Burnout: pas op voor blinde vlekken!

Woensdagavond was ik kapot. Ik zat helemaal vol. Aangezien ik de laatste máánden zoveel gevoeliger ben geworden, kost het onderdrukken van emoties veel energie. Arnold was ook door en door moe. Op woensdagmiddag fietst hij altijd langs de Haagsche markt en neemt dan verse groenten en fruit mee. Ik wist dat hij regelrecht naar huis zou fietsen. Daarom was ik enorm blij dat ik nog de energie bij elkaar had kunnen rapen om wat in huis te halen.

Nadat we Amé naar bed hadden gebracht, vertelde Arnold aan me dat hij naar Char had liggen luisteren. Al die tijd was hij boven, terwijl ik, zwaar vermoeid van al het rouwen, beneden was met Amé. Ik voelde dat een bom in me zou kunnen ontploffen. Het klonk alsof hij heerlijk had liggen ontspannen. Ik was jaloers. Heel stom. Daarom onderdrukte ik het. Arnold zat er doorheen, maar ik ook. Lekker stel zijn we! De bom moffelde ik weg en ging achter de mac zitten om ‘Fried Green Tomatoes’ af te kijken.

Nee, daar kwam niets van in. Arnold zei: ‘Je kan tegen me praten als je wilt. Met een film ga je sowieso de emoties onderdrukken en dan komen ze morgen weer omhoog.’ Wat heb ik toch een lieve en begripvolle vent. Oké, zei ik, ik wil een oplossing. Ik wil een oplossing voor deze lamlendige situatie. Het kan niet. Iemand moet in staat zijn om voor Amé te zorgen. Kunnen we iemand vragen? Ik heb rust nodig. Hetzelfde gold voor hem. Iedereen aan wie we dachten was of zwanger, werken of bezet om een of andere reden. Dan niet. We moeten het met elkaar doen. Zoals we altijd hebben gedaan. Wat gaat er mis?

Allereerst benadrukte Arnold dat we het goed doen. Dat ik het goed doe. ‘Wanneer Amé krijst, omdat ze zelf even niet meer weet wat ze wil, blijf je rustig. Dat doe je hartstikke goed Chung.’ Ik voelde de tranen opkomen en onderdrukte ze door te zeggen dat ik altijd zo tegen Amé doe. Ik blijf inderdaad rustig, ik praat tegen haar, neem haar mee naar buiten of speel even met haar als ze erom vraagt. Ik wil dat zij zo min mogelijk last ondervindt van het feit dat we moe zijn. Maar ondertussen voel ik me belabberd. Ondertussen wil ik liever huilen, schrijven, eten en slapen. That’s it.

De digitale agenda. Dat was een puntje waar we duidelijkere afspraken over konden maken. Afspraak is nu dat we alleen onze afspraken buiten de deur in de agenda zetten. Geen taken, to-do-dingetjes. Dat maakt het onoverzichtelijk. En we moeten met elkaar blijven bespreken wie wanneer wat doet. Hoewel ik mijn werk los had gelaten, stond de agenda vol met allerlei capoeira gerelateerde activiteiten. Het voelde niet goed. Hoe kan hij, met de hoofdpijn, die hij continue ervaart zoveel dingen op zijn hals halen? Alweer die valkuil? Ja, hoor! Zowaar is hij wederom in dezelfde valkuil gevallen.

We delen een blinde vlek. Willen werken op halve kracht. Willen werken wanneer we ergens anders het hardste nodig zijn. Ik in ons gezin en hij om zichzelf op te lappen. Nu ik, na vier keer in deze valkuil te zijn gestapt, definitief voor onbepaalde tijd gas terug had genomen, viel hij erin. Die verdomde valkuil. De geschiedenis herhaalde zich. Toen Amé 6 weken jong was, kreeg ik een borstontsteking. Terwijl Arnold zijn stageverslag aan het optikken was, liep ik rond met koorts en een opgezette borst die ik niet weg kon masseren. Hij zag niet wat er nodig was. Hij noemde een enkele keer ‘als je naar het ziekenhuis wilt, moet je het zeggen hoor’. Weet ik veel. Ik had het nog nooit meegemaakt. Midden in de nacht, na dagen met koorts rond te hebben gelopen, trok ik het niet meer. We gingen naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Nu ben ik aan het rouwen. Hij weet dat ik rust nodig heb en tóch plande hij al die activiteiten in.

Ik weet het. Hij doet het voor ons. Maar hij handelde uit angst. Hij zag het zelf in. Het was pure herkenning. Die verdomde valkuil. Uit angst, omdat we moeten bikkelen, de zomermaanden komen eraan. Vorig jaar hadden we in juli en augustus niet gewerkt. Dit was een bewuste keuze. Financieel gezien was het mogelijk.

