HSK: omgaan met de energie in de klas

Het is herfstvakantie, een week vrij die we als gezin nodig hebben. Na acht weken school kunnen we onze dochter van zes jaar weer bij elkaar rapen. Sterker nog, dit konden we al doen na twee weken school. Op basis van haar verhalen zijn we een gesprek aangegaan met één van haar juffen. Hooggevoeligheid kwam ter sprake, niet zozeer vanuit ons, maar de juf noemde het nadat ze ons had aangehoord.

Wij deelden met haar dat Amé elke dag moe uit school kwam. In Amé’s beleving kwam dit door de warmte in de klas en de rumoerigheid van de kinderen. Wat wil je met dertig kinderen in een zeer slecht geventileerd klaslokaal. Ze werkt het liefste in een rustige omgeving, die rust vond ze niet in de klas. En aangezien ze het van zichzelf altijd warm heeft, was de warmte in de klas teveel voor haar.

De juf’s repliek was dat de kinderen tot de herfstvakantie de tijd nodig hebben om te wennen aan de nieuwe klas, groep drie en vier bij elkaar. Ze verbaasde zich erover dat de rust nog niet was ingedaald. Onze dochter zit in groep drie. Wat ik erg goed vond, was dat ze Amé haar verhaal liet vertellen. De juf wilde weten met wie ze het liefste werkt en of ze zich op haar plek voelde in het groepje waar ze nu zat.

Ze sloeg hiermee één van de spijkers op zijn kop. Het bleek dat Amé tegenover een meisje zat die tijdens het zelfstandig werken hardop las. Ze kon niet in zichzelf lezen. Aan de slag gaan op zelfstandige werkplekken in de klas werd door de juf geopperd, maar voor Amé was dit niet de oplossing. Ze zou het nog steeds erg warm hebben en last hebben van de rumoerigheid. De eerste oplossing die in werking werd gesteld was het zelfstandig werken in de juffenkamer. ’s Ochtends en soms ’s middags is ze om en nabij een uur bezig aan haar werkjes in de juffenkamer. Zo kan ze in alle rust werken en contact behouden met de juf wanneer ze dat nodig heeft. Verder zou ze een nieuwe plek in het lokaal krijgen.

Na het gesprek thuis zei Amé uit zichzelf: ‘Ik vind het fijn om weer naar school te gaan en op mijn eigen plek te werken.’ Na het voorlezen op de bank zei ze tegen me, terwijl ze mij liefdevol en rustig aankeek: ‘Ik hou van jou’. Daarna vroeg ze: ‘Huil je?’ Ik: Nee, maar het raakte me wel heel diep dat je dat tegen me zei. Ik weet waarom ze dit tegen me zei. Ze is blij dat we voor haar zijn opgekomen. 

Een paar weken later trok Amé weer aan de bel. Ze had nog geen nieuwe plek gekregen. Na twee keer wisselen, heeft ze een plek gekregen waar ze kan aarden. Ik tegen Amé: Ik ben zo blij dat je deze week elke dag vrolijk naar school ging. Amé: ‘En dat ik vrolijk terugkwam.’

Advertenties

Life Coaching: ik ben bang voor instortingsgevaar

IMG_3352

Onderstaande tekst is een onderdeel van een reflectieverslag die ik van een coachee heb ontvangen na de introductiesessie. Ik gaf haar terug dat dit deel veel weg had van een testimonial over mijn werk en vroeg of ik het mocht bloggen. Yeeeaaaah, dat mocht! Bij deze kun je lezen wat de introductiesessie haar heeft opgeleverd en hoe zij een coachingtraject is ingegaan. Overigens hoef je geen reflectieverslagen te schrijven als je je door mij laat begeleiden. Ik stimuleer het wel, omdat jouw ontwikkeling verder gaat na een sessie en schrijven je kan helpen om bewust te worden van wat je voelt in diverse situaties. En bewustwording leidt naar het verbreken van belemmerende patronen en kiezen voor wat je werkelijk wilt doen. 

