Ouderschap: Papaaaaa, we moeten NU echt gaan

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (48 of 48)

In deze blog leer je mijn partner Arnold Baldé kennen. Wij delen een sterke visie en missie op het gebied van ouderschap en opvoeding. In de categorie ‘Ouderschap’ op deze blog lees je meer over mijn ervaringen als moeder. Arnold is nog bar weinig aan het woord geweest, maar hij heeft een boel te vertellen. Deze blog is een introductie tot alles wat hij met jou wilt delen over papa zijn. 

Wie ben jij als papa?
Ik ben vader van 1,5 kind. Mijn dochter is vijf jaar en mijn tweede kind wordt waarschijnlijk volgende week geboren. In het begin van het vaderschap liep ik vaak tegen de lamp. Ik vond dat mijn dochter stil moest zijn omdat zij keihard huilde. Ik heb erg gevoelige oren. Logisch, dacht ik. Maar goed, zij moest eten, een schone luier of een boertje laten. Ook logisch.

Ik heb veel geleerd van mijn dochter, dat spelen de bron van het leven is en wat voor irritante zeik vader ik was. Hoewel veel mensen denken dat volwassen worden een doel in het leven van een kind is. Heb ik geleerd dat kind blijven het eigenlijke doel is. Blijven spelen, willen ontdekken, creëeren, lachen, gevoelens uiten. De kind-mindset behouden is nu een doel in mijn leven als vader. Laatst was ik met mijn dochter in de speeltuin, het was al 18.00. Toen riep mijn dochter voor de tweede keer; papaaaaa, we moeten NU echt gaan, mama heeft het eten al klaar. Het gaat de goede kant op.

Hoe denk je over de ouder – kind relatie?
Een relatie is altijd een wisselwerking; geven en nemen op allerlei gebieden. Ik zie mijn dochter als gelijke; ik leer van haar, zij leert van mij. Het feit dat ik ouder ben en meer heb meegemaakt dan zij, betekent niet dat ik per se meer weet. Misschien weet zij wel meer, voelt zij wel meer dan ik, juist omdat ik meer heb meegemaakt. Heel simpel gezegd: zij is nog puur, ik een stuk minder.

Het grootste probleem van volwassenen is dat we volwassen doen. Wij volwassenen, goede, verstandige burgers, gedragen ons voornamelijk naar de sociaal maatschappelijke maatstaven. Wij geven voornamelijk door wat onze ouders door hebben gegeven aan ons. Hier zitten positieve en negatieve kanten aan. Die negatieve kanten houden ons klein. We voelen niet meer waar we echt gelukkig van worden, durven niet meer ons talent te gebruiken, hebben werk wat misschien ok verdient, maar waar we totaal geen passie voor voelen.

We zijn opgegroeid in een angstmaatschappij. Wij hebben geleerd bang te zijn. Voor onze gezondheid en de dood. Voor een slecht cijfer. Voor electriciteit. Voor vuur, de vijver, verkeer etc. Terwijl we ook met het vertrouwen en speelse motivatie van een kind de wereld kunnen ontdekken. Sterker nog, volwassenen met de kind-mindset, zijn veel creatiever en voelen zich gelukkiger.

Wat maakt jou woest als vader?
Mijn eigen opvoed fouten. Zoals vinden dat mijn dochter stil moet zijn als zij wil praten, vinden dat zij stil en recht moet zitten op een stoel, uit ‘veiligheid’ tegen mijn dochter schreeuwen ‘kijk uit!’ of ‘blijf af!’ ‘voorzichtig’! Dit is aangeleerd sociaal gedrag wat niks te maken heeft met ‘normaal’ of natuurlijk gedrag van een kind. Het is sociaal culturele bullshit, veelal gebaseerd op mijn eigen angsten. Waar ik nu gelukkig van af ben! Oef! Dat scheelt

Ik herken dit ook bij andere ouders, van de honderden kinderen die ik les geef. Bij vrienden, familie, in de supermarkt in de speeltuin, en dan denk ik ‘waaauuw, wat kut.’

Een volgende keer meer…

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Over de HSP comments op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie

Life

In augustus 2011 heb ik de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie opgestart. In drie jaar tijd is deze facebookpagina uitgegroeid tot een dagelijkse bron van herkenning en inspiratie voor alle trouwe volgers die ik meeneem in onze wereld van hooggevoeligheid en intuïtie. Updates die dagelijks voorbij komen, gaan over persoonlijke ontwikkeling, creativiteit, de liefde, positieve communicatie en een gezonde levensstijl. Om de twee maanden komt er een thema voorbij dat een sterke link heeft met hooggevoeligheid en intuïtie. Thema’s die reeds de revue hebben gepasseerd zijn: gezonde voeding, beweging, slapen, dankbaarheid, muziek, synchroniciteit, creativiteit in de vorm van fotografie en handwerk, home sweet home en het opvoeden van hoog sensitieve kinderen.

Een type update die wekelijks voorbij komt zijn de HSP comments. Zeker 80% van deze hooggevoelige opmerkingen komen van de mensen die ik coach. De overige 20% komen van mij en mijn gezin, hooggevoelige vrienden en sinds kort ook van de kinderen die ik spreek als capoeira docente. Ik coach inmiddels tien jaar en een opvallende ontwikkeling is dat de doelgroep met mij mee is veranderd. In 2004 ben ik als een groentje van 26 jaar begonnen. Tot aan 2008 coachte ik mensen rond mijn leeftijd. Vanaf 2009 coach ik twintigers tot aan vijftigers. Hieronder lees je een aantal HSP comments die veel herkenning hebben opgeleverd:

HSP comments
‘Ik ben bang voor negatieve reacties. Zo bang dat ik liever de situatie vermijd. Ik onderdruk de emoties en ga verder met mijn leven.’

‘Automatisch rekening houden met de ander en helemaal niet bij stil staan bij wat ik zelf voel, denk en wil.’

‘Ik betrap mezelf er vaak genoeg op dat ik geïnteresseerd naar iemand luister en vervolgens niet reageer op het verhaal. In plaats daarvan gaan er gedachten door me heen naar aanleiding van het verhaal en het volgende onderwerp is alweer aangesneden.’

