Authentieke interesse raakt en verbindt

Gisteravond heb ik ontzettend veel gehuild. Tranen met tuiten. Esther was er. Ik had om 16.00 uur besloten niet naar capoeira te gaan. Later op de middag had ik nog getwijfeld, maar het werd ‘m toch niet.

Mijn hoofd was wazig. ‘s Middags, terwijl Amé haar middagdutje deed, was ik even op bed gaan liggen, maar kon niet slapen. In plaats daarvan heb ik diep in- en uitgeademd. Tijdens het ademhalen voelde ik de pijn op mijn rug. Ik heb een aantal keren door de pijn heen geademd en ben daarna naar beneden gegaan om te schrijven.

Amé werd kort hierna wakker. Ik heb het zo leuk mogelijk gemaakt voor Amé; een huisje onder de keukentafel inclusief matras, kussens, een bad vol met knuffels en haar boeken. Terwijl zij aan het spelen was, ging ik afwassen en koken. Rond 18.00 uur was Esther hier. Zij kan goed masseren. Ik vond het een beetje moeilijk om te vragen, omdat ze al zoveel voor ons doet. Maar ik zette me erover heen en vroeg het toch: ‘Wil je me straks masseren?’ Dat vond ze prima.

Van het masseren is het nooit gekomen. Het was ook niet meer nodig. De pijn was namelijk losgekomen, doordat onze gesprekken alle tranen in mij naar boven bracht. Het was niet mijn bedoeling om erover te praten. Ik dacht juist dat het masseren de tranen zouden kunnen begeleiden, zodat het voor haar en mezelf niet zo vermoeiend zou zijn.

Door Achmed, mijn buurman, begon ik al mijn gedachten en emoties te delen. Hij kwam een pakket ophalen dat overdag voor hen was afgeleverd. Hij keek me aan met een vriendelijk en open gezicht. ‘Hoe gaat het met jullie?’, vroeg hij. Aardig, ok, Arnold heeft nog steeds hoofdpijn. ‘Waarom?’, vroeg Achmed. Ik gebaarde met mijn hand richting mijn hoofd dat het allemaal zware emotionele zaken zijn. Hij bleef me onafgebroken met zijn vriendelijke gezicht aankijken en zei zo goed als hij kon: ‘Psychologie.’ Dit bevestigde ik. ‘Hij wandelen. Hij veel uitrusten. Kan niet hè, vrouw, kind, straks alleen. Zielig voor jullie. Oei, die paar woorden, in combinatie met zijn krachtige inlevingsvermogen, omvatte mijn diepgevoelde angst; dat de hoofdpijn een symptoom is, dat Arnold weg komt te vallen. Deze angst speelde de laatste dagen door mijn systeem, omdat ik aan het rouwen was. In deze fysieke en geestelijke verzwakte staat, kon ik niet anders dan de angst op Arnold projecteren. Hij stond op het punt om les te gaan geven en het enige wat ik kon uitbrengen was: ik wil dat je blijft. Je komt wel terug hè!

Zo deelde ik nog veel meer. Achteraf ben ik enorm blij dat Achmed’s authentieke interesse en inlevingsvermogen mij net dat extra zetje gaf om te praten. Uiteindelijk ben ik ‘gemasseerd’ met woorden en een luisterend oor. Het verdriet heeft doorgang kunnen vinden en dat maakt de boel een stuk lichter en behapbaarder.

Alle emoties mogen er zijn. Zodra, vooral, pijnlijke emoties de ruimte krijgen, zijn ze ook zo weer weg. Een diepere emotionele laag wordt aangeboord en/of andere emoties kunnen worden benoemd en geuit. Het is een levensverrijkende weg die ik bewandel, maar wèl een weg die behoorlijk pittig is. Gelukkig weet ik waarvoor ik het doe! Vrijheid. Pure geestelijke, lichamelijke én spirituele vrijheid.

Advertenties

Cora Kemperman en liefde: investeren in een nieuwe man? Daar begin ik niet meer aan!

Cora-Kemperman

Ik ben geen modegek, hou niet van winkelen, maar drijfveren, motivatie en doelen van mensen boeien mij mateloos. Vandaar dat ik net aan het lezen was in de modespecial van Volkskrant magazine van 3 september 2011. Het interview met Cora Kemperman trok mijn aandacht. De aanleiding van het interview is dat ze stopt met haar kledingmerk Cora Kemperman. Haar eerlijkheid over zichzelf boeit me, ze zegt: ‘Ik heb geen geduld, ik ben niet diplomatiek, ik kan niet samenwerken.’ Wat mij nog meer intrigeert, zijn haar uitlatingen over de liefde. Ze doet me denken aan mensen in mijn omgeving die ambitie hebben om de wereld een stukje mooier te maken en de liefde laten voor wat het is. En dat is een keuze. Lees waar ze nu in haar leven staat…

Wat gaat ze doen na Cora Kemperman? ‘Ik weet het nog niet hoor, ik heb nog geen tijd gehad om daarover na te denken. We hebben een stichting in India, Amma, die vrouwenprojecten en een weeshuis steunt. Misschien dat ik daar iets voor ga doen. En ik ga een huis zoeken en dat inrichten. Ik ben niet iemand die zichzelf zielig gaat zitten voelen en denkt: o God, nou heb ik al die poen en ik ben helemaal alleen.’

Sinds haar scheiding twintig jaar geleden is er geen man meer geweest in haar leven. Gaat ze nu tijd maken voor een man? ‘Een man, schat, investeren in een nieuwe man, nee, daar begin ik niet meer aan. Ik kan het heel goed alleen vinden. Ik heb er ook geen tijd voor. Ik moet er niet aan denken.’

Ook na enig aandringen – iedereen verlangt toch naar de liefde? – blijft ze sputteren. ‘Wil je van mij houden dan moet je mij wel heel goed kennen, want ik kom niet altijd even vriendelijk over. Dus dat is een gigantische drempel. Ik zou niet weten hoe dat moet. Nee, hoor, ik doe het niet. Ik doe het niet, via internet en zo. Misschien als ik 80 ben.’

Ze komt aan de ene kant op mij over als een sterke en vitale vrouw die weet wat ze wil. En aan de andere kant lijkt het er op alsof ze totaal niet weet wat ze met de liefde (liefde in de context; verliefd, samen leven etc.) aan moet. Als iemand die mensen coacht in de liefde hou ik er ook nog ’t idee op na dat niet iedereen zijn geluk hoeft te vinden in een liefdesrelatie. Het is prachtig als je de persoon tegenkomt met wie je kunt samenleven, met wie je het leuk hebt en samen werkt aan een toekomst, maar liefde gaat verder. Liefde is in mijn beleving ‘bijdragen aan het grotere geheel’. Zij gaat het misschien doen voor een stichting in India, Amma, die vrouwenprojecten en een weeshuis steunt. Of ze komt onderweg iets anders tegen waar ze haar hart en ziel in kan leggen. Wie weet, ’t leven is veranderlijk.

Herken jij je in haar? Of wil je een liefdesrelatie met een man of vrouw, maar sta je nog aan het beginpunt? Of ga je toch voor het uiten van je liefde aan de ‘wereld’? Of beide? Wat wil jij?