Workshop Opvoeden van hoog sensitieve kinderen

pursuit

Wat we allemaal willen is een goed en gezond contact met onze kinderen. Het contact waar ik op doel is communicatie waar je vrolijk van wordt. Communicatie dat ervoor zorgt dat alle partijen aan hun trekken komen. Het gevolg hiervan is een huishouden waarbij alle zorgtaken en verplichtingen soepel en met een lach en een traan verlopen.

Alle emoties zijn welkom, want ja, zeg nou zelf, relaties worden getekend door de emoties die erin worden gestopt. Vooral wanneer je te maken hebt met hoog sensitieve kinderen is het van belang om te weten en te begrijpen wat ze nodig hebben. Door hun sensitiviteit krijgen ze veel informatie binnen en ieder kind verwerkt dit op zijn eigen manier.

Als ouder en opvoeder is het een uitdaging én grote verantwoordelijkheid om een positief contact met onze kinderen op te bouwen. Wat kinderen nodig hebben is duidelijkheid. Tijdens deze workshop gaan we met zijn allen duidelijkheid creëren door een aantal opvoedthema’s onder de hoog sensitieve loep te leggen.

De volgende onderwerpen zullen aan bod komen:

– wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
– vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
– positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt, grenzen aangeven,
– blijven spelen met je kind.

Boek je ticket hier (klik) en mail je naam, adres, woonplaats en mobiele nummer naar orchidoflife@gmail.com. Aanmelden kan tot en met dinsdag 23 juni.

Locatie: Koorenhuis
Adres: Prinsegracht 27 in Den Haag
Duur: 9.30 tot 12.30 uur
Inloop: Vanaf 9.00 uur vang ik je op in de hal van het Koorenhuis

Wil je meer weten over de coaching activiteiten die eerder plaats hebben gevonden? Lees de volgende blogs:

HSK: vermijd tijd- en angstdenken 
HSK: een goede voorbereiding is het halve werk 
HSK: samen spelen, samen ontspannen

Heb je nog vragen? Bel Chungmei op 06-42804038

Advertenties

Over de Facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie

11038996_670257396419291_8158937896254775521_n

In augustus 2011 richtte ik de facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie op om vanuit mijn werk en mens-zijn informatie te verspreiden over deze onderwerpen. Naast deze onderwerpen komen er geregeld updates langs over positief denken, creativiteit, een gezonde levensstijl en het opvoeden van hoog sensitieve kinderen. Hieronder lees je welke items je regelmatig voorbij ziet komen op deze pagina boordevol hooggevoeligheid, intuïtie en alles wat daar tussenin zit met een vette knipoog naar persoonlijke ontwikkeling.

1. De dag begint altijd met een “Goedemorgen” quote om het leven leuker te maken of stil te staan bij bepaalde zaken om emotionele groei te stimuleren. En als je ‘m een keer niet voorbij ziet komen, dan is er iets aan de hand, maar ik zal het zo snel mogelijk weer oppikken, want ik word er zelf ook vrolijk van.

2. HSP of HSK comment. Een uitspraak van een hooggevoelige volwassene of hooggevoelig kind die ooit met mij is gedeeld. Op de volgende blog lees je hier meer over:

https://lifecoachingdenhaag.wordpress.com/…/over-de-hsp-co…/

3. Aankondigingen van workshops, lezingen en trainingen die eraan zitten te komen: Facebookpagina evenementen. 

4. Een update of repost van de blogs waar ik op schrijf: https://lifecoachingdenhaag.wordpress.com/

5. Een update of repost van de Tumblr blog over intuïtie, synchronisch leven & boordevol tips om een hooggevoelig leven leuker en fijner te maken: http://www.hspcoaching.tumblr.com

6. Last, but certainly not least, ik en mijn hooggevoelig gezin zijn volop in ontwikkeling. Af en toe zie je ook iets over ons voorbij komen.