Ik wilde graag nader kennismaken met Chungmei. Haar manier van schrijven en doen en vooral ook de onderwerpen die ze aansnijdt kunnen wel eens precies zijn wat ik nodig heb. Ik loop vast. Steeds weer. Zowel privé als professioneel. Ik weet waarom en heb daar mijn eigen maniertjes voor gevonden om mee om te gaan, maar het lukt me niet om de cirkel te doorbreken. Echt te kiezen voor mezelf, echt te voelen, echt te vragen wat ik nodig heb. En krijg ik dat dus ook niet! Ik wilde ervaren of zij de ontwikkeling die ik de laatste jaren doormaak naar een hoger niveau kan trekken, door obstakels te signaleren en deze weg te nemen of mij daarmee leren om te gaan. Voelen of wij een voldoende klik hebben om dit avontuur aan te gaan. Ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten, waar ik op moest letten. Vond het ook heel erg eng. Dat jarenoude ‘monster’ ruimte te geven. Maar het moet. Want zo kan ik niet verder. Elke nieuwe situatie die ik aanga zal weer op de oude manier verlopen. Het is tijd om er iets aan te gaan doen. Brrrr wat fijn…

Ik was best zenuwachtig, toch voelde de stap die ik heb gezet wel goed. Er is zoveel gebeurd dit jaar en ik moet keuzes maken. Ik weet ergens wel wat het beste voor me is, toch lukt het me niet om deze keuzes zelfstandig te maken. Ik heb me daarom opengesteld voor iemand die ik nog helemaal niet ken, maar waar ik wel vertrouwen in heb, zomaar. Het was best een beetje onwennig, maar dat lijkt me normaal. Het was niet moeilijk om open te spreken over alles wat in mijn leven speelt of heeft gespeeld. Ik voelde dat alles ‘hoog’ zat en al snel werden er vragen gesteld waarvan ik moest huilen. Of het opluchting, boosheid of verdriet is…dat kan ik lastig zeggen. Waarschijnlijk allemaal. Maar volgens mij hoeft dat nu ook nog niet. Ik moet nog leren los te laten. Ook de controle die ik zo graag overal op heb. De wijze waarop zij me door de sessie heen leidde, heb ik als duidelijk en prettig ervaren.

De wens om af te rekenen met mijn verdriet en boosheid staat in contrast met mijn angst en het willen hebben van controle, vast te willen houden aan mijn rationele manier van doen waarmee ik tot zover heb weten te overleven. Ik zie, door hier nu bewust mee bezig te zijn, patronen in mijn handelen. Zoals bijvoorbeeld het altijd terecht komen in een strijd, doordat in mijn vroege jeugd altijd ruzie moet zijn geweest heb ik dat nu nodig om te kunnen functioneren, of zoek ik dat op omdat ik dat nou eenmaal gewend ben.

Daarnaast los ik alles alleen op. Als enigs kind zonder ouders die met mijn emoties konden of wilden dealen was ik sowieso op mezelf aangewezen. Ik ben aan de ene kant heel open maar aan de andere kant, als het echt ergens om gaat, ben ik de enige met wie ik het deel. Zo heb ik een aantal mensen om mij heen wel over deze sessies met Chungmei verteld, maar niet wat we precies gaan doen, hoe ik me daarbij voel en wat het met me doet. Wat het voor mij betekent. Een soort van geheim zeg maar. Terwijl ik het niet stil wil houden, omdat ik niet wil dat anderen het niet weten. Het lukt me simpelweg gewoon niet om het met een ander te delen. Twee belangrijke punten waarmee ik aan de slag kan. Het herkennen en vermijden van ongezonde situaties en het delen van emoties en duidelijk zijn in wat ik nodig heb.

Ik heb het willen uitstellen. Deze sessies. Ik ben bang voor instortingsgevaar. En dat wil ik niet. Maar ik weet, en Chungmei wist mij ook snel te overtuigen, niets doen lost niets op. Het moet toch gebeuren. Het alternatief is nog een poos zo doorsukkelen, gaan overeten of misschien wel drinken. Daar word ik natuurlijk ook niet gelukkig van. Misschien zelfs wel weer ziek. Stort ik dan juist in. Het is dus tijd om de spreekwoordelijke rugtas open te maken en te dealen met wat er inzit. Kan ik alleen maar beter van worden. Dus ja, controle loslaten en stappen zetten. Dat is er onlosmakelijk aan verbonden. Chungmei verzekert me dat het niet alleen uitputtend werkt. De sessies zullen me ook gaan bevrijden van last(en) waarmee ik al lang rondzeul, dit gaat energie geven. Deze gedachte neem ik mee naar de eerstvolgende sessie. En doe natuurlijk braaf mijn huiswerk 😉

Ben je benieuwd naar wat een coaching sessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie van 1.5 uur.

