Dag zomer, hallo herfst

Voor het eerst in mijn werkende leven als zelfstandig ondernemer heb ik geproefd van hoe het is om vakantie te vieren. Het was heerlijk om tot tweemaal toe, een week lang, de tent open te ritsen en de vroege groene ochtendgeuren op te snuiven. Dat was het beste moment van de dag, nog even in alle rust in mijn eentje de dag te beginnen. Dat gevoel van ruimte en zuurstof om mij heen te ervaren was een pure weldaad. Wat ik eraan heb overgehouden is dat ik nu thuis elke ochtend de balkondeur wagenwijd open gooi, hoe fris of koud het ook is. Ik wil de buitenlucht ervaren. 

Werken vanuit mijn praktijk, heb ik nooit ervaren als een bezigheid waar ik voor een langere tijd afstand van wilde nemen. De mogelijkheid om te kunnen werken en veel tijd met de kids te besteden beschouwde ik als vakantie. Niet te hoeven leven vanuit een vaststaande structuur en altijd alles tot in de puntjes te moeten organiseren om overal op tijd te kunnen zijn. Alleen al het typen van deze woorden vind ik vermoeiend. Dus ja, ik ben blij hoe de afgelopen jaren zijn gegaan. 

Waardoor het hebben van vakantie ook niet in mijn systeem zat, komt door mijn culturele afkomst. Ik ben opgegroeid in een Chinese familie. Het was altijd keihard werken geblazen. Uitjes die ik met vriendinnen had staan moesten regelmatig worden afgezegd, omdat ik nodig was in het Chinees-Indische restaurant dat mijn moeder met mijn stiefvader runde. Mijn werkmentaliteit stamt absoluut af van alle hardwerkende Chinese familieleden waarmee ik ben opgegroeid. Alleen kan ik mij zeer gelukkig prijzen dat ik het harde werken mag stoppen in activiteiten waar ik heel veel belang aan hecht. Ik mag dit doen vanuit een harts- en zielsverlangen om mijn steentje bij te dragen aan de emotionele ontwikkeling van de mens, terwijl mijn familie vocht voor een beter bestaan. 

De laatste tijd lees ik romans waarin ik leer over de impact van oorlogen op de mens: de Spaanse Burgeroorlog en over de geschiedenis van Indonesië. Hierdoor sta ik stil en heeft deze nieuwsbrief een cultuur tintje gekregen. Op mijn 18e las ik Wilde Zwanen van Jung Chang in het kader van mijn ontdekkingstocht: Wat zal ik leren waar mijn moeder nooit over praat? Waar kom ik vandaan? Wie ben ik? Wie wil ik zijn? Het was om te huilen en ik huil nog steeds. 

Trauma zit diepgeworteld. Trauma brengt ons in situaties en in contact met mensen waarin we onze diepste angsten gereflecteerd zien. Zo ook, wanneer iemand worstelt om uit een ongelukkig huwelijk te stappen. Een huwelijk waarin beide personen leven met een derdegraads oorlogstrauma. Hoe lang laat je je beperken, onderdrukken, vernederen? We zeggen dat liefde blind maakt. Ik geloof dat trauma verblind, de angst houdt ons vast. Dit is geen liefde. Maar voordat we hier volledig achter kunnen staan en ons sterk genoeg voelen om te kiezen voor wat goed voor ons is, dienen we de bevestiging van ons goede hart, wil en wens te ervaren. Geef je jezelf toestemming lief te hebben in vrijheid? 

Ik geloof dat ik met de bovenstaande woorden de speelse, avontuurlijke, lichte en zonnige zomer aan het uitzwaaien ben. Het komende najaar is weer een tijd voor rust en reflectie. Oh, bezinning vind ik ook een mooi woord. En creatie. Ik ga creëren. Doe je mee? 

Met Com-Passie, 
Chungmei Cheng 
HSP Coach & Rebirther

Zijn wie je bent, dat is geluk 
Landingsbaan: http://www.orchidoflife.nl

Nieuwe Online Interviews: werken vanuit het Hart

Inmiddels heb ik mijn 5e interview erop zitten en komende week staan er weer 2 op mijn agenda. Wat een avontuur. Ik leer zoveel van deze online gesprekken in het kader van werken vanuit het hart, kunst & creatieve processen en persoonlijke ontwikkeling.