Dit was het. Heel veel herkenning, plezier en liefde en kracht toegewenst om telkens weer vanuit jouw authentieke zelf het leven tegemoet te treden.

Capoeira: anders dan anders is leuker

20140531-_DSC1110

Nog één capoeira kids les te gaan en dan gaan we de zomerstop in. Dit was de reden waarom ik tijdens de één na laatste les de gehele les op zijn kop gooide. Blijkbaar was het zo leuk dat een jongen grote ogen opzette en aan mij vroeg of het mijn verjaardag was. Lachen! Door zijn vraag werd ik mij ervan bewust dat als je jarig bent allemaal leuke dingen gaat doen met vrienden. Deze gedachte maakte mij vrolijk. Het verjaardagsfeest van mijn dochter komt eraan, dus we gaan eens voor wat entertainment zorgen.

De les was anders dan anders, omdat ze voor het eerst les kregen in maculelê. De kinderen zijn 6 tot 9 jaar oud. Maculelê is een Afro-Braziliaanse stokkendans dat wordt gezien als een onderdeel van de capoeira wereld. Net als samba en axé. Ze vonden het prachtig om alleen al de houten stokken vast te houden. Ik leerde hen de danspassen aan en dat er op de vierde tel tegen de stok van je danspartner geslagen mag worden.

Na de introductie van deze stokkendans gingen we aan de slag op de dikke mat. De oefening was om vanuit de handstand zich te laten vallen. Een jongen van 9 jaar die al drie jaar aan capoeira doet, was de enige die het durfde. Een paar kinderen probeerden het en de rest ging over op een koprol. De oefening op de dikke mat was leuk en verfrissend, omdat ik ‘m zelden aanbied. Maar wat nog leuker was, was het versjouwen van de matten.

Ze kregen de opdracht om de matten voor de dikke mat op te stapelen. Een aantal kinderen vlogen ervandoor en dat vond ik niet kunnen. Het versjouwen is eerder geklaard als iedereen meehelpt. Ik daagde hen uit met ‘jullie zijn nu ook aan het trainen’. Ze lachten: ‘Ja, we zijn capoeira aan het trainen!’ Het spel vorderde door hen een volgende uitdaging aan te bieden: binnen tien tellen zijn de matten verplaatst en netjes opgestapeld. Ze grepen deze uitdaging lachend met beide handen aan.

Om het hen makkelijker te maken begon ik met een knipoog als volgt te tellen: 1, 1, 1, 2, 2 1/5, 3, 3 2/5, 3 4/5, 4 en ga zo maar door. Ze hoorden mij, werkten hard en tussendoor kwam iemand aan mij vertellen dat hij op school breuken aan het leren is. Binnen de tien tellen was het hen gelukt om de matten te versjouwen. Blij met de armen hoog in de lucht krijsten ze van enthousiasme: het was gelukt! Ik vond het zo grappig. Het deerde hen totaal niet dat ik hen meer tijd had gegeven, het ging om het resultaat.

Dat ik hen allemaal meekreeg en dat ze het zelfs leuk begonnen te vinden om de matten te versjouwen was verrassend. Het spel ontstond spontaan. Dat ik de boel had omgegooid, had ook zeker een positieve uitwerking op mijn vermogen om net dat extraatje te geven. Heerlijk om het anders te doen. Ik ga het vaker anders doen dan anders, want dat is veel leuker!

Voor meer informatie over de capoeira lessen: Brincadeira de Capoeira Den Haag. 

Dansen: een waanzinnig flow-gevoel

dansers

Meer dan tien jaar geleden gaf ik mijn laatste streetdance les. Mijn leven nam een andere wending aan. Ik focuste me op het afronden van mijn bachelor communicatie en daarna besloot ik mijn coachingpraktijk te starten. Om toch nog met dansen bezig te zijn, ging ik salsa dansen. Het ging vanzelf. Ik begon meer Spaanstalige muziek te luisteren en liet R&B en hiphop links liggen. Mijn tijd in Sevilla had hier zeker aan bijgedragen. Ik omringde mezelf met mensen uit Latijns-Amerika en Spanje. Ik wilde het land, de cultuur en vooral de mentaliteit dicht bij me houden.