HSK: vermijd tijd- en angstdenken

bubbles

Op vrijdag 29 mei vond er een workshop opvoeden van hoog sensitieve kinderen plaats in Centrum de Roos in Amsterdam. Ik verwachtte zes deelnemers, maar 1 persoon was ziek geworden. De deelnemers kwamen uit Roermond (respect!!), Middelharnis en Voorschoten. Het werd een boeiende en confronterende workshop. Wat ik vooral heel bijzonder en dapper vond van de aanwezige deelnemers is dat zij er open voor stonden om hun woede richting hun kind bespreekbaar te maken én om met elkaar in gesprek te gaan over hoe de woede bij een ieder manifesteert. Van tevoren wist ik niet dat woede een onderwerp van gesprek zou zijn, maar aangezien mijn coaching praktijk er bol van staat was het ook weer niet zo verrassend.

In deze blog lees je een verslag van een aantal zaken waar wij tijdens de workshop bij stil  hebben gestaan. Verder wil ik benadrukken dat deze workshop een middel is om partners op dezelfde golflengte te krijgen wat betreft de opvoeding van hun kind(eren). Hoe prettig en verademend is het wanneer je samen met jouw partner vanuit hetzelfde bewustzijnsniveau kunt opvoeden. Sta open voor elkaars groei, kennis en ervaringen waardoor je de kinderen een veilige en gezellige plek kunt bieden waarbinnen zij kunnen opbloeien.

Vermijd tijd-en angstdenken.
Hoeveel tijd een activiteit in beslag neemt is de verantwoordelijkheid van de opvoeders. Dus vermijd communicatie waaruit duidelijk wordt dat je haast hebt, want hiermee breng je stress over. Het voorbeeld van de beker en dat de opvoeder meerdere malen aangeeft om voorzichtig te doen of de beker ergens anders neer te zetten kan duidelijk in het verkeerde keelgat van het kind schieten. Dit is voor mij een voorbeeld waarbij angstdenken bij de opvoeder de overhand heeft. Geen enkel kind, maar vooral een bewust en gevoelig kind, wil niet in woord en energie meekrijgen dat hij/zij iets niet kan of ergens de fout in zal gaan.

Hoe hiermee om te gaan? Zeg het één keer op een positieve wijze; kun je de beker even ergens neerzetten, zodat je de ruimte hebt om te spelen? Laat het vervolgens gebeuren en neem je kind mee in het opruimproces. Geef op een kalme manier aan dat dit kan gebeuren. Het is zo weer schoon.

Vermijd woede uitbarstingen
Wanneer jouw kind iets heeft gedaan wat in jouw beleving niet kan of mag, kan het zijn dat je je woede niet kunt controleren en deze op jouw kind afvuurt. Dit is traumatisch voor een kind. Met stiften de wc bril versieren is iets waarvan je als opvoeder wilt dat dit niet gebeurt, maar heeft het toch al plaatsgevonden, neem je kind apart en begin het gesprek over “tekenen op de wc bril”. Knippen in de gordijnen past ook wel in deze reeks van kunstige activiteiten. Op een gegeven moment lach je het weg met de gedachte dat jullie een kunstenaar in huis hebben, maar mocht het toch een keer voorkomen dat je jouw emoties op je kind projecteert, trek het dan zo snel mogelijk weer recht door jouw excuses aan te bieden. Geef jezelf daarna een schouderklopje, je bent ook maar een mens die het één en ander emotioneel te verwerken heeft. Jouw kind vormt jouw spiegel en maakt met zijn gedrag emoties in jouw wakker.