De afgelopen jaren heb ik in 1-op-1 regelmatig richting cliënten gezegd dat ze hun verhaal moesten delen. Door de start van de Corona-crisis dacht ik: “Hey, ze kunnen hun verhaal natuurlijk via mij delen!” Ik nodig cliënten, kennissen en werkrelaties uit om onder het genot van een kop thee of koffie met elkaar in gesprek te gaan. 

Het interview met Hubertine Langemeijer was zo leuk in inzichtgevend. (Klik hier om het interview te bekijken) Wat ik vooral boeiend vond om te horen was hoe zij vanuit werken binnen een organisatie haar weg vond naar ondernemerschap op basis van haar talenten. Onverwachts kwam tegen het einde van het interview één van haar dochters even langs en onderbrak ons gesprek. Dit is ook zo tekenend voor ondernemende moeders. 

Abonneer je hieronder op mijn YouTube kanaal om uit te kijken naar de volgende interviews: 

Met Com-Passie, 
Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther 

Zijn wie je bent, dat is geluk, ontspanning en plezier 
Landingsbaan: http://www.orchidoflife.nl
Of maak een afspraak voor de introductiesessie in mijn praktijk in Den Haag of via (video)bellen.

HSP coaching: hoe zorg ik voor mezelf?

Mijn gewoonte is om niet te voelen, hard werken en door te gaan. Rebirthing zette mij terug in mijn lichaam, ik kon mijn lichaam weer een beetje voelen. Dat was voor mij lichamelijk zwaar, alles wat ik vanuit mijn hoofd niet kon voelen, kon ik nu wel voelen, in de vorm van lichamelijke pijn; vastgezette emoties. En terwijl ik mij niet lekker voelde na zo’n sessie wilde ik zo snel mogelijk weer doorgaan, doorgaan met waar ik daarvoor mee bezig was, niet voelen, mijn lichaam negeren en hard werken. Lekker patroontje.

Mijn vraag voor mezelf was en is hoe zorg ik voor mijzelf?
Antwoord: Door te doen wat mijn lichaam van mij vraagt en daar voor te staan.

De volgende vraag is: Hoe kan ik daarvoor staan? Ergens voel ik wel een lichtpuntje van vertrouwen, maar ik weet niet waar mijn basis is.
Waar is mijn basis-vertrouwen?

Het doorleven van vastgezette emoties is het antwoord.

Elke keer wanneer ik door een stukje verdriet, boosheid of wat voor een vastgezette emoties dan ook heen ga, groeit het vertrouwen in mijzelf, groeit de liefde voor mijzelf en voor mijn omgeving, voel ik mij een stukje vrijer! Het is immens intens, maar ik voel mij een rijker en completer mens. Wanneer ik stukje bij beetje dat wat in mij leeft kan omarmen.

Het doorleven van angst en verdriet. Het grijpt mij. Ik voel mij bang, bang voor ‘het’ verdriet. Ik durf het niet zo goed alleen aan te gaan, om naar mijn verdriet te kijken! Om dat stukje te omarmen wat verdrietig is in mij, een deel van mij. Soms voel ik mij eenzaam, alleen. Verdoofd in mijn hoofd loop ik rond, maar ik weet ook als ik verder wil zal ik eerst moeten gaan voelen. Ik kan diep gaan. Ik neem een duik en duik diep in mij zelf, en kom van alles tegen.

Het leven van het verdriet die niet voelt als van deze tijd. Diep innerlijk verdriet, van vroeger dat nooit geleefd is. Niet van deze tijd? Mmm, dat klopt niet helemaal, het leeft tenslotte nu nog steeds in mij. Het leeft voort, in mijn systeem.

Note: geschreven door iemand die ik momenteel begeleid.

Lees ook: Rebirthing: magisch om te voelen wat het lijf vertelt

Ben je benieuwd naar Orchid of Life ~ Life Coaching? Ga voor een introductiesessie. 

Ouderschap: meer slaap en quality time met mijn dochter

In de blog ‘2017: wat laat ik achter me én waar ga ik voor?’ schreef ik het volgende:

En waar ga ik voor in 2017? Zo’n kersvers jaar, leuk om te fantaseren over hoe ik en wij als gezin dit jaar gaan invullen. 

  • Meer slapen. Yes, ik kijk ernaar uit om meer te slapen. Uitgerust wakker worden en naast werken nog tijd hebben om te lezen en andere leuke dingen te doen.
  • Quality time met mijn dochter. Ze is ontzettend geduldig geweest, omdat het meeste van mijn aandacht ging naar de zorg voor haar broertje.
  • Daten met mijn man. Naar het theater of uit eten gaan. Oh, my gosh, hoe fijn zal dat zijn??!!
  • Verder gaan met het actief begeleiden van onze dochter, zodat ze haar energie terugkrijgt en het vormgeven van onze rollen als betrokken ouders bij haar school. Die input wordt van ons verwacht en wij vinden het leuk om met onze kennis en kunde bij te dragen.
  • Professioneel ga ik lekker door met waar ik mee bezig ben: mensen coachen/ rebirthen naar een energiek, fijn, krachtig en liefdevol leven.