Sinds afgelopen zaterdag heb ik weer gevoeld hoe het is om dansles te geven. Ik heb een ‘Latin Moves’ dans workshop gegeven voor Unicef. De groep bestond uit zo’n 15 deelnemers uit verschillende culturen. De voertaal was Engels. In de blog ‘Orchid of Life: nieuwe professionele ontwikkelingen’ vertelde ik hoe ik in contact kwam met Unicef.

En, ja hoor, daar ging ik weer; door alle signalen te volgen, heb ik wederom mogen ervaren hoe fantastisch het is om dansles te geven. Als ik stil sta bij het waanzinnige flow-gevoel, dan snap ik niet hoe het zo is gekomen dat ik 10! jaar lang geen les heb gegeven. Inmiddels geef ik vier maanden capoeira les aan kinderen. Na een paar maanden begon het al te kriebelen. De gedachte aan het geven van een dansles kwam in me op en bracht een brede glimlach op mijn gezicht: Ik wil weer een dansles geven. Ik werd helemaal vrolijk van binnen.

Deze gedachte maakte mij benieuwd naar de meest recente dansfilms. Zo kwam ik terecht bij Streetdance 2. De film sluit af met een geweldig optreden waarbij streetdance wordt gecombineerd met latin moves. Van binnen begon ik wederom op te leven: dans was terug in mijn leven. Kort hierna zag ik op facebook de oproep van een vriendin die recentelijk als vrijwilligster voor Unicef is gaan werken. Wow, dit moet zo zijn, dacht ik. Direct hierna maakte ik er werk van en kwam in contact met de organisator.

De emoties waar ik van begin tot eind doorheen ben gegaan, zijn te vergelijken met hoe ik theatersport workshops ben gaan geven. Lees ook: ‘Persoonlijk groeien door angsten te overwinnen’. Vanuit de sterke overtuiging dat ik nog steeds een leuke dansles neer kan zetten, reageerde ik op de oproep van Unicef. Ik voelde alleen maar dat het hartstikke leuk zou zijn. Tja, daarna lieten de zenuwen zich wel even zien. Het moment dat ze hiervoor hadden uitgekozen, was erg balen. Maar goed, ik had weinig tijd om daar lang bij stil te staan en pakte na een paar ellendige minuten de draad goed op. Ik hoorde de muziek niet!! Zelfs na een goed geoliede introductie van mezelf in het Engels, ging het verkeerd.

Eerlijk gezegd was deze angst de dag ervoor een paar keer door me heen geschoten. Wat als ik de muziek niet hoor? Nog niet eerder had ik salsa muziek gebruikt voor het geven van een dansles. Maar daar lag het niet aan. Het was een combinatie van opwinding, enthousiasme en dat ik daar stond als ‘danseres’. (Ja, zo stelde ze mij voor!) Was het echt mogelijk? Na 10 jaar? Het antwoord is een volmondig JA. Ik heb genoten, we hebben samen genoten van het losgaan, swingen en zweten.

Wat ik bijzonder blijf vinden, is dat het volgen van mijn intuïtie en het opvolgen van signalen mij altijd verder brengt op mijn pad. Mij nog meer laat voelen wie ik ben, wat ik kan en dat ik mag bijdragen aan het vermenigvuldigen van plezier. Slecht in drie stappen stond ik weer een dansles te geven; de gedachte ‘Ik wil weer een dansles geven’, de film en de oproep voor een danser op facebook. Whooooop!!

Met grote dank aan mijn innerlijke gids en alles en iedereen waarmee ik in contact sta. Laten we de liefde blijven voelen en vieren. Met zijn allen!

Gezondheid in het licht van Osteopathie

Aan het woord is Esther van Ballegooien: 26 jaar, fysiotherapeut en 5e jaars student osteopathie, groene vingers, yoga, salsa, koken, eten, ‘t goede Franse leven en snowboard fanaat.

