Ouderschap: Papaaaaa, we moeten NU echt gaan

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (48 of 48)

In deze blog leer je mijn man Arnold Baldé kennen. Wij delen een sterke visie en missie op het gebied van ouderschap en opvoeding. In de categorie ‘Ouderschap’ op deze blog lees je meer over mijn ervaringen als moeder. Arnold is nog bar weinig aan het woord geweest, maar hij heeft een boel te vertellen. Deze blog is een introductie tot alles wat hij met jou wilt delen over papa zijn. 

Wie ben jij als papa?
Ik ben vader van 1,5 kind. Mijn dochter is vijf jaar en mijn tweede kind wordt waarschijnlijk volgende week geboren. In het begin van het vaderschap liep ik vaak tegen de lamp. Ik vond dat mijn dochter stil moest zijn omdat zij keihard huilde. Ik heb erg gevoelige oren. Logisch, dacht ik. Maar goed, zij moest eten, een schone luier of een boertje laten. Ook logisch.

Ik heb veel geleerd van mijn dochter, dat spelen de bron van het leven is en wat voor irritante zeik vader ik was. Hoewel veel mensen denken dat volwassen worden een doel in het leven van een kind is. Heb ik geleerd dat kind blijven het eigenlijke doel is. Blijven spelen, willen ontdekken, creëeren, lachen, gevoelens uiten. De kind-mindset behouden is nu een doel in mijn leven als vader. Laatst was ik met mijn dochter in de speeltuin, het was al 18.00. Toen riep mijn dochter voor de tweede keer; papaaaaa, we moeten NU echt gaan, mama heeft het eten al klaar. Het gaat de goede kant op.

Hoe denk je over de ouder – kind relatie?
Een relatie is altijd een wisselwerking; geven en nemen op allerlei gebieden. Ik zie mijn dochter als gelijke; ik leer van haar, zij leert van mij. Het feit dat ik ouder ben en meer heb meegemaakt dan zij, betekent niet dat ik per se meer weet. Misschien weet zij wel meer, voelt zij wel meer dan ik, juist omdat ik meer heb meegemaakt. Heel simpel gezegd: zij is nog puur, ik een stuk minder.

Het grootste probleem van volwassenen is dat we volwassen doen. Wij volwassenen, goede, verstandige burgers, gedragen ons voornamelijk naar de sociaal maatschappelijke maatstaven. Wij geven voornamelijk door wat onze ouders door hebben gegeven aan ons. Hier zitten positieve en negatieve kanten aan. Die negatieve kanten houden ons klein. We voelen niet meer waar we echt gelukkig van worden, durven niet meer ons talent te gebruiken, hebben werk wat misschien ok verdient, maar waar we totaal geen passie voor voelen.

We zijn opgegroeid in een angstmaatschappij. Wij hebben geleerd bang te zijn. Voor onze gezondheid en de dood. Voor een slecht cijfer. Voor electriciteit. Voor vuur, de vijver, verkeer etc. Terwijl we ook met het vertrouwen en speelse motivatie van een kind de wereld kunnen ontdekken. Sterker nog, volwassenen met de kind-mindset, zijn veel creatiever en voelen zich gelukkiger.

Wat maakt jou woest als vader?
Mijn eigen opvoed fouten. Zoals vinden dat mijn dochter stil moet zijn als zij wil praten, vinden dat zij stil en recht moet zitten op een stoel, uit ‘veiligheid’ tegen mijn dochter schreeuwen ‘kijk uit!’ of ‘blijf af!’ ‘voorzichtig’! Dit is aangeleerd sociaal gedrag wat niks te maken heeft met ‘normaal’ of natuurlijk gedrag van een kind. Het is sociaal culturele bullshit, veelal gebaseerd op mijn eigen angsten. Waar ik nu gelukkig van af ben! Oef! Dat scheelt

Ik herken dit ook bij andere ouders, van de honderden kinderen die ik les geef. Bij vrienden, familie, in de supermarkt in de speeltuin, en dan denk ik ‘waaauuw, wat kut.’

Een volgende keer meer…

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Advertenties

Over de HSP comments op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie

Life

In augustus 2011 heb ik de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie opgestart. In drie jaar tijd is deze facebookpagina uitgegroeid tot een dagelijkse bron van herkenning en inspiratie voor alle trouwe volgers die ik meeneem in onze wereld van hooggevoeligheid en intuïtie. Updates die dagelijks voorbij komen, gaan over persoonlijke ontwikkeling, creativiteit, de liefde, positieve communicatie en een gezonde levensstijl. Om de twee maanden komt er een thema voorbij dat een sterke link heeft met hooggevoeligheid en intuïtie. Thema’s die reeds de revue hebben gepasseerd zijn: gezonde voeding, beweging, slapen, dankbaarheid, muziek, synchroniciteit, creativiteit in de vorm van fotografie en handwerk, home sweet home en het opvoeden van hoog sensitieve kinderen.