HSP persoonlijk kort verhaal
Wat een herkenbare verhalen. Ik zit nu zelf te worstelen met verdriet en boosheid. Dat heb ik voornamelijk bij het gezin waarin ik ben opgegroeid. Ik ben dit jaar tot de ontdekking gekomen dat ik hooggevoelig ben en alles wat ik lees is zo herkenbaar. Ik heb mij altijd ‘t buitenbeentje gevoeld en wordt steeds duidelijker dat ik anders ben dan mijn broer, zus en mijn moeder en vader en nog vele om mij heen. Ik vind het niet erg dat ik hooggevoelig ben, maar ik ben nooit geaccepteerd zoals ik ben. Ze noemden mij raar en vonden dat ik stom reageerden. En dat doet pijn.

Nu wordt het voor me gevoel ook steeds duidelijker dat ik niet bij hun hoor en ik ook geen klik heb met hoe zij zich gedragen. Ik ben 31 jaar en heb besloten om afstand te nemen van de mensen die me niet accepteren waaronder mijn moeder. Mijn goede hart wil haar niet kwetsen, maar ik voel me diep gekwetst en heel erg boos dat zij me niet accepteert. Ik weet niet goed wat mij helpt om door deze fase te komen, het blokt mijn pad naar een liefdevolle toekomst. Ik ben al aardig op weg, want herken mijn gevoelens wel, maar hoe nu verder?

Gezien het grote aantal positieve reacties op deze pagina zal ik zeker met veel motivatie en blijdschap het werk voortzetten. Mocht je iets willen delen, kan dat altijd via een privé bericht op de pagina.

HSP: Koningsdag en de dag erna

20140427-064318 PM.jpg

Terugkijkend op Koningsdag hebben we een mega leuke dag gehad. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat (voor ons doen: 0.00 uur) ervoeren we het ultieme vakantiegevoel in Nederland. Met vakantiegevoel bedoelen we een dag waarbij we niet aan een bepaalde tijd waren gebonden en geen verplichtingen hadden. Het draaide slechts om quality time met elkaar en met vrienden.

Het vrije gevoel kwam tot uiting door ’s ochtends te whatsappen met mijn buren over wel of niet samen naar de vrije markt in het Belgisch park te gaan. Al rondneuzend op de vrijmarkt belden vrienden op dat ze waren gearriveerd. Dat vrije gevoel waarbij een ieder in hun eigen tempo hun dingen deden alvorens op pad te gaan, ervoer ik als zeer verfrissend. Geen vaste tijden, niet hoeven haasten. Het verschil ten opzichte van ons werk- en zorgritme was groot; dit verschil maakte hét verschil, het zalige vakantiegevoel.

Het Belgisch park was in voorgaande jaren op Koninginnedag een waanzinnig gezellige locatie voor gezinnen. En op Koningsdag was er niets veranderd. Het plein staat vol met allerlei attracties voor kinderen en het rook er naar vers gebakken pannenkoeken. Amé heeft naar hartelust op het luchtkussen gesprongen en gezien hoe zes pannenkoeken tegelijkertijd werden gebakken. Één ervan met stroop was voor haar. Een vrij groot deel van alle bewoners in de straten verbonden aan het plein doen mee met de vrijmarkt. Prachtige herenhuizen waren omgetoverd tot Grand Café’s en koffiecorners met allerlei vers gebakken zoetigheden.

Naast quality time met vrienden hebben we super leuke en handige koopjes gedaan. Heerlijk om met mensen op pad te zijn die superblij worden van  tweedehands spullen. Van tevoren had ik bedacht wat ik tegen wilde komen voor mezelf. Terwijl we ons huis aan het ontdoen zijn van spullen die we niet gebruiken, is het natuurlijk niet de bedoeling dat we deze ruimte direct weer aanvullen. Ik kwam thuis met drie items waar ik super blij mee ben; een zomer/feestjurk, sandalen en een top in mijn favoriete kleur turquoise. Hoewel ik niet had bedacht wat voor Amé handig zou zijn, kwam ik geweldige artikelen voor haar tegen; laarzen, sandalen, Hello Kitty top, gloednieuw en ongebruikt zwempak en wat speelgoed.

Rond vijf uur waren we thuis. Een verlate siësta was welkom geweest, maar we hadden nog een date in het vooruitzicht. Onze dochter ging uit logeren. Wij uit. Hapje Indonesisch eten. Lekker gedanst op Funky Jazz en om 23.10 uur kon je ons opvegen. Kapot. Tegen klokslag middernacht lag ik op bed en om 6 uur was ik klaarwakker. De vrijgekomen energie van het dansen stroomde door mijn lijf. Om 8 uur haalde ik Amé op, het leek alsof ze niet had geslagen, zo moe zag ze eruit. Hooggevoelig als we zijn, hadden we niet van deze zondag kunnen genieten zonder de broodnodige siësta die dit keer halverwege de ochtend al werd ingezet.

Naast alle koopjes waar Amé heel erg blij mee was, was het springkussen een groot feest, de draaimolen op de boulevard, het raketje dat haar werd aangeboden in de Keizerstraat en nog even spelen met het buurjongetje, terwijl ze al doodop was. Koningsdag. Het was een topdag.

Communicatie: Stop met praten!

kiteboarding

Zaterdag 15 februari vond het tweede deel van de training Positieve communicatie plaats in Utrecht. Hiermee heb ik mijn eerste versie van deze training succesvol af mogen ronden. Wederom heb ik mogen ervaren hoe leuk ik het vind om kleine groepen te trainen. Eind vorig jaar speelde ik met het idee om deze training te gaan geven. Hoewel mijn intentie en acties om een groep mensen bij elkaar te krijgen heel gericht waren, was ik desalniettemin verrast dat het me gelukt was. Mijn eerste training zat vol en ik kon gaan ‘spelen’.

