Ouderschap: wat mijn hooggevoelige zoon ziet en doet

Dían is een lieverd.

  • Toen hij slechts twee maanden jong was had hij al zijn eigen humor. Amé maakte met haar hoofd een vrij normale beweging naar rechts en hij schoot in de lach.
  • Ook rond deze fase legde hij al zijn bewegingen stil wanneer hij hoorde dat Amé thuis kwam van school. Hij hoorde haar stem.
  • Wanneer hij Amé intens zag en hoorde huilen, huilde hij mee.
  • Als hij zag dat één van ons boos was, begon hij te lachen. Deze man is een emotionele koning. Hij gaat met woede om met een lach.
  • Hij knijpt zijn ogen helemaal fijn als hij iets niet wilt eten of genoeg heeft gehad. (Vanaf +/- 5 maanden)
  • Hij pakt iets kleins van de vloer, doet het in zijn mond en houdt hem in zijn mond om mee te spelen. (Vanaf +/- 7 maanden)
  • Hij pakt iets kleins van de grond of aan tafel met zijn duim en wijsvinger alsof deze twee vingers samen een pincet vormen.
  • Hij kan heel goed alleen spelen. Hij doet de keukenkastjes open en gooit alles eruit. Hij doet andere kasten en lades open en speelt met alles wat hij tegenkomt. In de keuken onderzoekt hij hoe de snelkookpan, een handmixer en potjes met deksels werken. Hij klimt op een kruk en houdt zich vast aan het aanrecht. Bovendien maakt hij van alles een iphone. (Vanaf +/- 8 maanden, klimmen vanaf 11 maanden)
  • Hij houdt ook van samen spelen. Hij is balgevoelig, hij gooit goed en hard.
  • Hij voelt geen binding met een knuffel.
  • Hij houdt ervan om in gras te kruipen en zand tussen zijn vingers door te laten glijden.
  • Hij is een winterkindje, dus is meer bekend met zijn lichaam, terwijl hij kleren aan heeft. Als hij in zijn blote huid rondloopt,  voelt hij aan zijn eigen armen en benen. We zien aan hem hoe fijn hij dat vindt.
  • Hij is supersociaal. Overal waar hij komt, groet hij kinderen en mensen met een grote glimlach. Fijne, lieve en goedgehumeurde mensen gaan het contact aan. Tegelijktertijd valt hij af en toe ten prooi aan kinderen die vervelend doen; iets van hem afpakken of iets om willen gooien.
  • Als er in een keer heel veel op hem afkomt, wordt hij stil en staat hij op de observatie-modus. Bijvoorbeeld wanneer er veel familieleden in één keer de woonkamer binnen komen lopen. Pas na een tijdje laat hij weer van zichzelf horen.
  • Hij is ritme- en muziekgevoelig. Hij gaat dansen of maakt ritme met alles wat hij tegenkomt. Bijvoorbeeld staand op een kruk slaat hij met zijn handen op de prullebak alsof hij een atabaque bespeelt.
  • Ook als hij iets lekker krijgt te eten of drinken beweegt hij heen en weer met zijn schouders en rug. (Sinds dat hij 1 jaar is)
  • Als hij pompoencake gezoet met honing krijgt of kokoswater geeft hij met zijn hele lijf aan hoe graag hij de volgende hap of slok wilt. Uit enthousiasme spant hij zijn hele lijf van top tot teen aan. (Vanaf 14 maanden)

Wat een voorrecht om Dían te mogen begeleiden in zijn leven.

Advertenties

Ouderschap: meer slaap en quality time met mijn dochter

In de blog ‘2017: wat laat ik achter me én waar ga ik voor?’ schreef ik het volgende:

En waar ga ik voor in 2017? Zo’n kersvers jaar, leuk om te fantaseren over hoe ik en wij als gezin dit jaar gaan invullen. 

  • Meer slapen. Yes, ik kijk ernaar uit om meer te slapen. Uitgerust wakker worden en naast werken nog tijd hebben om te lezen en andere leuke dingen te doen.
  • Quality time met mijn dochter. Ze is ontzettend geduldig geweest, omdat het meeste van mijn aandacht ging naar de zorg voor haar broertje.
  • Daten met mijn man. Naar het theater of uit eten gaan. Oh, my gosh, hoe fijn zal dat zijn??!!
  • Verder gaan met het actief begeleiden van onze dochter, zodat ze haar energie terugkrijgt en het vormgeven van onze rollen als betrokken ouders bij haar school. Die input wordt van ons verwacht en wij vinden het leuk om met onze kennis en kunde bij te dragen.
  • Professioneel ga ik lekker door met waar ik mee bezig ben: mensen coachen/ rebirthen naar een energiek, fijn, krachtig en liefdevol leven.