We leven net in februari. Het lijkt me leuk om eens stil te staan bij wat ik al heb bereikt.

  • Het jaar begon voor mij bijzonder pittig, omdat Arnold vaak op pad was in de avonduren. Hij was lekker bezig met zijn ontwikkeling tot cabaretier. Op één van deze avonden besloot ik rigoreus het ritme van mijn zoon te veranderen. Dat hij pas rond 10, 11  en soms 1 uur pas de nacht inging kon echt niet meer. Ik had meer slaap nodig. Wij! hadden meer slaap nodig. Het lukte. Afgelopen week heb ik zoveel geslapen dat ik geen film, boek of tijdschrift op heb kunnen pakken in de avonduren. Tussen 8 en 9 uur trok ik mij met Dían terug in de slaapkamer. Terwijl het voorjaar in de lucht hing, hield ik een winterslaap.
  • Ik heb quality time met mijn dochter gehad. Yes! Op de foto zie je dat ze geniet van sushi. Het was werkelijk waar pas de eerste keer dat ik met haar achterop de fiets naar de stad fietste voor mama-dochter tijd. Het was leuk én we gaan dit vaker doen. Thuis heb ik ook meer aandacht voor haar. Dat heeft echt te maken met de hoeveelheid slaap die ik de afgelopen tijd aan mezelf heb gegeven.
  • Daten met mijn man. Boeoeoeoeoeh! Dat is er nog niet van gekomen. Wel merk ik dat we het huishouden samen veel beter in de smiezen hebben. Dat voelt fijn. Lekker georganiseerd en opgeruimd. Wat ik wel uit heb gezet is een leuk uitje voor ons als gezin. Ik krijg nog te horen of we in de voorjaarsvakantie een nachtje kunnen overnachten op een schip op het IJ in Amsterdam.
  • Afgelopen week is onze dochter flink verkouden geweest, maar de weken daarvoor merkte ik dat ze steeds meer landde op haar huidige school. Ze kwam thuis met verhalen over dansles, privé gitaarles, blokfluitles en Spaanse les. Verder bakken ze heel wat af: pizza’s en haverkoeken. Ook, wat héél belangrijk is, gaat het goed met haar sociale contacten.
  • Professioneel: een hele tijd heb ik niet geschreven. O, ja, ik was aan het slapen. Maar deze dagen vliegen de woorden uit mijn vingers. Ik MOET schrijven. Ik word gek als ik niet schrijf en deel wat mij aan het hart gaat wat betreft emotionele ontwikkeling. Dus bij deze: lees me, huiver, ga ademen, voel en geniet van het leven van binnenuit.

Dank je wel voor het lezen. Laat vooral een comment achter op mijn blog en deel jouw ervaringen met ouderschap.

Life Coaching: waar was de twinkeling in zijn ogen? 

Hoe verschrikkelijk is het om een dierbare te zien die erbij loopt als een levend lijk? Na vijf jaar komt er eindelijk verandering in zijn leven. Hij heeft vooruitzicht op meer tijd voor zijn gezin en zichzelf. En precies in die volgorde, want dat gaat zo als je een gezin hebt. Dan is het een uitdaging om als ouder tijd voor jezelf te maken.

Veel mensen lopen rond met het gevoel dat ze geen keuze hebben. Ze zitten gevangen in hun eigen hoofd. Hard werken, meer uren maken dan dat het contract van je vraagt, nog harder werken en er een voltijdopleiding bij doen, terwijl je fulltime werkt en een jong gezin hebt. Dat is een keuze. Het lijkt mij geen gezonde keuze. Maar vaak genoeg zijn ongezonde keuzes nodig om uiteindelijk gezonde keuzes te maken.

Keuzes waardoor je op adem komt. Waardoor je letterlijk lucht binnen krijgt; bijvoorbeeld door te fietsen naar het werk. Keuzes waardoor je je stem terugkrijgt; het is treurig om een jonge vent te horen praten als een oude man.