De deelnemers hadden elkaar drie weken niet gezien. De eerste oefening sloot hierop aan door hen direct in tweetallen met elkaar te laten praten. De opdracht was om met behulp van ‘aandachtig luisteren’ en de andere besproken communicatie ezelsbruggetjes het gesprek in te gaan over hoe het eerste deel van de training was geland, hoe het oefenen was verlopen en of ze nog tot bepaalde inzichten waren gekomen. De inzichten waar ik benieuwd naar was, bleken vooral concrete positieve effecten te zijn geweest. Positieve effecten die waren opgetreden, doordat ze een aantal communicatie ezelsbruggetjes hadden toegepast. Een mooie conclusie was dat je door middel van ‘aandachtig luisteren’ al heel veel kan bereiken.

Verder kwamen de volgende onderdelen dit keer ook aan bod: ontdekken van negatieve communicatie die je als vanzelfsprekend gebruikt, omzetten van negatieve communicatie naar positieve communicatie, feedback geven en ontvangen en het geven en ontvangen van complimenten. Dit zijn een aantal voorbeelden van het omzetten van negatieve communicatie naar positieve communicatie waar de deelnemers zelf op waren gekomen:

‘Jij moet stoppen met praten.’ >>> ‘Ik heb even een adempauze nodig.’
‘Het lukt me niet.’ >>> ‘Het lukt me wel.’
‘Het gaat nooit meer lukken.’ >>> ‘Het gaat wel lukken met de tijd.’
‘ Waarom weegt zijn ‘nee’ zwaarder dan mijn ‘ja’?’ >>> ‘Ik ga mijn ‘ja’ meer op de voorgrond plaatsen.’
‘Zij komt altijd te laat.’ >>> ‘Ik los het zelf op.’

Het mooiste vond ik dat de deelnemers binnen drie weken enorm waren gegroeid. Drie weken!! Dit is te danken aan hun intentie en zeker ook aan de kracht van de groep. We hebben pittige persoonlijke en professionele conflicten met elkaar besproken en hiernaast enorm veel gelachen. Met een lach en een traan op weg naar meer positieve communicatie. Ik zeg ‘JA’!!

Wil je ook deelnemen aan de training Positieve communicatie in relaties? Bekijk de agenda en neem je collega’s, vrienden en partners mee. We maken er een leuke en leerzame training van!

Geven is meer liefde beleven

red heels

Bemand met de Happinez, ‘t boek Anti Glamour en nog te schrijven wenskaarten fietste ik naar Scheveningen. Dit met het idee dat ik ergens in een café zou gaan zitten met uitzicht op zee. Onderweg genoot ik van een verlaten stad; lekker door kunnen fietsen en één grootouder met kleinkind in de Paleistuin. Fietsend langs de Scheveningse bosjes zag ik een aantal hardlopers, een enkel gezin aan de wandel. In de buurt van de Keizerstraat kruiste een geklede dame op de fiets mijn pad. Ze droeg stralende hoge rode pumps. Was ze op weg naar haar kerstlunch? Rechts van me stapten een groep mensen de kerk uit. Op Scheveningen werd ik begroet door een stevige wind, kitesurfers en vele toeristen en dagjesmensen.

Terwijl ik met deze blog bezig ben, zie ik buiten een lichtblauwe strakke lucht. Het gevolg van een fijne dag met winterweer dat erom vroeg buiten te zijn. Dit was ook de reden dat ik uiteindelijk niet in een cafeetje belandde. Op een bankje boven de Sprookjesbeelden aan Zee kon ik de wind tenminste voelen. Bovendien was het een genot om de zee telkens van kleur te zien veranderen: lichtgroen, grijs, blauwe, donkerblauw. Na mijn moment met de zee fietste ik op de Gevers Deynootweg en dacht aan een opdrachtgever. Ik keerde om, stopte voor de kinderboerderij en schreef een kerstkaart. Terwijl ik de brievenbusklep na hoorde kletteren, fietste ik weg en zag één van hun zonen voor het raam zitten. De glimlach was niet meer van mijn gezicht te krijgen. En dat gelukzalige gevoel van iemand te kunnen verrassen, was overal te voelen.

De glimlach kreeg een andere dimensie, het dimensie van contact; een grootvader met twee kleinzoons wilden oversteken, het kleinste jongetje zwaaide naar me. Net op tijd zwaaide ik terug naar hen. Het deed me denken aan een oversteek-situatie in het Laakkwartier. Een autobus met een Arabisch uitziende man stopte voor ons. Wij stopten ook, omdat het verkeerslicht net op rood was gesprongen. Tegelijkertijd keken we naar het rode licht en daarna glimlachend naar elkaar. Dit soort flitsmomenten maken mij blij. Contact met wildvreemden door middel van een glimlach en het zonder woorden begrijpen van de situatie.

Op de fiets in het Stationskwartier hoorde ik iemand mijn naam roepen. Ha! Mijn neef liep daar met zijn vriendin. Leuk. Ik zal hen binnenkort zien tijdens een diner. Zo dacht ik alleen te zijn, maar het hebben van contact heeft mijn dag zeker opgefleurd. Thuis heb ik zitten lezen in de Happinez, de woorden raakten me, tranen sprongen in mijn ogen. Ondertussen aaide ik Aurora over haar bolletje, ze vroeg om meer; meer aandacht, meer liefde. Daar lag ze dan, helemaal tevreden, opgerold op haar deken. Mijn gedachten gingen naar hoeveel Aurora is veranderd, sinds ze een jaar geleden voor het laatst bij ons logeerde. Terughoudend, angstig en ze lag onder, in plaats van bovenop de bank. Ik ben dankbaar dat we onze vrienden op het laatste moment te hulp konden schieten.

Ik heb zelfs mijn excuses aangeboden, omdat ik eerder niet met hen mee had kunnen denken. Het enige wat ze wist, was dat we tijdens de kerstvakantie een paar dagen in hun huis wilde verblijven. We konden er wel zijn voor Aurora, maar wanneer, was voor ons nog niet duidelijk. Zij denkt altijd met me mee, houdt haar agenda zelfs vrij en vraagt tijdig naar de data waarop ze me kan helpen! Ze keek me aan; ‘Het is goed zo. Ik wist ook nog niet hoe ik het precies wilde aanpakken.’ Wederom voelde ik begrip, begrip voor onze persoonlijke situatie. Ze zei zoveel meer met slechts vier woorden ‘het is goed zo’. Dank je wel lieve vriendin.