We leven net in februari. Het lijkt me leuk om eens stil te staan bij wat ik al heb bereikt.

  • Het jaar begon voor mij bijzonder pittig, omdat Arnold vaak op pad was in de avonduren. Hij was lekker bezig met zijn ontwikkeling tot cabaretier. Op één van deze avonden besloot ik rigoreus het ritme van mijn zoon te veranderen. Dat hij pas rond 10, 11  en soms 1 uur pas de nacht inging kon echt niet meer. Ik had meer slaap nodig. Wij! hadden meer slaap nodig. Het lukte. Afgelopen week heb ik zoveel geslapen dat ik geen film, boek of tijdschrift op heb kunnen pakken in de avonduren. Tussen 8 en 9 uur trok ik mij met Dían terug in de slaapkamer. Terwijl het voorjaar in de lucht hing, hield ik een winterslaap.
  • Ik heb quality time met mijn dochter gehad. Yes! Op de foto zie je dat ze geniet van sushi. Het was werkelijk waar pas de eerste keer dat ik met haar achterop de fiets naar de stad fietste voor mama-dochter tijd. Het was leuk én we gaan dit vaker doen. Thuis heb ik ook meer aandacht voor haar. Dat heeft echt te maken met de hoeveelheid slaap die ik de afgelopen tijd aan mezelf heb gegeven.
  • Daten met mijn man. Boeoeoeoeoeh! Dat is er nog niet van gekomen. Wel merk ik dat we het huishouden samen veel beter in de smiezen hebben. Dat voelt fijn. Lekker georganiseerd en opgeruimd. Wat ik wel uit heb gezet is een leuk uitje voor ons als gezin. Ik krijg nog te horen of we in de voorjaarsvakantie een nachtje kunnen overnachten op een schip op het IJ in Amsterdam.
  • Afgelopen week is onze dochter flink verkouden geweest, maar de weken daarvoor merkte ik dat ze steeds meer landde op haar huidige school. Ze kwam thuis met verhalen over dansles, privé gitaarles, blokfluitles en Spaanse les. Verder bakken ze heel wat af: pizza’s en haverkoeken. Ook, wat héél belangrijk is, gaat het goed met haar sociale contacten.
  • Professioneel: een hele tijd heb ik niet geschreven. O, ja, ik was aan het slapen. Maar deze dagen vliegen de woorden uit mijn vingers. Ik MOET schrijven. Ik word gek als ik niet schrijf en deel wat mij aan het hart gaat wat betreft emotionele ontwikkeling. Dus bij deze: lees me, huiver, ga ademen, voel en geniet van het leven van binnenuit.

Dank je wel voor het lezen. Laat vooral een comment achter op mijn blog en deel jouw ervaringen met ouderschap.

Ouderschap: Papaaaaa, we moeten NU echt gaan

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (48 of 48)

In deze blog leer je mijn partner Arnold Baldé kennen. Wij delen een sterke visie en missie op het gebied van ouderschap en opvoeding. In de categorie ‘Ouderschap’ op deze blog lees je meer over mijn ervaringen als moeder. Arnold is nog bar weinig aan het woord geweest, maar hij heeft een boel te vertellen. Deze blog is een introductie tot alles wat hij met jou wilt delen over papa zijn. 

Wie ben jij als papa?
Ik ben vader van 1,5 kind. Mijn dochter is vijf jaar en mijn tweede kind wordt waarschijnlijk volgende week geboren. In het begin van het vaderschap liep ik vaak tegen de lamp. Ik vond dat mijn dochter stil moest zijn omdat zij keihard huilde. Ik heb erg gevoelige oren. Logisch, dacht ik. Maar goed, zij moest eten, een schone luier of een boertje laten. Ook logisch.