Over onrechtvaardigheid en opkomen voor je kind
Als je als opvoeder er getuige van bent dat er iets is gebeurd dat volgens jouw normen en waarden niet door de vingers kan, dan is het belangrijk om daar zo snel mogelijk iets aan te doen. Kom duidelijk en in het bijzijn van iedereen die met de situatie te maken heeft, op voor je kind. Neem wanneer nodig, tijd om de situatie met de betrokkenen door te spreken en uitleg te geven over wat er is gebeurd. In het voorbeeld waarin een peuter de gordijnen ging verknippen, kwam de moeder op voor hun kind. Ze kreeg haar partner zelfs zover dat hij zijn excuses aanbood voor zijn woede uitbarsting.

Geef aan dat jij als opvoeder tijd nodig hebt om ergens van bij te komen
Wees duidelijk richting jezelf én richting de kind(eren). Geef aan: “Ik wil rust en ben over … minuten weer aanspreekbaar”. Zijn je kinderen nog niet op een leeftijd dat ze zelfstandig iets kunnen gaan doen, is het natuurlijk ook aan jou om voor hen een activiteit te verzinnen waar ze even zoet mee zullen zijn.

Aangezien je kinderen hebt, heb je nauwelijks tijd, ik weet het, maar soms kan een kwartier of een half uur al helpen om jezelf op te laden. Kinderen hebben er niks aan als je moe bent. Zij hebben een opvoeder nodig die er voor hen kan zijn. Volgens mij zijn wij het er met zijn allen over eens dat juist wanneer we moe zijn, we minder pedagogische correcte handelingen verrichten. Dus als je bij jezelf hebt bemerkt dat je de laatste tijd wel erg moe bent, is het handig om hier een oplossing voor te vinden; hervind jouw energie, zodat je weer de leuke en pedagogische correcte opvoeder kunt zijn.

Lijkt het je wat om een lezing of workshop bij te wonen over het opvoeden van hoog sensitieve kinderen? Zo, ja, neem een kijkje op de Orchid of Life Agenda. 

HSP: ervaren van levensvreugde

joy

Op zondag 26 oktober gaf ik wederom een workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Utrecht. Deze keer was Arnold Baldé aanwezig als gastspreker. Er waren drie deelnemers en met ons erbij waren we met zijn vijven. Eén van mijn voornaamste doelen van het uitnodigen van Arnold als gastspreker had ik niet behaald. Ik wilde namelijk meer hooggevoelige mannen aantrekken, maar het scheen alleen deze drie vrouwen aan te spreken. Gelukkig heb ik al wel de ervaring gehad dat er meer mannen dan vrouwen aanwezig waren in deze workshop. Dit was op zondag 21 september in Eindhoven, dus ik heb nog steeds de hoop dat meer en meer mannen zich door hun aanwezigheid bij mijn workshops zich open zullen stellen voor hun gevoeligheid.

Vlak voordat de workshop begon, voelde ik me zenuwachtig en ietwat rusteloos. Ik vond het toch wel een beetje spannend dat mijn partner aanwezig was en een boekje open zou doen over zijn leven, dat de afgelopen zeven jaar een directe relatie heeft met mijn leven. Het mooie van zijn aanwezigheid en zijn verhaal was wel de dynamiek tussen vrouw en man. Hierdoor kwamen er verhalen voorbij waarbij duidelijk werd dat de vrouw op bepaalde gebieden een natuurlijke gever is en de man een natuurlijke nemer. Om een gezonde liefdesrelatie te hebben, is het van belang dat er een balans is tussen wat de vrouw en de man geven en nemen.

Verder zorgde de openheid en de oprechtheid waarmee Arnold sprak ervoor dat hij in tranen uitbarstte. O, jee, ik schrok, daar zat mijn man in tranen, omdat hij met ons deelde wat er de dagen ervoor had plaatsgevonden. Zijn emotionele ontwikkeling, naar aanleiding van een burn-out, is een continue proces. Door de verwarring schoot ik even naar mijn hoofd om zelf niet te gaan huilen. Jawel, ik ben de eeuwige promoter van ‘laat je tranen gaan’, maar in een situatie zoals deze veranderde ik prompt in de observator en hield ik het proces in de gaten.