Wat is gezondheid voor jou? Actief kunnen zijn, energie hebben, beweging, een soort van flow idee, zin hebben in het leven, lol hebben, blijdschap. Verkouden en ziek zijn, want dat laat zien dat je immuunsysteem goed werkt en goed kan afreageren. Om indringers te doden zul je je temperatuur omhoog moeten gooien. Gezondheid is voor mij de mogelijkheid tot zelfgenezing.

Welke rol heeft gezondheid in jouw leven gespeeld? Het besef van ziekte en gezondheid kwam pas rond mijn 15e. In zeer korte periode kreeg ik te maken met ziekte om mij heen: ziekte van pfeiffer, kanker en manische depressiviteit.

Gezondheid heeft een grote rol gespeeld!

Hoe heeft dit jou beïnvloed? Ik zat er teveel in om er een les uit te trekken. Onbewust heeft het me veel gedaan. Rond mijn 19e begon ik te beseffen dat gezond eten heel belangrijk is. Beweging en positieve gedachten. Dit kwam aan het einde van mijn fysiotherapie opleiding. Het eten wat mijn moeder maakte, zo wilde ik zelf niet koken.

Tijdens mijn stage in Frankrijk zag ik hoe gedachten invloed hadden op het verloop van hun aandoening. Mensen die positief bleven en vrolijk herstelden beter en konden beter omgaan met tegenslagen. Daar merkte ik hoe belangrijk voeding is. Voor het eerst merkte ik dat kruiden en groenten uit de tuin veel lekkerder smaken dan wat dan ook uit een pakje. Lekker naar de markt. Ik leerde koken.

Vroeger aten wij in ons gezin heel Nederlands: aardappelen, groenten en vlees. Vanaf mijn 10e begon mijn moeder met pakjes te koken om meer exotische of buitenlandse gerechten klaar te maken.

Hoe kwam je erbij om aan de opleiding osteopathie te beginnen? Aan het eind van het derde jaar van de fysiotherapie opleiding konden we kiezen voor een module. ‘t Was één dag om je verder te verdiepen in een vervolgopleiding: haptonomie, manuele therapie en osteopathie. Ik had me ingeschreven voor de module osteopathie, maar werd ingedeeld bij haptonomie. Op mijn stage in Frankrijk leerde ik een vriend kennen die de opleiding volgde. Hij liet me technieken zien, leende me boekjes en ik heb een dag meegelopen tijdens de opleiding. Tijdens mijn meeloop-dag mocht ik bij een behandeling aanwezig zijn.

Wat gaf de doorslag om eraan te beginnen? Bij alles wat ik over osteopathie te horen had gekregen en had ervaren, had ik het gevoel dat het klopte. Er wordt eens een keer gekeken naar het hele verhaal van de patiënt. Hiermee bedoel ik dat wordt gekeken naar alle systemen van de mens wat een mens tot een mens maakt. Van de botten, spieren, organen, van je hoofd tot aan je kont met de wervelkolom ertussen. Wat mede de doorslag gaf, was het feit dat ik met fysiotherapie niet het idee had dat ik echt mensen kon helpen.

In 2013 is zij haar osteopathie praktijk begonnen! Meer informatie vind je op deze pagina…

Hoe voelt een écht compliment?

Na mijn ervaring als gastspreker voor Weekendklas ervoer ik hoe een écht compliment voelde.  Een écht compliment maakte een enorm gevoel van dankbaarheid in me los en bracht een vette glimlach op mijn gezicht. Ik was stil, ik mocht stil zijn en alleen maar ontvangen. Een dame van 11 met een hoofddoek om en een brilletje boog voorover vanachter haar bureau en zei: ‘Die met die grote letters heb ik geschreven!’ *GLIMLACH*

Lees ook de blogs: Als gastspreker voor Weekendklas en  Pesten: ik pest alleen terug