Een type update die wekelijks voorbij komt zijn de HSP comments. Zeker 80% van deze hooggevoelige opmerkingen komen van de mensen die ik coach. De overige 20% komen van mij en mijn gezin, hooggevoelige vrienden en sinds kort ook van de kinderen die ik spreek als capoeira docente. Ik coach inmiddels tien jaar en een opvallende ontwikkeling is dat de doelgroep met mij mee is veranderd. In 2004 ben ik als een groentje van 26 jaar begonnen. Tot aan 2008 coachte ik mensen rond mijn leeftijd. Vanaf 2009 coach ik twintigers tot aan vijftigers. Hieronder lees je een aantal HSP comments die veel herkenning hebben opgeleverd:

HSP comments
‘Ik ben bang voor negatieve reacties. Zo bang dat ik liever de situatie vermijd. Ik onderdruk de emoties en ga verder met mijn leven.’

‘Automatisch rekening houden met de ander en helemaal niet bij stil staan bij wat ik zelf voel, denk en wil.’

‘Ik betrap mezelf er vaak genoeg op dat ik geïnteresseerd naar iemand luister en vervolgens niet reageer op het verhaal. In plaats daarvan gaan er gedachten door me heen naar aanleiding van het verhaal en het volgende onderwerp is alweer aangesneden.’

HSP persoonlijk kort verhaal
Wat een herkenbare verhalen. Ik zit nu zelf te worstelen met verdriet en boosheid. Dat heb ik voornamelijk bij het gezin waarin ik ben opgegroeid. Ik ben dit jaar tot de ontdekking gekomen dat ik hooggevoelig ben en alles wat ik lees is zo herkenbaar. Ik heb mij altijd ‘t buitenbeentje gevoeld en wordt steeds duidelijker dat ik anders ben dan mijn broer, zus en mijn moeder en vader en nog vele om mij heen. Ik vind het niet erg dat ik hooggevoelig ben, maar ik ben nooit geaccepteerd zoals ik ben. Ze noemden mij raar en vonden dat ik stom reageerden. En dat doet pijn.

Nu wordt het voor me gevoel ook steeds duidelijker dat ik niet bij hun hoor en ik ook geen klik heb met hoe zij zich gedragen. Ik ben 31 jaar en heb besloten om afstand te nemen van de mensen die me niet accepteren waaronder mijn moeder. Mijn goede hart wil haar niet kwetsen, maar ik voel me diep gekwetst en heel erg boos dat zij me niet accepteert. Ik weet niet goed wat mij helpt om door deze fase te komen, het blokt mijn pad naar een liefdevolle toekomst. Ik ben al aardig op weg, want herken mijn gevoelens wel, maar hoe nu verder?

Gezien het grote aantal positieve reacties op deze pagina zal ik zeker met veel motivatie en blijdschap het werk voortzetten. Mocht je iets willen delen, kan dat altijd via een privé bericht op de pagina.

HSP: Koningsdag en de dag erna

20140427-064318 PM.jpg

Terugkijkend op Koningsdag hebben we een mega leuke dag gehad. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat (voor ons doen: 0.00 uur) ervoeren we het ultieme vakantiegevoel in Nederland. Met vakantiegevoel bedoelen we een dag waarbij we niet aan een bepaalde tijd waren gebonden en geen verplichtingen hadden. Het draaide slechts om quality time met elkaar en met vrienden.

Het vrije gevoel kwam tot uiting door ’s ochtends te whatsappen met mijn buren over wel of niet samen naar de vrije markt in het Belgisch park te gaan. Al rondneuzend op de vrijmarkt belden vrienden op dat ze waren gearriveerd. Dat vrije gevoel waarbij een ieder in hun eigen tempo hun dingen deden alvorens op pad te gaan, ervoer ik als zeer verfrissend. Geen vaste tijden, niet hoeven haasten. Het verschil ten opzichte van ons werk- en zorgritme was groot; dit verschil maakte hét verschil, het zalige vakantiegevoel.