Hierna was er ruimte voor een andere emotionele ontwikkeling. Wat ik hierover wil delen, is dat het immens belangrijk is om jezelf te blijven voelen. Om te blijven voelen waar jouw persoonlijke kracht vandaan komt en hoe deze zich uit in talenten en vaardigheden waar je “u” tegen zegt. Dit hele pakket zorgt ervoor dat jij “jij” bent. Op het moment dat je dit uit het oog verliest of nog erger het van jezelf niet kent dan worden negatieve gedachten de baas over wie jij in werkelijkheid bent. Deze gedachten kunnen de naarste vormen aannemen, terwijl je een hart van goud hebt. Terwijl je kan stralen als de zon. Terwijl zij in deze situatie 1100 kinderharten sneller laat kloppen en een glimlach op hun gezichten brengt. Ja, dan wordt het tijd om in jezelf te gaan geloven.

Naast het aanstippen en soms uitdiepen van diepgaande persoonlijke ontwikkelingsthema’s  hebben we veel met elkaar gelachen. We hebben gelachen om het idee dat we niet als mietjes willen worden gezien. Niet als overgevoelige troela’s die inzakken bij het minste geringste. Hooggevoeligheid kent vele gradaties. De één is de ander niet en het is handig om dit feit te accepteren. Vele hooggevoelige personen die ik ken zijn zeer zelfstandig en hebben een groot verantwoordelijkheidsgevoel en anderen hebben meer begeleiding nodig, voordat ze het leven op een gezonde manier kunnen dragen.

Het volgende kwam ook voorbij; hooggevoeligge dertigers die toch eens willen meemaken hoe het is om te genieten van bijvoorbeeld het Amsterdams Dance Event of Mysteryland. Maar op voorhand weten ze al dat zij er niet van zouden kunnen genieten. ‘Ik wil niet jampacked ergens staan te dansen, terwijl iedereen om mij heen het over niets heeft. Mijn vriend zegt dat het best leuk is met een paar pillen op, maar daar hoef ik niets van te weten.’ Dit bracht mij op een inzicht over hooggevoelig zijn:

“Willen zijn zoals iedereen” staat gelijk aan “jezelf niet accepteren zoals je bent”

Wil je ook een keer een workshop over emotiemanagement voor hooggevoeligen bijwonen? Klik hier voor de Orchid of Life Agenda. Data in 2015 zullen nog worden ingepland. De plaatsen zijn al bekend: Amsterdam, Groningen, Den Haag, Breda en Venlo.

Werk: droomleven in ontwikkeling

lamp

Een week terug was ik aan het dromen. Ik dacht aan het inschakelen van een vertaler om het eboek over woede te vertalen naar het Engels. Vervolgens dacht ik aan het vinden van een vertaler. Dat zou weleens een pittige klus kunnen zijn; het vinden van iemand bij wie ik een goed gevoel heb en met wie ik wil samenwerken.

Een vriendin vertelde over haar werkende leven als docent. Ze vindt het te zwaar, omdat ze werkt in een klaagcultuur. Drie dagen per week komt ze vanuit haar werk uitgeblust thuis. Hiernaast volgt ze een opleiding van vier jaar tot shiatsu therapeut. Qua tijd is het haast niet te doen en ze snoept tijd af van een van haar meest favoriete tijdsbestedingen; sporten. Dit vindt ze heel erg jammer. Hierdoor is ze gaan spelen met het idee om als zelfstandig vertaler aan de slag te gaan; het vertalen van het Engels naar het Nederlands en omgekeerd. *bling* Mijn lampje ging aan!

‘Ik zoek een vertaler. Wil jij mijn eboek over woede naar het Engels vertalen?’ Dat wilde ze wel doen en ze vroeg of ik haast had. Nee! In de zomervakantie gaat ze ermee beginnen. Super. Daarnaast dacht ik pasgeleden eraan hoe fijn het zou zijn als ik een ghostwriter zou inschakelen voor de Engelstalige blog. Ik heb er niet veel tijd voor. Ik legde mijn verhaal aan haar voor en vroeg of zij het wilde doen. Ze reageerde weifelend. Ze wist niet of ze het kon. ‘Lijkt het je leuk?’ Ze knikte en vertoonde een glimlach van plezier. ‘Dan kan je het!’ Het kwam binnen. Ik zag het.

