Ouderschap: vrijheid, blijheid, want kind is uit logeren

IMG_3490

Vandaag is onze derde dag van vrijheid en blijheid, omdat onze dochter (5 jaar) uit logeren is. Begrijp mij (en ons) niet verkeerd, we houden zielsveel van haar en hebben superveel lol wanneer we samen zijn, maar een aantal dagen van elkaar gescheiden leven, vind ik ook wel zo gezond, voor ons allemaal.

We brachten haar afgelopen zondag naar mijn moeder. Ze vloog mijn moeder om de hals en bezette haar been. Ze was gigantisch blij om haar te zien. Zoals gewoonlijk had mijn moeder ons een uitgebreide zeer smakelijke Chinese lunch voorgeschoteld. We hadden ons eten nog niet op of Amé begon te dralen en iets te mompelen. Ik was zo in mijn eten verzonken dat er bij mijn geen gedachten omtrent haar gedrag naar boven waren gekomen. In tegenstelling tot Arnold, Arnold wist precies wat ze bedoelde te zeggen zonder woorden. Ze wilden dat wij op zouden hoepelen. Hup, mama en papa, de deur uit; quality time met oma Chin mocht beginnen. Ik schaterlachte, mijn dochter was helemaal klaar om te feesten.

Na de eerste twintig minuten samenzijn concludeerden wij dat we de volledige aandacht hadden voor elkaars woorden. Bovendien maakten we onze zinnen af, we waren niet eens in gesprek, maar plaatste wat opmerkingen hier en daar en benoemden wat we onderweg tegenkwamen. Deze eerste twintig minuten gaven mij zoveel lucht; lucht om te denken, te delen en simpelweg het contact te voelen met Arnold. Deze herfstvakantie gaat uit naar een boel zaken waar wij als ouders helemaal van opkikkeren; yoga, lekker en gezond eten, mediteren, schrijven, uitjes met elkaar en nog wat werk dat achter de schermen plaatsvindt. En we hebben voor alles tijd. Wat een heerlijk vrij gevoel.

Onze dochter blijft namelijk maar liefst vijf nachten weg. Dinsdag is ze overgedragen aan de ouders van Arnold en wij halen haar aanstaande vrijdag weer op. Het mooiste van alles vind ik nog wel dat deze logeerpartij haar keuze was. Dik een maand, voordat de herfstvakantie aan zou breken, had zij het al over uit logeren gaan. Het lijkt haar ook wel erg leuk om vriendinnetjes uit haar klas te logeren te krijgen. Hmmm…dat zit nog niet in ons systeem. Op een doordeweeks schooldag gaat dat echt niet gebeuren en in het weekend hebben we ook onze dingen te doen. Wellicht dat we in de nabije toekomst het haar een keer toezeggen in het weekend of bij voorkeur een lang weekend. Uit logeren gaan is in onze beleving iets voor in de vakanties.

Op dinsdag werd ze dus overgedragen aan opa Baldé en hoewel ik niet aanwezig was bij dit weerzien, kan ik het mij op basis van Arnold’s verhalen heel goed voorstellen. Ze was uitzinnig van blijdschap en vloog op hem af. Vanaf dat moment hoorde ze bij opa. Een deel van het gevoel dat ze uitstraalde, doet mij denken aan toen ze nog een dreumes en peuter was. Wanneer ik bijvoorbeeld de deur uit ging voor een dag was ze vlak van tevoren al papa’s kindje. Ze kroop tegen degene aan die thuis bleef. Degene die voor haar zou zorgen en van wie zij afhankelijk was. Haar blijdschap richting haar grootouders straalde ook een groot vertrouwen en liefde uit voor de personen die zich om haar zouden ontfermen.

Ik ben ontzettend trots op haar. Het uit logeren gaan, staat voor het kunnen uitdragen van wie zij is. Ze wilt op avontuur, nieuw eten proeven en de oren van haar grootouders eraf kletsen. Ik kreeg vandaag een foto toegestuurd van haar en haar neef en genoot intens van hun blije hoofden. Ik ben blij voor haar. Ik mis haar niet en kijk ernaar uit om haar weer te zien.

Advertenties

Life Coaching: ik weet het niet

glitters

Wat ik de afgelopen tijd met regelmaat in mijn coachingpraktijk heb gehoord is “ik weet het niet”. Dit is het antwoord op mijn vraag “waar voel je de persoon?” of “waar in jouw lichaam voel je dit het sterkst?”. Dit antwoord werd gegeven vanuit het hoofd, het lichaam weet het namelijk wel. Het is de angst voor het “niet weten of niet weten wat te voelen”. Een paar seconden later kwam hét antwoord wel omhoog. Na de instructie om nogmaals diep in en uit te ademen en met de aandacht terug te gaan naar het lichaam werd het antwoord eruit gegooid ondersteund met lichaamstaal. Wat hierop volgde waren de tranen, lang opgespaarde tranen die de geest jarenlang hebben vertroebeld.