Emotionele vrijheid hervind je in hoe je denkt over het leven. Heb je een keuze of heb je geen keuze? Draait het leven alleen maar om werken en sociale verplichtingen of tijd voor vertier en zaken waar jij blij van wordt? Weet je hoe het voelt om echt blij te zijn? Of houden diverse angsten je gevangen?

Ga je door het leven met een twinkeling in je ogen? Ik hoop het wel. Het is verschrikkelijk om te aanschouwen hoe mensen rondlopen met weinig tot geen levensenergie. En ik kan me voorstellen dat het nog erger is om te voelen dat je geen energie hebt om te genieten van het leven. Ik vind het verdrietig.

Het wordt tijd om de twinkeling in de ogen terug te krijgen. Denk maar zo, het is er ooit geweest, adem door deze mentale gevangenis, maak nieuwe keuzes die ontspanning opleveren. Dan komt het vanzelf, beetje bij beetje, stap voor stap.

Ben je klaar om positieve verandering in je leven te realiseren? Maak een afspraak voor een introductiesessie en ervaar wat het jou op kan leveren. 

HSP & Burnout: hoe raakte ik erin verzeild?

Hooggevoelige personen hebben een grote kans om in een burnout verzeild te raken. Waardoor komt dit? Wij zijn van nature mensen die veel opmerken en hierdoor weten wat mensen en situaties nodig hebben. Aansluitend zijn hooggevoelige personen van nature gevers en willen graag helpen, ze voelen de motivatie om de handen uit de mouwen te steken. Dit gaat net zo lang door, totdat lichaam en geest aangeven dat het genoeg is geweest. De emmer loopt over. Je kan alleen blijven geven als je op verschillende manieren er ook wat voor terug krijgt: liefde, aandacht, erkenning en waardering.

Waar ik achter ben gekomen, is dat mensen keihard werken om gezien te worden. Dit klinkt heel simpel, maar de emotionele lading erachter is een stuk zwaarder. In het verleden, in onze jeugd waren we niet gezien voor wie we zijn. In het geval van hooggevoelige personen kan het zelfs zijn dat er nare opmerkingen jouw kant opkwamen, simpelweg, omdat ze niet om konden gaan met jouw gevoeligheid en aandacht voor alles.

Het is heel normaal om als kind nieuwsgierig te zijn en om aandacht te vragen. Als je vervolgens te horen krijgt dat je onbehoorlijke vragen stelt (richting bijvoorbeeld seks en geslachtsdelen), raar bent omdat je de warmte (het weer) niet prettig vindt of afgekapt wordt omdat je continue loopt te zingen of muziek maakt met alles wat je tegenkomt dan komt dit hard aan in het gevoelige hart.

Door die clash van jezelf willen zijn, maar hierin niet begrepen noch gehoord te worden, ontstaan er diverse belemmerende overtuigingen van waaruit je gaat leven. Hoe deze overtuigingen klinken is afhankelijk van het karakter van de persoon, de gezinssamenstelling, de cultuur en het land waar de desbetreffende persoon in leeft. Maar waar het vaak op neerkomt, is dat jij het hebt gedaan. Jij draagt schuld: ‘Ik ben lui’, ‘Ik ben niet goed genoeg’, ‘Ik ben dom’ en ‘Ik ben zwak’.

Voortkomend uit deze belemmerende gedachten ga je overcompensatie gedrag vertonen om de liefde, aandacht, erkenning en waardering te ontvangen waar je onbewust zo sterk naar verlangt. Het keiharde werken in combinatie met het volgen van een opleiding, de zorg en verantwoordelijkheid voor een gezin of ouders, hobby’s, sociale activiteiten en noem maar op kunnen alleen maar stand houden wanneer jij jezelf compleet wegcijfert.

Een burnout ligt op de loer in de vorm van verkoudheden en andere fysieke klachten die met regelmaat terugkomen. Je komt niet zomaar in een burnout, het is een vorm van oververmoeidheid en overspannenheid die een lange aanloop heeft. Een aanloop waarbij snel terugkerende verkoudheden en fysieke klachten stelselmatig worden genegeerd. Vaak gebeurt er iets wat de druppel vormt die de emmer over laat lopen: een echtscheiding, een liefdesbreuk, een auto ongeluk, een kind in het ziekenhuis of een ouder die op sterven ligt. 

