Van Slachtoffer tranen naar Helende Tranen

In mijn coaching & rebirthing praktijk ontvang ik hooggevoelige personen die hun trauma’s komen verwerken. Dit gaat gepaard met de nodige tranen. Deze blog zoomt in op het verschil tussen slachtoffer tranen en helende tranen. Oftewel huilen vanuit je hoofd en huilen vanuit je hart en ziel. Het eerste laat je verzuipen in de ellende, keer op keer. Het tweede lost de pijn op in je hart, ziel en lijf.

Huilen vanuit het hoofd

Heb je te maken met een collega die altijd zeurt over teveel of te weinig werk of niet doet wat je aan hem of haar vraagt? Een baas die blijft aansturen op een bepaalde strategie waar jij het niet mee eens bent? Of een partner die geen vinger in het huishouden uitsteekt en nooit het initiatief neemt om op een date te gaan? Kan je niet tegen je verlies? (in sport en werk) Deze situaties maken een hoop frustratie en frustratie los.

Deze situaties vormen voer om alles tot in de puntjes te overdenken. Na de nodige reflectie concludeerde je wellicht dat je handelde en communiceerde vanuit het gekwetste kind. Dit verergerde de situatie en leverde vermoeiende discussies op.

Vervolgens gaat de innerlijke criticus aan het werk. Je bent bang om uitgemaakt te worden voor dom, stom of niet sportief. De mogelijkheid tot reputatie- en gezichtsverlies zijn ook stevige angst triggers. Mannen kunnen specifiek bang zijn voor verlies van mannelijkheid en als te vrouwelijk te worden gezien. Vrouwen kunnen bang zijn om dominant en controlegedrag los te laten om hun vrouwelijkheid juist te omarmen.

Wanneer er tranen worden gelaten komen deze voort uit slachtoffer denken en gedrag. Er zijn tranen omdat iemand gekwetst is, tranen van angst, van boosheid, van onmacht en hulpeloosheid over de voorgevallen situatie. “Had ik maar”, “het zou makkelijker zijn geweest als…” of het uiten van allerlei verwensingen richting je collega, baas, partner, schoonouders, zwager of vriend(in).

Het huilen vindt plaats vanuit het hoofd. Het kan zeker opluchting bieden, maar het hoofd maakt het altijd erger. Het haalt herinneringen op waarin je hetzelfde meemaakte. Je herbeleeft alles, je beweegt in cirkels. Er is geen uitweg. Al deze tranen kunnen niet genezen. Integendeel: ze houden ons vast in de verkeerde houding, ze versterken onze woede, gekrenktheid en ons zelfmedelijden. Bovendien is de kans groot dat je in de nabije toekomst in een vergelijkbare situatie terecht komt.

Volgens Dorothee Sölle wassen tranen alle beelden weg die anderen in mijn opvoeding over me heen hebben gelegd, ze leiden me uit het leugenhuis dat ik heb ingericht. Ze bevrijden me van de rollen die ik tot nu toe heb gespeeld. Ze lossen de pantsers op die ik rond mijn hart heb gelegd om niemand dichtbij te laten komen. Op die manier openen ze me voor de mensen en voor God. Tranen zetten me aan tot een nieuwe taal, tot een eerlijke taal tot een taal die de pijn niet ontwijkt, maar hem uitdrukt.

Helende tranen

Dat klinkt goed. Laten we ons verlossen van de verschillende rollen die we onszelf hebben toegeëigend. Laten we de slag maken van slachtoffer tranen naar helende tranen. Hierbij doel ik op het uiten van verdriet dat door trauma is vastgezet in het lichaam. De geest kan er niet bij. Vandaar dat we ook in het piekeren blijven hangen wat leidt naar het uiten van tranen die niet helen.

De perikelen, oftewel uitdagende situaties in persoonlijke en professionele relaties komen ergens vandaan. Ben je vroeger gepest? Moest je altijd opboksen tegen een dominantere en/of slimmere broer of zus? Of werden je ware gevoelens niet gezien? Werd er in het gezin waarin je opgroeide niet over emoties gesproken? Werd je niet getroost, maar alleen toegeschreeuwd?

Je kunt blijven hangen in geloven dat je het niet kan, dat het niet lukt en dat je het niet waard bent. Maar je kan ook bewegen naar de kern. Waardoor ben je bang om jezelf te laten zien? Om liefde te ontvangen? Of om je kwetsbaarheden te tonen? Het verdriet dat gepaard gaat met de antwoorden op deze vragen bevrijden je van de pijn in het lichaam en de ziel. Het gevolg is dat het hoofd tot rust komt.

Veel mensen zijn bang om dit verdriet aan te gaan. Bang om erin te verdrinken of erin te blijven hangen. Het is een gerechtvaardigde angst. We hebben allemaal iemand nodig die ons vasthoudt. Ons laat voelen dat het oké is, totdat we zelfstandig ervaren dat we dit grote verdriet aankunnen en er sterker uitkomen.

Een cliënt vertelde me over haar hond. Wanneer ze huilt uit zelfmedelijden blijft haar hond bij haar weg. Wanneer het huilen haar geest overneemt en alleen het lichaam spreekt, komt haar hond bij haar zitten. Hoe geweldig is dat! Het begeleiden van ademhalingssessies heeft me veel geleerd over hoe mensen tot het uiten van verdriet kunnen komen. Een interventie die helpt om de spanningen in het lijf in contact te brengen met het verdriet waar de spanning een uiting van is, is het laten klinken van de buikklank.

Een cliënt schreef me het volgende: “Door middel van de buikklank kon ik ontladen. Mijn lichaam leerde mij wat ik nodig heb om spanning te ontladen. Ik voelde op een diepere laag helende warme energie door mijn lijf stromen. Ik moest er van lachen, voelde opluchting en verlichting. En mijn hoofd is nog steeds druk, maar dan met positieve gedachten.”

Helende tranen kunnen heel anders klinken dan dat je van jezelf gewend bent te horen wanneer je huilt. Hartverscheurend, hoog, diep, hortend en stotend, trillerig, doorspekt met het schrille geluid van angst en pijn. Het huilen kan van zover komen dat het je de adem beneemt.

Wanneer je het helingsproces aangaat sta je ervoor open om te ontdekken wat je werkelijk voelde, in elke fase van je leven. Het is een pittig proces, maar absoluut de moeite waard.

Ben je benieuwd wat coaching & ademhalingssessies jou op kunnen leveren? 


Advertenties