Het begeleidingswerk is een samenwerking tussen mij en degene die wordt begeleid. Op basis van wederzijds vertrouwen en een basis gevoel van veiligheid ontstaat er prachtige en bijzondere emotionele groei. Wat ik je mee wil geven is om geen genoegen te nemen met bepaalde woorden die je aan jezelf blijft vertellen. Woorden zoals het hiervoor besproken “ik weet het niet” en de volgende reeks aan korte destructieve zinnen: “het lukt mij niet”, “ik kan het niet”, “dat is niks voor mij” en “ik durf niet te ontvangen”. Soms is het gewoon een kwestie van doen, zodat je weer begint te voelen. Voel door die angsten, woede en verdriet heen. Dan begin je pas met leven.

Heb je behoefte aan reflectie? Ga voor een introductiesessie en ervaar wat life coaching jou op kan leveren. 

Ga intuïtiever door het leven met deze 18 tips

Weekend

December stond voor mij in het teken van intuïtie. Het bijna op dagelijkse basis schrijven over intuïtie zorgde ervoor dat vele verhalen aan de oppervlakte kwamen drijven. Ik heb deze vastgelegd op mijn tumblr blog over intuïtie. Hieronder heb ik de tips en verhalen op een voor mij logische manier onder elkaar gezet. Er zijn nog vele verhalen die ik met je zou willen delen. Dat komt nog wel een keer. Heel veel plezier met het lezen of het herlezen ervan. Laten we intuïtiever door het leven gaan. Hierdoor wordt het leven echt veel leuker en fijner.

1. Hoe herken je het?

2. Het onderbuikgevoel. & Intuïtie op zijn sterkst. 

3. Erken dat je intuïtief bent. 

4. Trust the vibes you get, energy doesn’t lie. 

5. Voel de magie.

6. Roep positieve vibraties op. 

7. Stil zijn voedt de intuïtie. 

8. Zie intuïtie als jouw beste maatje. 

9. Verbeter de zintuigen. & Laat je ogen rusten. 

10. Heb het lef om te leven. & Beslis op basis van de intuïtie. 

11. Eet bewust, eet intuïtief. 

12. Ode aan het voeden van intuïtie, aan het opvoeden van kinderen. 

13. Spreken vanuit liefde doet geen pijn. 

14. Veel en uitbundig lachen.

15. Heb je naaste lief.

16. Wordt één met wat je doet.

17. Doe alles met volledige aandacht. 

18. Doe wat intuïtie jou in het oor fluistert. 

Wat is nou precies het probleem?

kleurrijk

Her en der in het huis liggen stapeltjes papieren waar ik nog wat mee wil doen. De laatste weken zijn we veel aan het opruimen en spullen weg aan het doen. Zo ook een ladenkast. Deze ladenkast zat natuurlijk vol met tijdschriften, krantenknipsels, aantekeningen van opleidingen en krabbeltjes over coachingsessies. Na wat weggooi- en sorteeracties kwam ik een vel papier tegen met een heel mooi bericht van iemand die ik jaren geleden heb gecoacht. Eerlijk gezegd herinner ik me niet meer wie het was.

Beste Chungmei,

Het was een bijzondere sessie, die me van alles heeft gebracht wat ik niet van tevoren had kunnen bedenken. Mijn insteek was om uit te zoeken hoe ik een betere verdeling kon krijgen tussen alle balletjes die ik in de lucht probeer te houden om uiteindelijk meer rust en evenwicht te bereiken. Maar uiteindelijk kreeg het gesprek veel meer diepgang en heeft het me nog dagen bezig gehouden.

Doordat je maar bleef vragen ‘Wat is nou precies het probleem?’ heb ik vrij snel een irritatiegrens bereikt, die van alles deed opborrelen. Probleem? Probleem? Ik heb helemaal geen probleem! Dit deed me beseffen dat ik de baas ben over mijn eigen leven. Te vaak laat ik me leiden door het oordeel van anderen, terwijl ik beter mijn eigen weg kan kiezen. Omdat wat ik meemaak nogal afwijkt van de ‘normale verwachtingen’, blijf ik constant bezig met de ‘veroordeling’ van anderen.