Het Belgisch park was in voorgaande jaren op Koninginnedag een waanzinnig gezellige locatie voor gezinnen. En op Koningsdag was er niets veranderd. Het plein staat vol met allerlei attracties voor kinderen en het rook er naar vers gebakken pannenkoeken. Amé heeft naar hartelust op het luchtkussen gesprongen en gezien hoe zes pannenkoeken tegelijkertijd werden gebakken. Één ervan met stroop was voor haar. Een vrij groot deel van alle bewoners in de straten verbonden aan het plein doen mee met de vrijmarkt. Prachtige herenhuizen waren omgetoverd tot Grand Café’s en koffiecorners met allerlei vers gebakken zoetigheden.

Naast quality time met vrienden hebben we super leuke en handige koopjes gedaan. Heerlijk om met mensen op pad te zijn die superblij worden van  tweedehands spullen. Van tevoren had ik bedacht wat ik tegen wilde komen voor mezelf. Terwijl we ons huis aan het ontdoen zijn van spullen die we niet gebruiken, is het natuurlijk niet de bedoeling dat we deze ruimte direct weer aanvullen. Ik kwam thuis met drie items waar ik super blij mee ben; een zomer/feestjurk, sandalen en een top in mijn favoriete kleur turquoise. Hoewel ik niet had bedacht wat voor Amé handig zou zijn, kwam ik geweldige artikelen voor haar tegen; laarzen, sandalen, Hello Kitty top, gloednieuw en ongebruikt zwempak en wat speelgoed.

Rond vijf uur waren we thuis. Een verlate siësta was welkom geweest, maar we hadden nog een date in het vooruitzicht. Onze dochter ging uit logeren. Wij uit. Hapje Indonesisch eten. Lekker gedanst op Funky Jazz en om 23.10 uur kon je ons opvegen. Kapot. Tegen klokslag middernacht lag ik op bed en om 6 uur was ik klaarwakker. De vrijgekomen energie van het dansen stroomde door mijn lijf. Om 8 uur haalde ik Amé op, het leek alsof ze niet had geslagen, zo moe zag ze eruit. Hooggevoelig als we zijn, hadden we niet van deze zondag kunnen genieten zonder de broodnodige siësta die dit keer halverwege de ochtend al werd ingezet.

Naast alle koopjes waar Amé heel erg blij mee was, was het springkussen een groot feest, de draaimolen op de boulevard, het raketje dat haar werd aangeboden in de Keizerstraat en nog even spelen met het buurjongetje, terwijl ze al doodop was. Koningsdag. Het was een topdag.

Communicatie: Stop met praten!

kiteboarding

Zaterdag 15 februari vond het tweede deel van de training Positieve communicatie plaats in Utrecht. Hiermee heb ik mijn eerste versie van deze training succesvol af mogen ronden. Wederom heb ik mogen ervaren hoe leuk ik het vind om kleine groepen te trainen. Eind vorig jaar speelde ik met het idee om deze training te gaan geven. Hoewel mijn intentie en acties om een groep mensen bij elkaar te krijgen heel gericht waren, was ik desalniettemin verrast dat het me gelukt was. Mijn eerste training zat vol en ik kon gaan ‘spelen’.

De deelnemers hadden elkaar drie weken niet gezien. De eerste oefening sloot hierop aan door hen direct in tweetallen met elkaar te laten praten. De opdracht was om met behulp van ‘aandachtig luisteren’ en de andere besproken communicatie ezelsbruggetjes het gesprek in te gaan over hoe het eerste deel van de training was geland, hoe het oefenen was verlopen en of ze nog tot bepaalde inzichten waren gekomen. De inzichten waar ik benieuwd naar was, bleken vooral concrete positieve effecten te zijn geweest. Positieve effecten die waren opgetreden, doordat ze een aantal communicatie ezelsbruggetjes hadden toegepast. Een mooie conclusie was dat je door middel van ‘aandachtig luisteren’ al heel veel kan bereiken.

Verder kwamen de volgende onderdelen dit keer ook aan bod: ontdekken van negatieve communicatie die je als vanzelfsprekend gebruikt, omzetten van negatieve communicatie naar positieve communicatie, feedback geven en ontvangen en het geven en ontvangen van complimenten. Dit zijn een aantal voorbeelden van het omzetten van negatieve communicatie naar positieve communicatie waar de deelnemers zelf op waren gekomen:

‘Jij moet stoppen met praten.’ >>> ‘Ik heb even een adempauze nodig.’
‘Het lukt me niet.’ >>> ‘Het lukt me wel.’
‘Het gaat nooit meer lukken.’ >>> ‘Het gaat wel lukken met de tijd.’
‘ Waarom weegt zijn ‘nee’ zwaarder dan mijn ‘ja’?’ >>> ‘Ik ga mijn ‘ja’ meer op de voorgrond plaatsen.’
‘Zij komt altijd te laat.’ >>> ‘Ik los het zelf op.’