HSP: Kerstdagen, alleen of samen?

orange glitter

De feestdagen maken dit jaar behoorlijk wat in mij los. Verhalen van vrienden over kerstdiners met collega’s en bijeenkomsten met familie en vrienden deden mijn wenkbrauwen fronsen. Vooral de incongruentie tussen de verhalen en hun non-verbale communicatie drijft mij tot het schrijven van deze blog. Het deed mij denken aan hoe ik was en hoe ik deze oude ‘ik’ dit jaar voor het eerst bewust de deur heb gewezen. Aankomende kerstdagen besteed ik met mezelf en Oud en Nieuw hoogstwaarschijnlijk met mijn gezin.

Op de eerste plaats heeft Kerstmis geen betekenis voor mij. Dat ik als Chinees-Nederlandse ben opgegroeid in het horeca wezen heeft natuurlijk bijgedragen aan mijn initiële beeld van Kerstmis. Kerstmis staat voor hard werken in een restaurant. Het restaurant werd ondergedompeld in warme en knusse kerstsferen inclusief kerstboom zonder cadeaus eronder. Rondom de feestdagen stonden we als brave dochters paraat. Zodra de rebellerende Chungmei een afspraak met vriendinnen maakte, moest deze onverhoopt worden afgezegd: werk gaat voor vertier en daar viel niks tegenin te brengen. Ja, dit beeld van Kerstmis heeft een grote invloed op hoe ik het nu het liefste wil beleven. Het enige verschil is dat er nu wel plaats is voor leuke dingen. Alleen betreft het leuke dingen die niet per se gelinkt zijn aan Kerstmis.

Als werknemer bij verschillende organisaties heb ik meegedaan met hun kerstrituelen: kerstfoto’s, kerstlunches, kerstuitjes, luxe kerstdiners en het ontvangen van kerstpakketten. Ik deed mee, ik volgde, ik paste me aan, maar ik zat er niet volledig op mijn plek. Na afloop was ik moe en blij dat het achter de rug was. Naast werkgerelateerde kerstvieringen heb je ook nog kerstvieringen met een eventuele partner. In de liefde ging ik veelal mee, dat was de makkelijke weg aangezien ik geen kersttradities had. Als vriendin heb ik ook kerstvieringen meegemaakt, zelfs geïnitieerd. Al met al heb ik die kerstmomenten; optutten, dineren en samenzijn wel als gezellig ervaren. Ik gedroeg me vanuit het bewustzijn dat ik in die periode leefde. Nu ik ervaar hoe het ook anders kan, ben ik blij dat ik dit punt heb mogen bereiken. Het voelt beter.

Vanuit de plek waar ik nu ben, kan ik zeggen dat ‘verplichtingen’ dingen zijn die iemand behoorlijk tegen kunnen werken. Het gevoel hebben dat je iets verplicht bent te doen, slokt broodnodige energie op. Zoals bij een zakelijke relatie van ons; hij is getrouwd met een Spaanse. Dit jaar zijn ze met het gezin weer in Spanje voor Kerstmis. Hij zag ertegenop, hij had er geen zin in. Het is elk jaar hetzelfde! Een vriendin van me gaat met haar gezin elke dag naar een andere stad om alle familie af te gaan. Hoe houdt ze dit vol? vraag ik me af. Hoeveel mensen zwichten voor ‘verplichtingen’?

Een conversatie tussen man en hoogzwangere vrouw met twee kinderen:
V: Heb je er zin in?
M: Mwoah…(kijkt met een bedenkelijk gezicht). En jij?
V: (valse grijns) Ik heb vooral zin om weer naar huis te gaan. Als we het binnen anderhalf uur kunnen afronden, kunnen we nog met de ‘overstap’ naar huis. (openbaar vervoer)
M: (legt een geruststellende hand op haar been)

Deze conversatie illustreert voor mij zo duidelijk hoe incongruent mensen kunnen zijn. Verschrikkelijk! Voor henzelf en voor anderen. Wat ik je mee zou willen geven, is om vooral bij jezelf te blijven. Je hebt een keuze. Spreek bijvoorbeeld op één van de twee kerstdagen wat af met familie of vrienden. Een ander denkt het misschien beter te weten, maar hoe jij je voelt telt voor twee. Als je niet naar jezelf luistert, blijft er niemand over om op te rekenen in ‘slechte tijden’.

Zoals ik eerder benoemde, ben ik dit jaar alleen. Thuis. Om te doen waar ik zin in heb. Het ging niet zonder slag of stoot. Ik heb lieve uitnodigingen afgeslagen. Vriendlief maakte kenbaar dat hij het wel leuk zou vinden als ik meega naar zijn familie. Nee, dank je wel. Ik blijf liever thuis. Mijn moeder moest haar mening over mijn keuze delen ‘met de feestdagen moet je als gezin bij elkaar zijn’. Ironisch! Een moeder die mij niet heeft opgevoed met kersttradities claimt dat het belangrijk is om bij elkaar te zijn met de feestdagen. Laat ik dat even van me afschudden. Het belangrijkste voor mij is dat ik in 2014 weer op mezelf kan rekenen, opgeladen en wel!

Bijzonder: energetische behandelingen

Sunflower

Vier jaar geleden kreeg ik mijn eerste behandeling van een goede vriend van Arnold. Hij kent Robbert-Jan (RJ) nog uit zijn jeugd. RJ had een seminar van Eric Pearl gevolgd en wilde het eens op ons uitproberen. In die periode was ik nog aan het rouwen om mijn vader. Hij was eind 2007 overleden. Rond mijn derde verliet hij ons gezin. Terwijl RJ mij behandelde, kreeg ik een vaag beeld door over mijn vader die vertrok. Dit maakte heel veel emoties bij me los. Het voelde als een beeld van lang, lang geleden.