Toen de duif ineens, zo dood en zo hoofdloos onder mijn neus lag, schrok ik. Maar ik vond het ook mooi dat het symbolisch zo goed aansloot bij ons gesprek en mijn hartenkreet ‘ik wil niet meer alles met mijn hoofd doen, maar met mijn hart’. Het gaf me ook een goed gevoel dat ik niet overal aan hoef te denken (uitkijken dat ik niet ineens op een karkas stap), maar dat iemand anders op me kan passen. Jij in dit geval, want je trok me op tijd weg. Dat vertrouwen, dat het wel goed komt en dat, als je je door de juiste mensen weet te omringen, je niet alles onder controle hoeft te houden, zijn dingen waar ik meer in wil gaan geloven.

Ik heb zo mijn best gedaan in de afgelopen jaren, veel te veel eigenlijk. Nu weet ik dat ik mijn best kan doen tot ik een ons weeg, maar dat alles gaat zoals het moet gaan. Ook dat vraagt om vertrouwen. En om overgave. Dat vind ik nou heel moeilijk, maar ik heb inderdaad gemerkt dat het loont om in die flow mee te gaan. Wat ik wel graag wil, is de harmonie bewaren in mijn leven en mijn eigen tempo aanhouden. Ik voel me vaak gedwongen beslissingen te nemen en dingen te forceren, maar dat is allemaal van buiten opgelegd, of zo voel ik dat althans.

Chungmei, deze sessie sluit een periode van mijn leven af, dat voel ik. Er is heel veel gebeurd in de afgelopen jaren. Ik heb veel gepraat, geluisterd, gelezen en nagedacht over nieuwe wegen, oplossingen en manieren om weer wat vrolijker te worden en dichter bij mezelf te komen. Eén ding weet ik zeker: de weg vind ik wel, voel ik wel aan en zal ik volgen. In 2010 wil ik graag meer stilte om me heen en in mezelf. Met boeken en eindeloze gesprekken kom ik er niet. Door te luisteren naar mijn hart wel. Onze ontmoeting en de sessie zijn een prachtig voorbeeld van die flow waar we het over hadden. Ik had geen verwachtingen, was benieuwd naar wat er zou komen en heb me laten verrassen. Zo wil ik ook in het leven staan: open, dichtbij mezelf, weer vrolijk en kleurrijk, zodat ik iets kan betekenen voor de mensen van wie ik houd en de wereld om me heen, maar vooral ook voor mezelf.

Heel erg bedankt voor al je wijze en lieve woorden, je ‘wijde blik’ en heel veel succes met je mooie beroep, waarmee je zoveel mensen op weg helpt in hun mooie, maar soms moeizame tocht! 

Heb je ook behoefte aan een gesprek? Lees hier meer over het aangaan van een introductiesessie.

HSP: Wat is het doel van dit leven?

Mind

 

Ik heb iets met het cijfer 11. Of 1. In ieder geval zie ik heel vaak 11.11 als ik op mijn iphone of laptop kijk voor de tijd. Ik schrijf er niet veel over, maar heb er wel een keer over geschreven in de blog ‘Oneness’. Het karakter van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen van afgelopen zondag 6 april was opvallend anders dan de voorgaande workshops. Zou het liggen aan dat het de 11e editie was van deze workshop? Ik weet het niet, maar het was zeker anders dan anders.

Als coach positioneer ik mezelf als iemand die gespecialiseerd is in positieve en effectieve communicatie, zelfverzekerdheid, hooggevoeligheid en intuïtie. Dat wil nog niet zeggen dat ik alles over het voorgenoemde weet. Ik weet in ieder geval voldoende om erover te willen praten en je iets mee te geven waar je wat aan hebt. Het meest waardevolle van het geven van deze workshops is dat ik telkens meer leer over hooggevoeligheid, intuïtie en hoe mensen hiermee omgaan. Zo ook ditmaal, maar voor mijn gevoel ging het nog een stukje verder.

Na afloop van de workshop sprak ik met een deelneemster over hoe zij te werk gaat met het schrijven van haar boek. Door de gekozen verhaallijn doet ze onderzoek naar hoe het is om in Las Vegas te leven en een opleiding tot piloot van straaljagers te volgen. Zoals haar interesse om dit boek te schrijven, haar meeneemt naar diverse nieuwe werelden, toont het organiseren en begeleiden van deze workshops mij inzicht in diverse culturen, identiteiten, religies en de bijbehorende denkbeelden, hoe verschillende generaties het begrip ‘hooggevoeligheid’ ervaren en hoe bepalend taalgebruik is voor hoe iemand het leven ervaart. Allemaal heel boeiend, maar wat was nou het meest in het oog springende van deze workshop?