Nu is de situatie anders. Alleen wanneer je uit angst handelt, zie je niet meer dat er heel veel goede dingen op ons afkomen. Zoals Roy Martina zegt: ‘Je kunt verschillende dingen doen: eerst jezelf confronteren met je angsten dat alles erger wordt. Dan oefenen in vertrouwen en als je echt geen uitweg meer vindt, dan is het tijd om naar boven te kijken, want daar schijnt de zon. Haal die energie binnen en dan zul je zien dat het anders gaan lopen. Als je in een vertrouwensveld stapt, zul je datgene aantrekken waardoor je vooruit komt.’ Exact op deze manier is de laatste maand werk op ons afgekomen.

Dus het is weer tijd om het los te laten. Om die verdomde angst los te laten. Loslaten is magisch. Zodra je écht loslaat, staat datgene wat je wilt direct voor de deur!

Meer informatie over burnout, klik hier www.burnin.nl

Advertenties

Eboek: Lach je leven toe

Vandaag is de dag dat mijn eboek ‘Lach je leven toe’ helemaal af is!! De weg ernaartoe was er een met ups & downs. Ik heb het vaak genoeg weg moeten leggen om na een maand met een fris hoofd de afronding op te pakken. Met een diepe zucht en een sprong in de lucht van voldoening presenteer ik je dit eboek met 47 artikelen. Deze artikelen heb ik in de periode 2008 t/m 2010 geschreven voor lifestyle-webmagazine soChicken.

Ga naar Eboeken van Orchid of Life om te zien hoe je dit eboek gratis kunt verkrijgen!

Begeerte heeft mij aangeraakt

Begeerte heeft mij aangeraakt

2011. Een nieuw jaar. Een nieuw hoofdstuk. Geen nieuw begin voor mij, maar doorgaan op de weg die ik ben ingeslagen. Een jaar geleden eindigde de relatie met de liefde van mijn leven. Ik moest weer leren. Heel veel leren. Leren alleen te zijn, leren te eten, leren te vragen, leren afscheid te nemen en leren lief te hebben. Dat laatste was niet makkelijk. Het geloof in mezelf, de wereld en het leven had een aardige deuk opgelopen. De automatische piloot trok mij van dag tot dag afgewisseld met de warmte van mensen om me heen. Iemand die me op kwam halen voor een kop koffie ergens, een telefoontje en een te gekke grap. Langzaamaan leerde ik weer lachen en kon weer naar mezelf kijken in de spiegel. Muziek en de verhalen van mensen begonnen me weer te boeien.

Een zoen ontlaaide het vuur in mij. Tot mijn verrassing leefde het nog daarbinnen. ‘Ik ben niet dood’ drong het tot me door. Vanaf dat moment ben ik begonnen met liefhebben. Niet de gever van de kus, maar mezelf. Om wie ik ben, om wat ik heb gedaan en heb bereikt tot nu toe. Ik hou van de morgen, van een strakblauwe lucht, de warme zon, de sneeuwvlokken, het contact tussen mensenonderling, vooral als ze lachen en iets samen delen.

Ik heb mijn kinderen intens lief. Ik heb mezelf lief. Ik heb de mensen om me heen lief. Ook de onbekenden met wie ik even oogcontact heb op straat. Begeerte heeft mij aangeraakt: ik heb het leven lief. En dàt wil ik in 2011 graag voortzetten. En misschien … heel misschien is er dan ruimte voor een nieuwe liefde in mijn leven.

(Ingezonden door Bianca Kroon,  oprichter van www.tekstcollege.nl en Orchid of Life nieuwsbrief lid op donderdag 16 december 2010)

Stel je open voor de liefde!

Met liefde is alles te bereiken.

Doordat mijn ervaringswereld samenhangt van liefde voor mijn geliefden, de natuur, de medemens en de wereld heb ik van jongs af aan getracht liefdevol om te gaan met de vorengenoemde, allesomvattende zeer waardevolle “gewone” dingen om ons heen.

Verbazing en liefde gaan samen bij het kijken naar de opkomende, maar ook de ondergaande zon, naar wolkenluchten en de stilte om ons heen.

Daarvoor hoef je niets te bereiken, maar alleen open te staan om die zon te zien, dat ouderpaar te zien met hun kind of in het voorjaar, een vogelpaar, dat af en aan vliegt, om hun net uit het ei gekropen jongen te voeden, die met hongerige wijd openstaande snavels tonen, dat alle ouders instinctief geven, wat wij als liefde kunnen omschrijven.

Dat bereik je niet, dat zit in je.

De mensenwereld om ons heen werpt echter steeds zoveel blokkades op om de mens echt tot zijn recht te laten komen, dat ik zou willen bereiken dat “men” meer kijkt naar onze geliefden, de natuur, de mensen en de wereld om ons heen, die allemaal onophoudelijk aan ons en aan elkaar tonen, dat de liefde voor de ander alles binnen ons bereik brengt.

Dat je jezelf alleen maar hoeft openstellen, om je te kunnen verwonderen, om alles om je heen……..

(Ingezonden door een Orchid of Life nieuwsbrief lid op 15 december 2010)