Het kan ook zijn dat je als kind niet eens een fase hebt doorgemaakt waarbij je jezelf was. Hooggevoeligen personen zijn namelijk als een spons wat betreft het voelen en aanvoelen van emoties en energieën van anderen. Als kind heb je misschien wel de fase van het kind-zijn volledig overgeslagen en ben je gaan zorgen voor je ouders of zussen en broers. Je kunt ‘zorgen’ lezen als de letterlijke vertaling ervan, het fysiek zorgen voor de ander of vertalen naar jezelf wegcijferen, zodat zij geen aandacht aan jou hoefden te besteden, zij hadden al genoeg zorgen aan hun hoofd.

De hooggevoelige personen die ik in mijn praktijk, workshops en lezingen heb gesproken en een burnout hebben doorgemaakt of er middenin zitten, zijn wel van mening dat ze er sterker uit zijn gekomen. Na deze fase waarin je niet eens meer kunt vertrouwen op je eigen geest en lichaam in de vorm van vergeetachtigheid, totale concentratieverlies en geen energie hebben om jezelf te verzorgen en te koken, breekt er absoluut een fase aan waarin je beseft dat het zo had moeten zijn.

Deze fase had je mee moeten maken om terug te keren naar wie jij in wezen bent, wat je werkelijke talenten zijn en hoe jij door het leven wilt gaan. Een burnout geeft je de gelegenheid om jouw eigen behoeften te leren kennen en te leren kiezen voor wat jou gelukkig maakt.

Meer lezen over HSP & Burnout? Klik hier door…

Met Com-Passie, 
Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther 

Zijn wie je bent, dat is geluk, ontspanning en plezier 
Landingsbaan: http://www.orchidoflife.nl
Of maak een afspraak voor de introductiesessie in mijn praktijk in Den Haag of via (video)bellen.

30 Days Vegan Challenge: een gezond mondgevoel

IMG_1033

De aanleiding om aan deze 30 Days Vegan Challenge te beginnen, was om aan den lijve te ervaren wat het met mijn lijf en geest zou doen. Zou ik mij gezonder gaan voelen? Zou ik anders gaan denken over voeding? Het antwoord op beide vragen is een volmondig “ja”. Ik heb dit vooral gemerkt aan een fris mondgevoel gedurende de hele dag én dat ik veel meer proef.

Ik zal het frisse mondgevoel eens toelichten. Na het eten van bijvoorbeeld van die overheerlijke zachte Franse kazen bleef er altijd wel iets van de nasmaak hangen. Of van het eten van desserts waar melk in zit verwerkt. Thuis eten wij over het algemeen geen desserts. Die ene keer dat ik vorig jaar een crème brûlée kreeg uitgeserveerd was tijdens een netwerkdiner. Terwijl iedereen aan tafel aan het smullen was en de crème brûlée in no-time op had, bleef die van mij voor 6/8 deel liggen. Om twee redenen: die volle smaak van melkeiwitten trok ik niet in combinatie met een bom suiker dat erin was verwerkt. Na mijn crème brûlée avontuur weet ik dat ik nooit meer een crème brûlée zal eten. Tenzij het een veganistische versie is waarbij rekening is gehouden met de hoeveelheid suiker die erin zit verwerkt. Alle geraffinneerde suiker-vervangers zoals rijststroop, agavesiroop, palmsuiker en dadelstroop blijft zoet.

Na het eten van plantaardige voeding ervoer ik een schoon en fris mondgevoel. En dan heb ik het niet alleen maar over mijn mond, maar ook wat er gaande is in het darmgebied en de maag. Ken je die vreselijke boertjes die je soms na het eten laat en waarbij er geuren en smaken naar boven komen vermengd met maagzuur? Na het eten van plantaardig eten kwam er bij mij niks meer naar boven. Dat ik dit positieve resultaat heb mogen ervaren door recht-toe-recht-aan 30 dagen veganistisch te eten, is voor mij een hele winst. Hiernaast heb ik nog veel meer geleerd en is er veel meer veranderd in mijn denken over voeding. Waar het op neer komt en wat ik iedereen toewens is een gezond en gelukkig leven op basis van het eten van de juiste voeding. Voeding dat voedt in plaats van energie zuigt, kostbare energie van je afneemt, omdat je lichaam iets aan het verteren is waar het lichaam hard voor moet werken.

Draai het eens om, laat jouw lichaam minder hard werken en ervaar hoeveel energie er vrijkomt om leuke dingen te doen.