Het mooiste vond ik dat de deelnemers binnen drie weken enorm waren gegroeid. Drie weken!! Dit is te danken aan hun intentie en zeker ook aan de kracht van de groep. We hebben pittige persoonlijke en professionele conflicten met elkaar besproken en hiernaast enorm veel gelachen. Met een lach en een traan op weg naar meer positieve communicatie. Ik zeg ‘JA’!!

Wil je ook deelnemen aan de training Positieve communicatie in relaties? Bekijk de agenda en neem je collega’s, vrienden en partners mee. We maken er een leuke en leerzame training van!

Geven is meer liefde beleven

red heels

Bemand met de Happinez, ‘t boek Anti Glamour en nog te schrijven wenskaarten fietste ik naar Scheveningen. Dit met het idee dat ik ergens in een café zou gaan zitten met uitzicht op zee. Onderweg genoot ik van een verlaten stad; lekker door kunnen fietsen en één grootouder met kleinkind in de Paleistuin. Fietsend langs de Scheveningse bosjes zag ik een aantal hardlopers, een enkel gezin aan de wandel. In de buurt van de Keizerstraat kruiste een geklede dame op de fiets mijn pad. Ze droeg stralende hoge rode pumps. Was ze op weg naar haar kerstlunch? Rechts van me stapten een groep mensen de kerk uit. Op Scheveningen werd ik begroet door een stevige wind, kitesurfers en vele toeristen en dagjesmensen.

Terwijl ik met deze blog bezig ben, zie ik buiten een lichtblauwe strakke lucht. Het gevolg van een fijne dag met winterweer dat erom vroeg buiten te zijn. Dit was ook de reden dat ik uiteindelijk niet in een cafeetje belandde. Op een bankje boven de Sprookjesbeelden aan Zee kon ik de wind tenminste voelen. Bovendien was het een genot om de zee telkens van kleur te zien veranderen: lichtgroen, grijs, blauwe, donkerblauw. Na mijn moment met de zee fietste ik op de Gevers Deynootweg en dacht aan een opdrachtgever. Ik keerde om, stopte voor de kinderboerderij en schreef een kerstkaart. Terwijl ik de brievenbusklep na hoorde kletteren, fietste ik weg en zag één van hun zonen voor het raam zitten. De glimlach was niet meer van mijn gezicht te krijgen. En dat gelukzalige gevoel van iemand te kunnen verrassen, was overal te voelen.

De glimlach kreeg een andere dimensie, het dimensie van contact; een grootvader met twee kleinzoons wilden oversteken, het kleinste jongetje zwaaide naar me. Net op tijd zwaaide ik terug naar hen. Het deed me denken aan een oversteek-situatie in het Laakkwartier. Een autobus met een Arabisch uitziende man stopte voor ons. Wij stopten ook, omdat het verkeerslicht net op rood was gesprongen. Tegelijkertijd keken we naar het rode licht en daarna glimlachend naar elkaar. Dit soort flitsmomenten maken mij blij. Contact met wildvreemden door middel van een glimlach en het zonder woorden begrijpen van de situatie.

Op de fiets in het Stationskwartier hoorde ik iemand mijn naam roepen. Ha! Mijn neef liep daar met zijn vriendin. Leuk. Ik zal hen binnenkort zien tijdens een diner. Zo dacht ik alleen te zijn, maar het hebben van contact heeft mijn dag zeker opgefleurd. Thuis heb ik zitten lezen in de Happinez, de woorden raakten me, tranen sprongen in mijn ogen. Ondertussen aaide ik Aurora over haar bolletje, ze vroeg om meer; meer aandacht, meer liefde. Daar lag ze dan, helemaal tevreden, opgerold op haar deken. Mijn gedachten gingen naar hoeveel Aurora is veranderd, sinds ze een jaar geleden voor het laatst bij ons logeerde. Terughoudend, angstig en ze lag onder, in plaats van bovenop de bank. Ik ben dankbaar dat we onze vrienden op het laatste moment te hulp konden schieten.