Na een heftige verandering in zijn leven heeft hij sinds kort het geven van energetische behandelingen weer opgepakt. Hij bood mij een behandeling aan en zodoende was hij twee weken geleden bij ons over de vloer. Het voelde alsof ik werd geaard. Na een tijdje kon ik daadwerkelijk ontspannen en werd mijn energieveld groter. Tijdens deze fase van ontspanning schoten diverse inzichten door mij heen. Hoewel mijn conclusie was dat prioriteit nummer 1 het nemen van rust was, kon ik de dagen hierna niet tot rust komen.

Een week later was hij weer bij ons over de vloer. Dit keer behandelde hij Arnold. Ik wilde nog bijkomen van de afgelopen week. RJ gaf aan dat hij het prima vond als ik erbij zou zitten. Ik zou de flow van energie niet verstoren aangezien ik ook wil dat hij beter wordt. Terwijl ik in kleermakerszit op de bank zat, luisterde ik naar de rustgevende muziek en kon mij goed ontspannen. Ik keek af en toe naar RJ en Arnold. Opeens zag ik wit grijze zwevende ienimini deeltjes boven Arnold’s hoofd en romp. Een laag van zo’n 15 centimeter. Nee, ik kon het niet geloven! Maar ik zag het echt. Ik checkte het meerdere malen door met mijn ogen te knipperen en andere gebieden boven zijn lichaam te checken. Ik bleef het zien. De deeltjes verdwenen tijdens het afronden van de behandeling.

Door deze bijzondere ervaring en vooral hoe mij dat deed voelen, helemaal in overeenstemming met alles om mij heen, bood ik RJ een energetische behandeling aan. Dat ik weet dat ik dit kan, had ik tot nu toe slechts aan een handjevol vrienden verteld. En Arnold is de enige die tot nu toe mijn healing heeft ervaren. Ik vertelde hem dat ik eerst een moment neem om liefde en dankbaarheid te voelen, terwijl ik de energie tussen mijn handen voel. Vervolgens maak ik contact met zijn energie. Tijdens het voelen van de energie van de ander voel ik warmte en kou en komen er beelden en/of woorden in me op. Mijn handen worden geleid door wat ik voel.

Wordt vervolgd…

Wil je ook een heling sessie van Robbert-Jan meemaken? Dat kan! Hij biedt heling sessies aan en jij bepaalt hoeveel het jou waard is geweest. De financiële bijdrage zal hij voor zijn verdere spirituele ontwikkeling gebruiken. Lees hier meer over reconnectieve energie en zijn werkwijze…

Persoonlijk groeien door angsten te overwinnen

Fun Forest 1 Fun Forest 2

De laatste tijd heb ik nogal wat angsten doorleefd. En dan spreek ik over een tijdsbestek van acht maanden. De angsten hadden het volgende met elkaar gemeen: kloppend gevoel op mijn borst- en keelgebied, de emotie maakte mij heel erg moe en het sloeg op mijn darmen en mijn blaas. De angst werd gedragen door een algeheel gevoel van nervositeit. Het was de angst om te falen, om afgewezen te worden, om gezien te worden, om mijn dochter van bijna drie los te laten en om keihard neer te knallen.

Theatersport workshop
Het begon allemaal in september 2012 met het geven van de theatersport workshop. Het was een traject van vijf workshops aan een groep ‘moeilijke’ kinderen. Als ik deze try-out periode met vlag en wimpel zou doorstaan, zou ik meer opdrachten krijgen. Het voortraject was niet eng. In mei had ik een workshop voorstel geschreven. In juni werd ik uitgenodigd op gesprek. Het gesprek leidde tot de try-out periode op een locatie waarvan het werken met kinderen een uitdaging zou vormen, zo waarschuwde de opdrachtgever mij. Ik wist dat ik het kon, maar desondanks stond ik elke week, op de bewuste lesgeefdag doodsangsten uit.

Door alle drukte en weinig energie bereidde ik de workshop altijd kort van tevoren voor. De oefeningen had ik op een los briefje geschreven en onderweg in de tram las ik het een paar keer door. Vlak voordat ik het huis uitging, werd ik altijd ontiegelijk moe. Ik moest even op de bank liggen en mijn ogen sluiten. En waar was ik dan bang voor? Ik was bang om te falen. Ik was bang voor het nieuwe. Ik werd bang van mijn eigen lef; ik was nog aan het acteren dat ik een theatersport juf ben. Naast de last-minute voorbereidingen was ik zeker wel voorbereid. Via de provocatieve coachingopleiding in 2009 kwam ik in aanraking met theatersport. Hoewel in een totaal andere context (coachingsessies) had ik het de afgelopen jaren regelmatig beoefend. In de weken voordat ik les ging geven, had ik lange gesprekken gevoerd met een theatermaker/acteur, een actrice en samen met Arnold een workshop Theatersport gevolgd in het Koorenhuis.

Uiteindelijk hoefde ik nergens bang voor te zijn. Vanaf het moment dat ik de locatie betrad, was ik de theatersport juf. Vijf weken lang kreeg ik enorm veel inspiratie en een energie stoot van het werken/ spelen met deze kinderen.

Financiële situatie
Drie maanden geleden stonden Arnold en ik voor een keerpunt. Na jarenlang doorgezet te hebben met hoofdpijn kon hij niet meer werken. De fysieke symptomen waren alom aanwezig in de vorm van hoofdpijn, griep symptomen en algehele vermoeidheid. Dit zou een ramp betekenen voor onze financiële situatie. De angst voor het verliezen van onze basis stak de kop op. Sowieso leven we al een tijdje met een minimaal inkomen. En dat was prima. Zijn gezondheid en ons gezin gingen voor. Maar hoe zouden we in deze nieuwe situatie het hoofd boven water moeten houden? Waar zouden we een beroep op kunnen doen? Bijstand? Geld lenen? Besluit Bijstandsverlening Zelfstandigen (BBZ)?