Dag 25 ~ 26 januari
Ontbijt: Twee boterhammen met avocado, olijfolie en mierikswortel. Koffie met havermelk.
Lunch: Soep met doperwten, Chinese champignons, ui, knoflook en rijstwijn. Salade van een type sla waarvan ik de naam kwijt ben, qua grootte lijkt deze sla op de witlof met mooie gekrulde bladeren met doperwten en een dressing van extra vierge olijfolie, citroensap, palmsuiker en zeezout. Dupois linzen met kurkuma, komijnzaad en djahe.
Tussendoor: twee gedroogde abrikozen. 1 rode wijn. Koffie met havermelk. Water. Twee kamutwafels met hummus.
Diner: Yam met bosui en gebakken ui. Bananencake met een saus van soja yoghurt en nuscarobe.

Dag 26 ~ 27 januari
Ontbijt: Groene smoothie. Twee boterhammen met avocado, olijfolie en mierikswortel. Thee met havermelk.
Lunch: Dupuis linzen met witte rijst, doperwten en witlof.
Tussendoor: Zonnebloempittenreep met lijnzaad, appelstroop, palmsuiker, agavesiroop, chia zaad en geurende kokosolie. Koffie met havermelk. 1 rode wijn. Chips.
Diner: Farro met sperziebonen. Augurk. Peper. Postelein.

Dag 27 ~ 28 januari
Ontbijt: Soja yoghurt met cruesli met gepofte quinoa.
Lunch: Twee boekweitpannenkoeken met edelgistvlokken en avocado. Broccoli.
Tussendoor: Thee. 1 rode wijn. Chips. Osawa cake. Twee mandarijnen.
Diner: Broccoli salade met rucola melange, walnootolie, olijfolie, citroensap, witte wijnazijn en zeezout. Japanse noodles met tofu gebakken in rijstolie met kurkuma en sojasaus.

Dag 28 ~ 29 januari
Ontbijt: Twee boterhammen met amandelpasta. Thee.
Lunch: Rucola melange, postelein, linzen, olijfolie, citroensap en zeezout.
Tussendoor: weet ik niet meer.
Vegan & Raw Diner met vrienden: Salade. Speltcouscous met geroosterde kastanjes, kurkuma en zeezout. Gefrituurde zoete aardappel met zwarte sesamzaad. Thaise couscous met limoen. Salade van venkel en granaatappel. Chips van zwarte mais. Groenten chips. Emping. Raw chocolate. 1 rode wijn. 1 witte wijn.

Dag 29 ~ 30 januari
Ontbijt: Twee bruine boterhammen met amandelpasta. Thee.
Lunch: Rucola melange met couscous en salade van tauge, rode paprika, koriander en rode peper.
Tussendoor: Zonnebloempittenreep. Banaan. Koffie met spelt-amandelmelk.
Diner: Zilvervliesrijst met gebakken tofu, pindasaus en gewokte groenten: bleekselderij, wortel en champignons. 1 Palm bier.

Dag 30 ~ 31 januari
Ontbijt: Twee boterhammen met pindakaas en hummus. Koffie met sojamelk.
Lunch: Bij Spirit.
Tussendoor: Drie rogge crackers met baba ganoush. Water. Thee. Koffie met sojamelk.
Diner: Linzensoep met bio kokoscreme, eko ui bouilon, limoenblad, komijn, koriander en kurkuma.

Deze blog is een onderdeel van onze 30 Days Vegan Challenge in januari 2015. 

Werk: doe iets vanuit je hart

passion

Deze week heb ik telefonisch gesproken met een dame die zich heeft aangemeld voor de 3x Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit in Groningen. Wat een enthousiaste dame. Geweldig!

Ze heeft een coachingopleiding gedaan. Hierna heeft ze een aantal pogingen gedaan om van coaching haar werk te maken, maar het lukte telkens niet. Ze kwam bij de term hooggevoeligheid terecht en pakte een boek op. Het boek van Susan Marletta-Hart. Linda ervoer het als een opgave, terwijl ze zich tijdens het lezen besefte dat het juist een kwaliteit is. Ze las het boek in tranen. Hierna ging ze googlen en kwam mijn blogs tegen. Na een bezoek aan mijn website die haar aansprak en een blik op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie was ze om. Ze boekte haar ticket zonder eerst contact met mij op te nemen. (255 euro) Te gek!!! Het opvallende van haar verhaal was dat ze geen facebook heeft en via de facebookpagina van haar vader mijn pagina heeft bekeken.

Tijdens het gesprek sprak ze vol overtuiging uit dat ze niet meer iets kan doen waar haar hart niet naar uitgaat. Deze uitspraak postte ik als HSP comment op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie. Hieronder lees je een aantal reacties op haar uitspraak. Blijkbaar zitten meer mensen met dit fenomeen: iets willen doen vanuit je hart.