Mijn instelling en de korte en krachtige vraag die ik aan haar stelde, heb ik rechtstreeks gekopieerd van de directeur van de Academie voor Counselling en Coaching. In 2004 gaf hij akkoord voor het schrijven van een marketing communicatie plan voor de Academie. Dit was in het kader van het afronden van mijn studie Communicatie aan de Hogeschool Inholland in Rotterdam. Vlak nadat ik voor hem aan de slag ging, vroeg hij of ik wilde werken als assistent-trainer voor de opleiding tot counsellor. Ik bevond mij toen nog in een vergelijkbare positie als deze vriendin van mij; ‘Ik ben nog student. Ik kom net kijken. Kan ik dit wel?’ ‘Wil je het?’, vroeg hij. ‘Ja, ik wil het!’ Hij liet mij binnen 30 seconden de moed en de zekerheid voelen die nodig was om het te gaan doen. Wat een ervaring. Mindblowing!

Het doorgeven van wat hij mij gaf was evenzo krachtig. Door het spreken over één van haar talenten herinnerde zij zich dat het wel door haar heen was gegaan om tijdschriften te benaderen met de vraag of ze een artikel voor hen kan gaan schrijven. Dit idee sloot aan op mijn vraag of ze voor mij wilt gaan bloggen. Door deze twee synchronische momenten leefde ik helemaal op. Wat kan het leven licht aanvoelen door het juiste pad te bewandelen. Ik heb haar direct teruggegeven hoe blij ik was te horen dat zij mijn eboek over woede wilt gaan vertalen. Ze is iemand die ik vertrouw, iemand met wie ik wil samenwerken.

Communicatie: Doe het dan lekker zelf!

SONY DSC

Afgelopen zaterdag vond voor het eerst de training Positieve communicatie plaats in Utrecht. Ik kijk er met een blij en tevreden gevoel op terug. Allereerst vond ik het bijzonder leuk om te zien hoe deelnemers met elkaar in gesprek raakten. Voordat er überhaupt een woord werd gewisseld over ‘positieve communicatie’ was er al zelfstandig een workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen gaande. Daar had ik absoluut niks mee te maken. Ik mocht op dat moment glimlachend toekijken. Dankzij een deelneemster die eerder aanwezig was in een workshop voor hooggevoeligen laaiden de gesprekken op. Geweldig!

Wat ik hier toch nog even wil benadrukken is dat de training Positieve communicatie in relaties toegankelijk is voor IEDEREEN. Door mijn positionering als hsp coach is de kans natuurlijk groot dat de training hooggevoeligen aantrekt en dat is alleen maar mooi. Wat nog mooier is, is dat er een deelnemer aanwezig was die zichzelf herkende in de onderwerpen die in het kader van hooggevoeligheid voorbij kwamen. Hij noteerde titels van boeken over hooggevoeligheid en riep uit dat hij wel weer naar huis kon! Dit was voldoende ‘training’ voor hem. Prachtig om te zien dat ‘herkenning’ zoveel kan opleveren; een gevoel van rust, een gevoel van er mogen zijn.

Voordat de training plaatsvond, had ik gelukkig niet te maken met afmeldingen. Alle acht deelnemers waren aanwezig en de meeste kwamen in koppels; hetzij getrouwd of collega’s. De meesten hadden behoorlijk wat gereisd om bij de training aanwezig te kunnen zijn. Ze kwamen uit Westerbork, Paasloo, Diemen en Leiden. Ook bij deze training merkte ik dat Utrecht wel een fijne en praktische plek is om de workshops en trainingen te laten plaatsvinden.

Op het gebied van communicatie kwamen er verschillende onderdelen voorbij, waaronder parafraseren en backtracken. Parafraseren en backtracken zijn communicatie technieken om oprechte interesse te tonen en je gesprekpartner de volledige aandacht te geven. Door te parafraseren en te backtracken onthoudt je beter wat de ander aan je heeft verteld en kan je het makkelijker navertellen. Het nare gevoel dat eventueel gepaard gaat door het toepassen van deze communicatie technieken kun je hiermee ondervangen; het gevoel dat je iemand onderbreekt in zijn verhaal. Je geeft namelijk jouw volledige aandacht aan je gesprekspartner en de gesprekspartner voelt zich gezien en erkend in zijn behoefte om zijn verhaal te delen.