Door het gezoek op google en het lezen over de voorgenoemde opties kreeg ík hoofdpijn en stress. Een huis vol met stress. De spanningen zakten weg door me bezig te houden met onze dochter. Totdat ik ‘s avonds om zes uur echt niet meer kon en op de bank ging liggen. Dit keer zorgde de angst voor een creatieve oplossing. Alsof er een lampje aanging: ik ga de capoeira kinderlessen geven. Ik kon niet wachten, totdat ik deze bevrijdende gedachte met Arnold kon delen. Het drong niet helemaal tot hem door. Nadat hij de informatie had laten bezinken, konden wij er rustig over praten. We besloten het op deze manier op te lossen. Verder regelde hij vervanging voor de volwassen capoeira lessen. We zijn gezegend met onze talenten en alle lieve mensen om ons heen.

Capoeira liedjes zingen
Sinds het geven van de capoeira lessen aan kinderen ben ik als capoeira leerling des te gemotiveerder om beter te worden in capoeira. Een van de onderdelen van capoeira is het zingen in de roda. (Roda is de cirkel waarbinnen capoeira wordt gespeeld) Je kan het refrein meezingen of de leidende zang op je nemen. Een volgende stap is het doen van de leidende zang, terwijl je de berimbau bespeelt. Nog een stapje hoger is het zingen, bespelen van de berimbau en de roda leiden. Hier ben ik nog lang niet. Laat ik eerst maar eens liedjes uit mijn hoofd leren en deze te zingen in de roda. Voor Capoeira Den Haag organiseer ik de Sing a Song events. De laatste twee keer had ik behoorlijk wat geoefend alvorens ik naar het event ging.

Het was werkelijk waar bloed, zweet en tranen. Ik was omringd met mensen die me steunden, tips gaven en niets dan liefde uitstraalden. En toch, was ik bang! Bang om het verkeerd te doen, bang om iets verkeerd uit te spreken, maar bovenal bang om mijn stem te laten horen. Een vest ging uit, mijn t’shirt plakten tegen mijn oksels en na een behoorlijke oefensessie waarbij alle aandacht op mij was gericht, was ik er klaar mee. Na deze oefenavond heb ik twee weken lang niet naar het nummer kunnen luisteren dat ik had geoefend.

Drie weken later vond het volgende event plaats. Ik heb hetzelfde nummer gedaan en een tweede nummer erbij geleerd. Beide heb ik kunnen oefenen. Nog steeds was ik zenuwachtig, maar het was absoluut niet meer zo eng als de vorige keer.

Vertrouwen op mijn moeder
Terwijl ik bij mijn moeder op bezoek was, kreeg ik spontaan het idee om Amé te vragen of ze bij oma Chin wilde blijven logeren. Mijn spontaniteit was gevoed door hoe ik haar zag communiceren met oma en hoe prettig zij zich voelde in haar huis, terwijl ze daar vier maanden niet was geweest. Hoe ik mijn angsten in toom hield, lees je in onderstaand dagboekfragment.

‘Vanochtend deelde ik met mama dat ik ook mijn zorgen heb. Er flitsten gedachten vanuit angst door mij heen over het op en neer lopen met Amé op mama’s arm. Mama heeft namelijk last gehad van haar schouder. Stel nou dat ze een pijnscheut krijgt en ze vliegen allebei van de trap? Mijn hersenspinsels brachten mij naar oplossingen voor dit mogelijke gevaar; laat Amé zelf de trap oplopen en loop achter haar aan en als jullie naar beneden willen hetzelfde verhaal, maar dan ga jij eerst op de trap staan en laat haar stapje voor stapje naar beneden klimmen. Met deze angstaanjagende gedachten lijk ik een beetje op jou en ik wilde je het niet vertellen, maar nu doe ik het toch via een omweg. Ik weet dat het mijn angsten zijn en ik weet dat jij nog voorzichtiger te werk gaat dan ik. Jij kan het, dus ik hoef niks te zeggen.’

Via deze weg had ik mijn angsten op een rustige manier met haar kunnen delen. Ze had alles binnen gekregen en zei met een glimlach en een schouderklopje dat ik háár nu eindelijk begrijp. ‘Ik maak me altijd zorgen om jou, maar ik weet dat je het kan!’ Ze maakte me aan het lachen, want ik wist dat dit niet waar was. Mama, je probeert mij te slim af te zijn door mij na te zeggen!’ Tijdens het logeerpartijtje bleek dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Ze hebben ontzettend veel lol met elkaar gehad.

Angst voor hoogte en om te vallen
Onze dierbare vrienden hebben mij en Arnold recentelijk behoorlijk in de watten gelegd. We hebben een verrassende dag gehad in Fun Forest; een bomen klim- en speelparcours in het Amsterdamse bos. Het was vooral leuk, maar op sommige momenten behoorlijk spannend. Tijdens het organiseren van deze dag hadden ze er geen moment bij stilgestaan of één van ons hoogtevrees had. Door mijn enthousiasme en vrolijkheid stond ik er niet echt bij stil en helemaal vreemd, ik voelde het niet eens, maar toegegeven, Ik heb wel een beetje hoogtevrees.

Haha, en dit was te merken. Sportievelingen als we allemaal zijn, begonnen we direct met parcours 7. Er waren in totaal 9 parcours. Het eerste station bestond uit stukken hout die zweefden; ik stapte direct mis. Neeeee, ja echt waar, want ik keek niet. Daaruit bleek wel dat ik bang was. Ik keek niet eens waar ik mijn voet neer kon zetten. Bij het volgende station was het al de bedoeling dat we via een kabelbaan naar het volgende platform zouden gaan. Dat vond ik verschrikkelijk eng. Dit parcours bestond uit diverse kabelbanen, dus gelukkig begon ik eraan te wennen én het vooral leuk te vinden.

Terwijl iedereen wild enthousiast aan parcours 9 wilde beginnen, dacht ik bij mezelf: Kan ik dit nog wel aan? Ik had al megaveel spanning gevoeld. Niet alleen in dit bomen speelpark, maar dan denk ik ook aan het zingen van capoeira liedjes en de angst voor het loslaten van mijn dochter. Al deze ervaringen vonden kort na elkaar plaats. Door even stil te staan bij alles wat ik voelde, voelde ik opeens iets heel sterks naar boven borrelen: Ik wil dit meemaken. Ik wil dit met hen delen. Ik heb er zin in. Het lukt me wel. 