‘Ja! Heb ik altijd al gehad en ben nu ook al járen thuis! Maaaaarrrrr… Ik heb besloten dat ik boeken ga schrijven (over voeding, over gezondheid, zelfvoorzienend leven, zelf verzorgings- en schoonmaakmiddelen maken, milieuvriendelijk leven, permacultuur) want sinds ik thuis zit ben ik daar intens mee bezig! En daar ligt mijn hart!’

‘Mijn opleiding en een kantoorbaan passen niet (?) maar wat nu? Ik kom er maar niet uit.En nu werkloos thuis zitten, inmiddels ruim 2 jaar maakt me rusteloos.’

‘Ik zit daar momenteel middenin! Veel meegemaakt en veel geleerd… Hierdoor wil ik des te meer m’n hart volgen. Namelijk verder met mijn kindercoachpraktijk en (ook hooggevoelige) kinderen helpen. Mijn baan in het onderwijs maakt me absoluut niet meer gelukkig. Ik zou willen dat financiën geen rol speelde….. !’

Heb je ook interesse om deze training bij te wonen? Klik hier voor meer informatie & hoe je aan te melden. Je kunt ervoor kiezen om deze training in Utrecht, Groningen of Den Haag bij te wonen.

Utrecht: Zondag 8 maart, zondag 12 april en zondag 31 mei
Groningen: Zaterdag 7 maart, zaterdag 18 april en zaterdag 6 juni
Den Haag: Zondag 3 mei, zondag 14 juni en zondag 12 juli

HSK: beweeg mee met het gedrag van je kind

child tree

Op woensdagavond 8 oktober organiseerde ik mijn eerste workshop over het opvoeden van hoog sensitieve kinderen. Daar zaten we dan met vijf moeders, inclusief ikzelf. Er waren moeders aanwezig met tieners en moeders met jonge kinderen. De persoonlijke verhalen vlogen ons allemaal om de oren. Voor iedereen die aan het woord kwam, was er onverdeelde aandacht. De dag na de workshop hoorde ik van één van de moeders dat ze voor die dag al een gezonde beslissing had genomen. Normaal werkt ze op locatie, maar als zzp’er heeft ze natuurlijk de vrijheid om een keer thuis te werken. Deze beslissing deed haarzelf en haar zoon heel veel goeds. Zo kon ze hem van school ophalen om thuis te lunchen. Thuis werken bleek ook de ideale oplossing in relatie tot haar avondplannen. Ze voelde zich een stuk rustiger, doordat ze haar zorgen tijdens de workshop had kunnen delen. Het meekrijgen van hoe andere moeders worstelen met vergelijkbare opvoed-vraagstukken bleek ook een eye-opener te zijn.

De punten die zijn genoemd in de workshop omschrijving zijn zeker voorbij gekomen:

  • wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
  • vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
  • positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt en aangeven van grenzen,
  • blijven spelen met je kind.

Het rijtje thema’s werd aangevuld met de thema’s verban angst- en tijddenken in de communicatie met je kind, omgaan met dominante mannelijke energie (ego) en sociale situaties (hand geven, gedag zeggen). Hieronder wil ik in het kort wat verhalen delen die tijdens deze workshop zijn besproken.

Verban angst- en tijddenken
Een moeder sprak over haar vijfjarige zoon die een rijke fantasie heeft. Hij leeft vaak in zijn eigen wereld. Simpele dingen zoals het aantrekken van schoenen kan heel lang duren, omdat hij vergeet dat het hem is gevraagd. Soms vraagt ze het wel drie keer. Mijn suggestie was om met hem mee te lopen en hem hierbij te begeleiden. Hierdoor kwam naar boven dat ze het inderdaad lastig vindt om haar kinderen individuele aandacht te geven. Als zij met haar zoon mee zou lopen, zou haar dochter van drieënhalf namelijk meegaan. Hoe je kinderen individuele aandacht kunt geven, heeft te maken met het aangeven van grenzen en duidelijke communicatie.