Alle aanwezigen waren het er wel over eens dat communicatie heel erg complex kan zijn. Door stil te staan bij wereldbeelden, cultuur, tradities, subculturen, opvoeding, communicatiestijlen en het voeren van een open dialoog werden er handvatten aangereikt. Om de positieve communicatie aan het einde van de training nog een extra boost te geven, liet ik de deelnemers een aantal zinnen omzetten in positieve formuleringen. Bijvoorbeeld de zin ‘Doe het dan lekker zelf!’ Hoe zou jij dit positief verwoorden? De meest originele en grappige formuleringen werden gedeeld! Ik vond het ontzettend leuk en boeiend om deze training te mogen geven. Uit enthousiasme heb ik alvast dit eerste half jaar volgepland met deze training.

Wil je een keer deelnemen aan de training Positieve communicatie in relaties? Neem dan een kijkje op de agenda, neem je collega’s, vrienden en partners mee en we maken er een leuke en leerzame training van!

Capoeira: lesgeven aan brutale kinderen

kinderen

Gisteren gaf ik mijn eerste les aan een groep kinderen via een nieuwe opdrachtgever. Ze waren druk. Kinderen met diverse culturele achtergronden. Vooraf was ik meerdere malen gewaarschuwd door onze opdrachtgever en de directeur van de school. De opdrachtgever liep met mij en de groep kinderen mee naar een gymzaal in de buurt van de school. Tijdens deze korte wandeling werd mijn gemoedstoestand gepeild. ‘En, hoe sta je er nu in? Nu je de kinderen hebt gezien?’ Ik haalde mijn schouders op en zei: Ja, prima, ik zie wel hoe ze reageren op de capoeira les. Onderwijl renden de jongens van hot naar her en schreeuwden herhaaldelijk ‘waar is het feestje’. Inderdaad, hier zou je knettergek van kunnen worden.

Het begon al lekker. Ik liep de gymzaal binnen en het klimrek was bedekt met de lichamen van de jongens. Dit was het eerste moment dat ze mijn ‘stem’ hoorden; een dwingende, strenge en harde stem. Ze vlogen eraf. Vervolgens lagen bijna alle jongens op de grond in diverse worstelgrepen. Enkele seconden lang ging het volgende door me heen: Hoe ga ik dit in hemelsnaam oplossen? Hoe ga ik mezelf neerzetten als leraar? En het volgende moment zei ik op een rustige toon: Jongens, opstaan, we gaan beginnen. Ik liep regelrecht op de leider af; de jongen die iedereen in zijn macht heeft en vroeg: Hoe heet jij? Ik herhaalde zijn naam en vroeg of ik het goed had gezegd. Ja, was het antwoord. Mijn naam is Iniciativa. (mijn capoeira naam) Hij herhaalde mijn naam en zei het direct goed.

Ik heb hen slechts één uur lesgegeven. In dit uur heb ik kennis en ervaring opgedaan van onschatbare waarde. Over hen, over mezelf, maar vooral over de interactie tussen mij en hen. Deze samenstelling van kinderen deed een sterk appel op lesgeefvaardigheden die ik van mezelf niet kende. Na meerdere tests kwamen we uit op de heftigste aanvaring uit deze les. Ik zal ‘m hieronder omschrijven.