Dit hele sterke gevoel was exact mijn drijfveer om deze paden te gaan bewandelen. De liefde voor datgene wat ik wilde doen (en mezelf zag doen), was vele malen sterker dan de angsten die ik zou gaan voelen. Het doorvoelen van al deze angsten hebben mij van binnen sterker gemaakt. Het voelt heerlijk en vrij.

Hoe voelt het voor jou om jouw angsten te doorleven?

If we are bold, love strikes away the chains of fear from our souls. ~ Maya Angelou

Fun Forest 3 Fun Forest 4

Burnout: hoe lang nog?

burnout

Ik heb gehuild. Met moeite, omdat ik zo moe ben. Ben al wakker vanaf 5 uur. Arnold kwam thuis van een behandeling van een osteopaat die op waterniveau werkt. Ik zag aan hem dat hij helemaal van de wereld was door de behandeling. Het eerste wat hij deed was mij wenken voor een knuffel. Hij barstte uit in tranen. De angst schoot naar mijn keel. Heeft hij iets ernstigs onder de leden en heeft hij nog maar een maand te leven? Niets was minder waar. Het was een geslaagde behandeling. De osteopaat begreep zijn lichaam en na een serie korte vragen ter onderzoek was hij aan de slag gegaan.

Het ligt aan je slijmvliezensysteem. Hij had iets gecorrigeerd op foetusniveau. Arnold’s systeem was letterlijk ingezakt. Hij begreep waar al zijn fysieke klachten vandaan kwamen. Na de behandeling haalde hij weer automatisch adem. Deze behandeling kwam net op tijd. Een paar dagen daarvoor merkte ik op dat Arnold heel moeizaam sprak. Hij spreekt, terwijl hij inademt. Hij komt adem te kort om te praten en om na te denken. Gisteravond zag ik het weer en vandaag is zijn systeem gecorrigeerd. Hij voelde deze fantastische verandering. De osteopaat zei tegen hem: ‘Geniet ervan.’ Deze behandeling heeft zijn leven ter plekke veranderd. Ons leven.

Gezond in lijf en geest is in zicht. Ik voelde het. Verschillende gedachten raasden door mij heen: ik wil niet meer werken als hij beter is, ik wil genieten van gezond zijn, ik bel Ouxu op om het te vertellen en dan gaan we uit eten, ik vertel het aan mama en dan is ze blij voor ons, dan kan zij ouder worden en op ons leunen, dan kunnen wij er voor haar zijn…Zoveel gedachten.

Het zicht op dat hij beter wordt, is nu zoveel malen realistischer. Inmiddels heb ik drie weken werken als capoeira juf erop zitten. Tot dit moment heb ik zijn ziek zijn (wederom een niveautje zwaarder) zoveel mogelijk van me af proberen te houden. Ik heb goede, gezellige en leuke capoeira lessen gedraaid. Veel lieve mensen en kinderen hebben naar Vitamina gevraagd. Elke keer reageerde ik met: vraag het me over twee maanden. Ik was aan het overleven. We zijn al jarenlang aan het overleven, maar het dieptepunt en tegelijkertijd hoogtepunt van drie weken geleden sloeg werkelijk alles. Hij koos ervoor om het werken los te laten. Nee, het was geen keuze. Zijn lichaam gaf het op. Stress in huis. Hoe nu verder?

Na een zeer confronterend gesprek met Arnold in de ochtend was ik hierna de rest van de dag met Amé bezig. Vlak voor haar bedtijd stortte ik in: Amé, ik moet echt even op de bank liggen. Het voelde goed om mijn ogen even te sluiten. Binnen enkele seconden kreeg ik een ingeving. Terwijl ik lam op de bank lag, sprong mijn hart overeind: ik ga de capoeira kinderlessen geven!!

‘s Avonds hadden we het besproken en de volgende dag stond ik al les te geven. Arnold regelde het met de opdrachtgevers en lieve begripvolle leerlingen en vrienden zouden de volwassen lessen gaan geven. We zijn gezegend. Bijna een week geleden dwong ik mezelf om even te schrijven. Ik had het nodig om mijn gevoelens op een rijtje te zeggen. En letterlijk had ik een rijtje gemaakt van maar liefst zestien mensen die op een of andere manier voor ons klaar hebben gestaan en nog steeds staan. Dit rijtje had ik nodig. Wetende dat er mensen zijn die ik om hulp kan vragen wanneer ik het niet meer trek, biedt steun. Tranen van dankbaarheid vloeiden over mijn wangen. Waar zouden we staan zonder hen? Ik weet het niet en ik wil er niet aan denken.

Amé was Ni Hao Kai Lan aan het kijken toen Arnold in mijn armen in huilen uitbarstte. Ze keek gealarmeerd op. Ze begon mijn aandacht te vragen. Dat doet ze normaal niet als ze van een tekenfilm aan het genieten is. Ik zou eerst wat te eten klaar maken voor Arnold en na de tekenfilm iets voor haar. Hierdoor kon ik even met Arnold in de keuken zijn. Nadat hij naar bed was gegaan, zat ik met Amé aan de eettafel. Ik legde haar uit dat oom Guido papa naar een osteopaat had gebracht. Een osteopaat helpt je beter te worden via het lichaam. Papa huilde, omdat hij blij was. Ze luisterde aandachtig. Een uur later zaten we op de bank en begon zij over haar vader: ‘Ik ben blij dat papa terug is, ze pakte haar beer en zei: Bobo is ook blij dat papa terug is. Kijk, hij huilt niet.’ Ik gaf haar een knuffel en fluisterde in haar oor: Jij bent mijn lieve dochter. Ze keek me aan en zei: ‘En papa’s…(wat ze wilde zeggen, hing in de lucht)’ Ik vulde haar aan met ‘dochter’.