Ik heb zelfs mijn excuses aangeboden, omdat ik eerder niet met hen mee had kunnen denken. Het enige wat ze wist, was dat we tijdens de kerstvakantie een paar dagen in hun huis wilde verblijven. We konden er wel zijn voor Aurora, maar wanneer, was voor ons nog niet duidelijk. Zij denkt altijd met me mee, houdt haar agenda zelfs vrij en vraagt tijdig naar de data waarop ze me kan helpen! Ze keek me aan; ‘Het is goed zo. Ik wist ook nog niet hoe ik het precies wilde aanpakken.’ Wederom voelde ik begrip, begrip voor onze persoonlijke situatie. Ze zei zoveel meer met slechts vier woorden ‘het is goed zo’. Dank je wel lieve vriendin.

HSP: Kerstdagen, alleen of samen?

orange glitter

De feestdagen maken dit jaar behoorlijk wat in mij los. Verhalen van vrienden over kerstdiners met collega’s en bijeenkomsten met familie en vrienden deden mijn wenkbrauwen fronsen. Vooral de incongruentie tussen de verhalen en hun non-verbale communicatie drijft mij tot het schrijven van deze blog. Het deed mij denken aan hoe ik was en hoe ik deze oude ‘ik’ dit jaar voor het eerst bewust de deur heb gewezen. Aankomende kerstdagen besteed ik met mezelf en Oud en Nieuw hoogstwaarschijnlijk met mijn gezin.

Op de eerste plaats heeft Kerstmis geen betekenis voor mij. Dat ik als Chinees-Nederlandse ben opgegroeid in het horeca wezen heeft natuurlijk bijgedragen aan mijn initiële beeld van Kerstmis. Kerstmis staat voor hard werken in een restaurant. Het restaurant werd ondergedompeld in warme en knusse kerstsferen inclusief kerstboom zonder cadeaus eronder. Rondom de feestdagen stonden we als brave dochters paraat. Zodra de rebellerende Chungmei een afspraak met vriendinnen maakte, moest deze onverhoopt worden afgezegd: werk gaat voor vertier en daar viel niks tegenin te brengen. Ja, dit beeld van Kerstmis heeft een grote invloed op hoe ik het nu het liefste wil beleven. Het enige verschil is dat er nu wel plaats is voor leuke dingen. Alleen betreft het leuke dingen die niet per se gelinkt zijn aan Kerstmis.

Als werknemer bij verschillende organisaties heb ik meegedaan met hun kerstrituelen: kerstfoto’s, kerstlunches, kerstuitjes, luxe kerstdiners en het ontvangen van kerstpakketten. Ik deed mee, ik volgde, ik paste me aan, maar ik zat er niet volledig op mijn plek. Na afloop was ik moe en blij dat het achter de rug was. Naast werkgerelateerde kerstvieringen heb je ook nog kerstvieringen met een eventuele partner. In de liefde ging ik veelal mee, dat was de makkelijke weg aangezien ik geen kersttradities had. Als vriendin heb ik ook kerstvieringen meegemaakt, zelfs geïnitieerd. Al met al heb ik die kerstmomenten; optutten, dineren en samenzijn wel als gezellig ervaren. Ik gedroeg me vanuit het bewustzijn dat ik in die periode leefde. Nu ik ervaar hoe het ook anders kan, ben ik blij dat ik dit punt heb mogen bereiken. Het voelt beter.

Vanuit de plek waar ik nu ben, kan ik zeggen dat ‘verplichtingen’ dingen zijn die iemand behoorlijk tegen kunnen werken. Het gevoel hebben dat je iets verplicht bent te doen, slokt broodnodige energie op. Zoals bij een zakelijke relatie van ons; hij is getrouwd met een Spaanse. Dit jaar zijn ze met het gezin weer in Spanje voor Kerstmis. Hij zag ertegenop, hij had er geen zin in. Het is elk jaar hetzelfde! Een vriendin van me gaat met haar gezin elke dag naar een andere stad om alle familie af te gaan. Hoe houdt ze dit vol? vraag ik me af. Hoeveel mensen zwichten voor ‘verplichtingen’?

Een conversatie tussen man en hoogzwangere vrouw met twee kinderen:
V: Heb je er zin in?
M: Mwoah…(kijkt met een bedenkelijk gezicht). En jij?
V: (valse grijns) Ik heb vooral zin om weer naar huis te gaan. Als we het binnen anderhalf uur kunnen afronden, kunnen we nog met de ‘overstap’ naar huis. (openbaar vervoer)
M: (legt een geruststellende hand op haar been)

Deze conversatie illustreert voor mij zo duidelijk hoe incongruent mensen kunnen zijn. Verschrikkelijk! Voor henzelf en voor anderen. Wat ik je mee zou willen geven, is om vooral bij jezelf te blijven. Je hebt een keuze. Spreek bijvoorbeeld op één van de twee kerstdagen wat af met familie of vrienden. Een ander denkt het misschien beter te weten, maar hoe jij je voelt telt voor twee. Als je niet naar jezelf luistert, blijft er niemand over om op te rekenen in ‘slechte tijden’.