De leider begon te klieren; rende door de meiden heen die aan het trainen. Zo gingen de jongens door. Ik liep naar mijn telefoon en zei dat ik de directeur zou gaan bellen. De kinderen stonden opeens op een kluitje. Ik riep hem erbij en begon hem de les te lezen. Schreeuwde! Stelde korte vragen. Doe je altijd zo? Je verpest het voor iedereen. Ik heb een keus; de keus om na deze les niet meer terug te komen. Ik hoef jullie geen les te geven. Vind je het leuk? (Nee schuddend; hij had me niet verstaan) Ik herhaalde: Vind het leuk? (knikte ja) Wil je dat ik de directeur bel? (Nee schuddend) Doe je vanaf nu mee? (Ja knikkend)

Zijn maatje stond erbij. Daarachter nog een jongen. Nieuwsgierige aagjes. Wat doen jullie hier? ‘t Maatje van de leider zei met een piepstem en zijn armen over elkaar: ‘Ik heb het ook gedaan.’ Wat?!! Jij hebt niks gedaan. Ik heb het nu tegen hem (de leider). Ga spelen!! Ik zag dat alle kinderen mij in de gaten hielden. Een jongen lachte en zei me na: ‘Ga spelen.’ Bij ‘t maatje van de leider zag ik een flauw lachje verschijnen. Zie je wel, mijn instinct had gelijk. Voor je mattie opkomen, samen de schuld dragen, strategieën van lastposten, doe ik niet aan mee.

Zonder schroom en terughoudendheid stortte ik een waterval aan woorden over hem heen. Ik leek wel zijn moeder of misschien nog erger: zijn vader. Iedereen luisterde mee. Dus je doet niet altijd zo. Nou dan heb ik het weer getroffen. De eerste les die ik geef en jij gaat lopen klieren. Je verpest het voor iedereen. Wil je les? (Ja knikkend) Waar komt capoeira vandaan? (Brazilië) Door wie werd het gespeeld? (Even nadenken: slaven) Zie je, je hebt wat geleerd! Waarom kies ik ervoor om direct de directeur te bellen? Omdat het duidelijk is dat je de boel verziekt. Dit is de vetste waarschuwing die ik ooit heb gegeven. Vind je capoeira leuk? (Ja knikkend) Doe je mee? (Ja knikkend) Oké, ga trainen.

De meiden waren al een hele tijd hetzelfde aan het trainen. Terwijl de jongens wat in te halen hadden, leerde ik hen twee nieuwe bewegingen. Daarna ging ik bij de jongens kijken en instructies geven. De schreeuwpartij had geholpen, ze waren aan het trainen. De leider wilde zelfs aan mij laten zien wat hij had getraind. Iemand wilde drinken. Oké, één minuut drinkpauze. Ik riep hen naar binnen en zag net de meiden als groepje weglopen. Ik ving net iets op wat leek op ‘afgesproken’. Ik keek de jongens vragend aan. De leider nam het woord. We hebben afgesproken dat we goed gaan meedoen. Ik bleef hen zonder blikken of blozen aankijken, maar van binnen sprong ik hoog in de lucht! Mijn hart maakte een driedubbele salto.

Tonen van positief leiderschap & samenwerking
Eenmaal terug in de zaal riep ik ‘roda’. Zelfstandig maakten ze een roda. De leider spreidde zijn armen en instrueerde iedereen hetzelfde te doen. Daar stonden ze dan met wijdgespreide armen en sloten de roda. Het is een ovaal, zei ik. De leider: ‘Wat is een ovaal?’ ‘Een ei,’ riep iemand. Ja, een ei, zei ik. De jongens kwamen dichterbij staan. Het was nu  meer een cirkel. We konden beginnen.

Ja hoor, ze hadden geklapt en gezongen tot het einde. Ik kon nog doorgaan, maar het was tijd. Zelfs na deze positieve afsluiting werd ik getest; of ik de veters van de leider wilde strikken. Nee, natuurlijk niet! Juf, kijk, kijk! En meneer glijdt van de trapleuning. Je wilt zeker dat ik je zie vallen, riep ik hem na. Na afloop kreeg ik van de directeur te horen dat meerdere docenten na één les hadden besloten te stoppen. Daar kon ik me wel een voorstelling van maken. Ik heb daarentegen besloten door te gaan, met de instemming van de kinderen.

Note: ik had nooit gedacht dat ik zo zou gaan schreeuwen tegen een kind/leerling/wildvreemde voor mij, maar het werkte. Het leek wel alsof deze specifieke situatie hierom vroeg, alsof ik hiermee respect afdwong.

Wat vind jij hiervan als ouder, als docent, als lezer?