We gaan hier doorheen komen. In een vlaag van wanhoop heb ik eens met Arnold gedeeld: Hoe lang hou ik dit nog vol? Hij koppelde de vraag direct terug en ik antwoordde: Zo lang dat nodig is. Maar ik zeg je eerlijk, gedurende die vlagen van wanhoop kan ik het niet meer aan. Dan wil ik niet meer. Dan wil ik weg. En de vraag is nog steeds: hoe lang nog? Ik ga werkelijk flippen wanneer hij op een dag aan me vertelt dat hij geen hoofdpijn meer heeft. Dan draai ik door.

Sinterklaas bestaat niet

Sinterklaas bestaat voor mij niet. De eerste keer dat ik met dit kinderfeest in aanraking kwam, was op de lagere school in Amsterdam. Door de juf werden wij, kinderen uit verschillende culturen, meegenomen in dit feest. Thuis vertelde ik het aan mijn moeder. Ze zei tegen mij dat Sinterklaas niet bestaat. Maar mama, ik wil thuis mijn schoen zetten. Weet je wat, dan doe jij wat in mijn schoen, zei ik. Dat heeft ze wel een paar keer gedaan, maar daarna was voor haar de lol er echt vanaf.

Op de lagere school was ik niet iemand die de magie van Sinterklaas voor andere kinderen verbrak. Ik sprak er simpelweg niet over. In de klas en tijdens het knutselen en zingen ging ik erin mee. Maar thuis was in geen velden of wegen pepernoten, speculaas, pakjes of een nep-Sinterklaas te bekennen. Als puber deed ik met mijn Brabantse vriendinnen aan lootjes trekken en een surprise avond met gedicht. Dat was gezellig.

Vorig jaar werd onze dochter 1 en konden we het hele Sinterklaas gebeuren nog ver van ons af houden. Dit jaar is dat anders. Twitter en facebook houden mij op de hoogte van alle actuele zaken. Hierdoor weet ik dat ouders met hun kroost de intocht van Sinterklaas en zijn pieten waren gaan bekijken op zondag 18 november. Je raad het al. Daar waren wij niet bij. Het boeit me niet genoeg.

Helaas kunnen we Sinterklaas niet buiten de deur houden. Het is nu eenmaal een traditie. Maar wel een traditie waar de commercie mee aan de haal is gegaan. Heel jammer. Het lijkt nu meer om de cadeautjes te gaan dan om de ouderwetse gezelligheid; met je dierbaren een fijne tijd beleven. Deze traditie zit niet in mijn bloed. Daarom heb ik Wikipedia er even op nageslagen:

Deze moderne vorm van het sinterklaasfeest komt waarschijnlijk voort uit het prentenboekje Sint Nicolaas en zijn knecht (1850) van de onderwijzer Jan Schenkman (1806 – 1863), maar het kinderfeest heeft een veel oudere oorsprong.

In Nederland zet men vanaf ten minste de 15e eeuw de schoen. In eerste instantie gebeurde dat in de kerk en was de opbrengst voor de armen. Uit archiefstukken blijkt dat vanaf 1427 in de Sint-Nicolaaskerk in Utrecht schoenen werden gezet op 5 december, pakjesavond. Rijke Utrechters legden wat in de schoenen en de opbrengst werd verdeeld onder de armen op 6 december, de officiële sterfdag van de Heilige Nicolaas. 

Staan we hier nog bij stil? In plaats van cadeaus voor een ieder te kopen die al genoeg bezittingen heeft, kunnen we er ook voor kiezen om terug te gaan naar de simpele ouderwetse gezelligheid. Lootjes trekken, gedicht schrijven en surprises maken met een presentje (gebaseerd op een afgesproken bedrag). Of het vieren zonder cadeautjes? Kan dat? Kunnen we dat? Of zijn we zo gehecht aan de bevrediging van het verlangen naar iets wat op ons wensenlijstje staat?

Een ander punt van het hele Sinterklaas gebeuren is de manier waarop het aan de meeste kinderen wordt verteld. Alsof Sinterklaas echt bestaat. Sommige kinderen houden hier trauma’s aan over, omdat ze bang worden voor Sinterklaas en zijn pieten. Want Sinterklaas weet namelijk alles. Als je stout bent geweest, krijg je de roe! Wij hebben dit jaar besloten om de waarheid aan onze dochter te vertellen. Sinterklaas bestaat niet. Het is een verhaal dat wordt nagespeeld. Wij geloven dat ze dan nog steeds kan genieten van alles wat het Sinterklaasfeest behelsd.

Als laatste heb je ook kinderen die rond hun zesde levensjaar erachter komen dat Sinterklaas niet bestaat. Zoals Lize omschrijft: ‘Ik heb mij heilig voorgenomen -lang voordat ik zelf kinderen had- dat ik mijn kinderen gewoon zou vertellen dat Sinterklaas niet bestaat…en wel het vieren met alles derop en deraan. Kinderen hebben een rijke fantasie en voor hen maakt het niet uit dat nep is, ze gaan er toch wel in mee. Wat ik mijn kinderen wil besparen is het gevoel wat ik heel lang heb gehad nadat ik erachter kwam dat mijn moeder de cadeaus in de schoenen deed. Onbeschrijfelijk, ik voelde me verraden en bedrogen door mijn ouders en alles wat mens heet.’ (Blog: Sinterklaas bestaat (niet): de waarheid vertellen?!)

Om kinderen onnodige trauma’s te besparen lijkt het me een goed idee om het vieren van Sinterklaas simpel te houden. Onze dochter is door de peuterspeelzaal uitgenodigd voor een Sinterklaasfeest. De kinderen mogen verkleed komen. Wat vind je ervan als ze verkleed gaat als het paard van Sinterklaas?, zei ik tegen mijn vriend. ‘Vraag dat maar aan haar!’, zei hij lachend. Wij doen een beetje mee door met onze capoeira vrienden een avondje ‘Brazilian Sinterklaas’ te houden. Inclusief eten, lootjes trekken, een gedicht en surprise. Wat al meerdere malen is gebleken, is dat de surprise en het gedicht vele malen leuker en bijzonderder is dan het cadeau!

Lees ook: Raak Harten met Symbolische Cadeaus

Bekijk de afleveringen over ‘Zwarte Piet en ik’ door de NTR. Klik hier voor het promofilmpje…