Zoals ik eerder benoemde, ben ik dit jaar alleen. Thuis. Om te doen waar ik zin in heb. Het ging niet zonder slag of stoot. Ik heb lieve uitnodigingen afgeslagen. Vriendlief maakte kenbaar dat hij het wel leuk zou vinden als ik meega naar zijn familie. Nee, dank je wel. Ik blijf liever thuis. Mijn moeder moest haar mening over mijn keuze delen ‘met de feestdagen moet je als gezin bij elkaar zijn’. Ironisch! Een moeder die mij niet heeft opgevoed met kersttradities claimt dat het belangrijk is om bij elkaar te zijn met de feestdagen. Laat ik dat even van me afschudden. Het belangrijkste voor mij is dat ik in 2014 weer op mezelf kan rekenen, opgeladen en wel!

Bijzonder: energetische behandelingen

Sunflower

Vier jaar geleden kreeg ik mijn eerste behandeling van een goede vriend van Arnold. Hij kent Robbert-Jan (RJ) nog uit zijn jeugd. RJ had een seminar van Eric Pearl gevolgd en wilde het eens op ons uitproberen. In die periode was ik nog aan het rouwen om mijn vader. Hij was eind 2007 overleden. Rond mijn derde verliet hij ons gezin. Terwijl RJ mij behandelde, kreeg ik een vaag beeld door over mijn vader die vertrok. Dit maakte heel veel emoties bij me los. Het voelde als een beeld van lang, lang geleden.

Na een heftige verandering in zijn leven heeft hij sinds kort het geven van energetische behandelingen weer opgepakt. Hij bood mij een behandeling aan en zodoende was hij twee weken geleden bij ons over de vloer. Het voelde alsof ik werd geaard. Na een tijdje kon ik daadwerkelijk ontspannen en werd mijn energieveld groter. Tijdens deze fase van ontspanning schoten diverse inzichten door mij heen. Hoewel mijn conclusie was dat prioriteit nummer 1 het nemen van rust was, kon ik de dagen hierna niet tot rust komen.

Een week later was hij weer bij ons over de vloer. Dit keer behandelde hij Arnold. Ik wilde nog bijkomen van de afgelopen week. RJ gaf aan dat hij het prima vond als ik erbij zou zitten. Ik zou de flow van energie niet verstoren aangezien ik ook wil dat hij beter wordt. Terwijl ik in kleermakerszit op de bank zat, luisterde ik naar de rustgevende muziek en kon mij goed ontspannen. Ik keek af en toe naar RJ en Arnold. Opeens zag ik wit grijze zwevende ienimini deeltjes boven Arnold’s hoofd en romp. Een laag van zo’n 15 centimeter. Nee, ik kon het niet geloven! Maar ik zag het echt. Ik checkte het meerdere malen door met mijn ogen te knipperen en andere gebieden boven zijn lichaam te checken. Ik bleef het zien. De deeltjes verdwenen tijdens het afronden van de behandeling.

Door deze bijzondere ervaring en vooral hoe mij dat deed voelen, helemaal in overeenstemming met alles om mij heen, bood ik RJ een energetische behandeling aan. Dat ik weet dat ik dit kan, had ik tot nu toe slechts aan een handjevol vrienden verteld. En Arnold is de enige die tot nu toe mijn healing heeft ervaren. Ik vertelde hem dat ik eerst een moment neem om liefde en dankbaarheid te voelen, terwijl ik de energie tussen mijn handen voel. Vervolgens maak ik contact met zijn energie. Tijdens het voelen van de energie van de ander voel ik warmte en kou en komen er beelden en/of woorden in me op. Mijn handen worden geleid door wat ik voel.

Wordt vervolgd…

Wil je ook een heling sessie van Robbert-Jan meemaken? Dat kan! Hij biedt heling sessies aan en jij bepaalt hoeveel het jou waard is geweest. De financiële bijdrage zal hij voor zijn verdere spirituele ontwikkeling gebruiken. Lees hier meer over reconnectieve energie en zijn werkwijze…