Hier komt het…De wereld die tijdens deze workshop voor mij openging, is de wereld van de heldervoelenden; een wereld waarin er geen aardse grenzen zijn, maar een gevoel van universele energetische eenheid. Een verbondenheid die ervoor zorgt dat je niet meer bang hoeft te zijn voor de dood. Naarmate er steeds meer werd gedeeld en heen en weer herkenning plaats vond, werd de centrale vraag die de deelnemers met elkaar verbond mij duidelijk. Een vraag die zij op verschillende manieren en op verschillende momenten in hun leven zichzelf waarschijnlijk hebben afgevraagd: ‘Wat is het doel van dit leven?’, ‘Wat is er na de dood?’, ‘Is dit aardse alles wat er is?’. Zingevingsvragen.

Naast deze centrale vraag was er nog iets anders wat de meesten van hen bezig hield: ‘Hoe kan ik het beste omgaan met negatieve emoties?’ Wanneer negatieve emoties in de buurt zijn of  zijn geweest, wordt er vaak een welbekend mechanisme aangezet: piekeren. Het hoofd draait op volle toeren. Je kunt na jaren wel zeggen dat je er heel erg goed in bent geworden. Misschien kun je er wel in gaan doceren? Over doceren gesproken. Er was een deelnemer aanwezig die graag les wilt gaan geven. Ze gaat binnenkort voor het papiertje, maar eigenlijk doet ze het al zolang ze dit zich kan herinneren. De enige die haar tegenhield, was…zij zelf. Ze geloofde het niet. Inmiddels meer en meer, dus dat gaat de goede kant op.

Na tien jaar coachen ben ik enorm gevoelig geworden voor taalgebruik. Welke woorden gebruikt iemand om zichzelf uit te drukken? De manier waarop iemand zich uitdrukt, verraadt veel over de innerlijke strategieën van het onderbewuste. Er zijn namelijk woorden, formuleringen en uitdrukkingen die iemand letterlijk heel veel stress bezorgen. En waar ik altijd erg nieuwsgierig naar ben, is waardoor het komt dat iemand op een bepaalde manier is gaan communiceren. Daar ligt de sleutel. Wil jij de deur openmaken?

Spelen: in contact zonder woorden

20140211-092934 AM.jpg

Voor het eerst in mijn leven heb ik op een verjaardagsfeest in een blazer rollebollend over de vloer gelegen. Het was een Nederlands verjaardagsfeestje met tantes, ooms en opa en oma. Wij waren alleen bekend bij de gastheer en gastvrouw des huizes. Op het feestje liepen een aantal kinderen rond van 1.5, 4 en 8 jaar oud. Het was een gezellige boel.

Normaal ben ik sociaal en begin dan wel een praatje met een voor mij wildvreemde. Ik vind het altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. Maar dit keer focuste ik mij slechts op een tweetal zaken: de overheerlijke homemade chocoladetaart en mijn dochter. Eerlijk gezegd had ik moeite met schakelen; kort hiervoor zat ik nog achter de Mac om mijn eboek over woede af te ronden en ik betrapte mezelf erop dat ik na aan het denken was over de nog te nemen stappen.

Een van mijn levensmotto’s is ‘Get out of your head and into your heart’. Dit motto werd bewaarheid op het moment dat Arnold contact maakte met de meid van acht jaar. Ze was aan het spelen op handen en voeten en zonder dat ze het wist maakte ze een capoeira beweging. Hij koppelde dit aan haar terug. Een paar seconden later liet ze zien dat ze ook een bruggetje kon maken. Dit was Arnold’s cue om zijn brug te laten zien. Inmiddels zat ik ook al op de vloer. Zelfs het meisje van anderhalf liep naar hem toe met een blik van ‘hallo, ik wil ook spelen’.

Door dit eerste contact was voor onze dochter de drempel tot het maken van contact helemaal verdwenen. Samen met de kinderen haalden ze de kussens van de bank. Iedereen werd bekogeld met kussens. Het grote en intense plezier straalden van hun koppies. Wij zaten er middenin en begonnen ook rare bewegingen te maken. Aaaahh…ik zat weer in mijn lijf in plaats van in mijn hoofd.

Hoe geweldig is het om op een feestje terecht te komen en te gaan spelen. Spelen houdt voor mij in dat je contact maakt zonder woorden. De communicatie verloopt via de non-verbale weg, de weg van oogcontact maken en zodra het klikt volgt er een uitwisseling van acties en reacties. Grote mensen willen je naam weten en vragen vaak naar wat voor werk je doet. Kinderen willen niks van je weten. Ze willen alleen maar spelen en dan gaat het om enkel en alleen die secondes en minuten die je met elkaar deelt.

Dat voelde goed. Laten we meer gaan spelen; in contact met elkaar zijn zonder woorden.