Omgaan met dominante mannelijke energie
Wanneer onze dochter op de basisschool de gang inloopt die leidt naar de kapstokken van haar klas, moet ze soms langs een aantal papa’s. Ze vertraagt haar pas en verschuilt zich dan achter mij. Tegelijkertijd vraagt ze om een stevige handgreep. Ze wilt absoluut niet in haar eentje langs deze papa’s lopen. Hier hou ik rekening mee door in te gaan op haar behoeften. Daarnaast herken ik haar gedrag van hoe ze geen contact maakt met een neef van mij. Al deze mannen hebben in ieder geval één ding met elkaar gemeen; ze stralen een dominante mannelijke energie uit waar ze niks mee te maken wilt hebben. Een moeder had iets vergelijkbaars meegemaakt waarbij haar meiden een oom van haar geen gedag wilden zeggen. In sommige culturen is dit not-done. Je dient ouderen te respecteren en wat daarbij hoort is dat je hen dient te begroeten. Zij kwam voor haar kinderen op, terwijl zij alle oordelen aan het incasseren was.

Het opvoeden van kinderen is een behoorlijke taak. Een mannelijke coachee vertelde mij laatst in een sessie dat hij de trotse vader is van zijn zoon van vijf maanden jong. ‘Zo, wat is het ouderschap zwaar. Ik doe het mijn vrouw niet na. Hoe ze ’s nachts wakker wordt om onze zoon te voeden. Ik ga liever tot 18.00 uur werken en de uurtjes na het werk met mijn zoon besteden. Als hij wat ouder is, ga ik wel met hem golven.’ Alhoewel, zijn wens is in strijd met wat hem te wachten staat. Vanaf januari zal hij namelijk de helft van de week full-time papa zijn. En hij weet nog niet hoe hij dit gaat doen.

Workshop: alleen maar spel en plezier

Fotografie

Zondag 30 maart vond de eerste editie plaats van de workshop Stap in de Positieve Spiraal. Ik vond het heel erg leuk om te doen. Zaterdagmiddag begon ik met de voorbereidingen. Mijn moeder was hier en terwijl zij met Amé in de binnentuin was, ging ik aan de slag. Maar eerlijk gezegd was ik wel een beetje zenuwachtig. Tot dat moment had ik geen tijd gehad om de workshop voor te bereiden. Hoe ga ik het in hemelsnaam aanpakken? Ik had nog geen idee, maar ik maakte mezelf leeg om inspiratie te ontvangen. In plaats heel gefocust te werken aan de inhoud van de workshop ging ik bezig met de administratie van capoeira en coaching.

Het volgende moment stonden mijn zusje en een goede vriend van haar bij ons in huis. Ze kwamen spontaan langs. De manier waarop hij contact maakte met Amé was fantastisch, tot aan het geniale toe. Er was helemaal geen ijs dat gebroken moest worden. Zijn aanwezigheid, zijn hele zijn in denken en gedrag was gericht op het maken van authentiek contact met Amé. Hij maakte contact op een spelende wijze. Toen ik hem zag, dacht ik bij mezelf ‘als ik net zo in mijn element zit als hij, gaat die workshop me lukken’. Gewoon mezelf zijn, bij mijn eigen kracht blijven en de workshop de volgende morgen voorbereiden in de trein onderweg naar Utrecht.

Zo gedacht, zo gebeurd. De onderdelen die ik in de trein in mijn notebook uitschreef, waren een mengelmoes van wat ik ter plekke verzon en wat de dag ervoor in me op was gekomen. Tot mijn verbazing zat ik in de fotografie ruimte. Deze ruimte paste goed bij het karakter van deze workshop. Er hingen heel veel foto’s aan de wanden. De inspiratie en gevoelens spatten van de muren af. De workshop heb ik uiteindelijk gegeven aan vier deelnemers. Eén deelnemer was niet meer gekomen. Dat vond ik niet leuk, maar goed, kan gebeuren. Ik herstelde me snel en gaf de workshop zoals ik deze altijd geef; helemaal in mijn element.

Wat kan ik zeggen over de inhoud van deze workshop? Tijdens en achteraf had ik een heel sterk ‘YES’ gevoel. Het was waanzinnig leuk om de deelnemers te verrassen, hen vanuit een staat van verwarring op te zien klimmen en te horen lachen. Ook te horen zeggen dat ze het heel moeilijk vinden om te benoemen waar ze goed in zijn en vervolgens vijf tot 10 minuten later wel te horen zeggen waar ze goed in zijn. Het leukste was dat we spelenderwijs elkaar en onszelf een stukje beter hebben leren kennen. Zonder verwachtingen, zonder oordelen, alleen maar spel en plezier. In een dergelijke staat van zijn voel je weer wie je bent, waar je goed in bent en welke kant je op wilt. Het begint met kleine stappen en elke stap is genieten zolang je jezelf toelaat ervan te genieten.

Yep, deze workshop zal zeker nog een keer op de Orchid of Life Agenda verschijnen! Kom je dan ook spelen?