Ik heb veel geleerd van mijn dochter, dat spelen de bron van het leven is en wat voor irritante zeik vader ik was. Hoewel veel mensen denken dat volwassen worden een doel in het leven van een kind is. Heb ik geleerd dat kind blijven het eigenlijke doel is. Blijven spelen, willen ontdekken, creëeren, lachen, gevoelens uiten. De kind-mindset behouden is nu een doel in mijn leven als vader. Laatst was ik met mijn dochter in de speeltuin, het was al 18.00. Toen riep mijn dochter voor de tweede keer; papaaaaa, we moeten NU echt gaan, mama heeft het eten al klaar. Het gaat de goede kant op.

Hoe denk je over de ouder – kind relatie?
Een relatie is altijd een wisselwerking; geven en nemen op allerlei gebieden. Ik zie mijn dochter als gelijke; ik leer van haar, zij leert van mij. Het feit dat ik ouder ben en meer heb meegemaakt dan zij, betekent niet dat ik per se meer weet. Misschien weet zij wel meer, voelt zij wel meer dan ik, juist omdat ik meer heb meegemaakt. Heel simpel gezegd: zij is nog puur, ik een stuk minder.

Het grootste probleem van volwassenen is dat we volwassen doen. Wij volwassenen, goede, verstandige burgers, gedragen ons voornamelijk naar de sociaal maatschappelijke maatstaven. Wij geven voornamelijk door wat onze ouders door hebben gegeven aan ons. Hier zitten positieve en negatieve kanten aan. Die negatieve kanten houden ons klein. We voelen niet meer waar we echt gelukkig van worden, durven niet meer ons talent te gebruiken, hebben werk wat misschien ok verdient, maar waar we totaal geen passie voor voelen.

We zijn opgegroeid in een angstmaatschappij. Wij hebben geleerd bang te zijn. Voor onze gezondheid en de dood. Voor een slecht cijfer. Voor electriciteit. Voor vuur, de vijver, verkeer etc. Terwijl we ook met het vertrouwen en speelse motivatie van een kind de wereld kunnen ontdekken. Sterker nog, volwassenen met de kind-mindset, zijn veel creatiever en voelen zich gelukkiger.

Wat maakt jou woest als vader?
Mijn eigen opvoed fouten. Zoals vinden dat mijn dochter stil moet zijn als zij wil praten, vinden dat zij stil en recht moet zitten op een stoel, uit ‘veiligheid’ tegen mijn dochter schreeuwen ‘kijk uit!’ of ‘blijf af!’ ‘voorzichtig’! Dit is aangeleerd sociaal gedrag wat niks te maken heeft met ‘normaal’ of natuurlijk gedrag van een kind. Het is sociaal culturele bullshit, veelal gebaseerd op mijn eigen angsten. Waar ik nu gelukkig van af ben! Oef! Dat scheelt

Ik herken dit ook bij andere ouders, van de honderden kinderen die ik les geef. Bij vrienden, familie, in de supermarkt in de speeltuin, en dan denk ik ‘waaauuw, wat kut.’

Een volgende keer meer…

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

HSK: beweeg mee met het gedrag van je kind

child tree

Op woensdagavond 8 oktober organiseerde ik mijn eerste workshop over het opvoeden van hoog sensitieve kinderen. Daar zaten we dan met vijf moeders, inclusief ikzelf. Er waren moeders aanwezig met tieners en moeders met jonge kinderen. De persoonlijke verhalen vlogen ons allemaal om de oren. Voor iedereen die aan het woord kwam, was er onverdeelde aandacht. De dag na de workshop hoorde ik van één van de moeders dat ze voor die dag al een gezonde beslissing had genomen. Normaal werkt ze op locatie, maar als zzp’er heeft ze natuurlijk de vrijheid om een keer thuis te werken. Deze beslissing deed haarzelf en haar zoon heel veel goeds. Zo kon ze hem van school ophalen om thuis te lunchen. Thuis werken bleek ook de ideale oplossing in relatie tot haar avondplannen. Ze voelde zich een stuk rustiger, doordat ze haar zorgen tijdens de workshop had kunnen delen. Het meekrijgen van hoe andere moeders worstelen met vergelijkbare opvoed-vraagstukken bleek ook een eye-opener te zijn.

De punten die zijn genoemd in de workshop omschrijving zijn zeker voorbij gekomen:

  • wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
  • vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
  • positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt en aangeven van grenzen,
  • blijven spelen met je kind.

Het rijtje thema’s werd aangevuld met de thema’s verban angst- en tijddenken in de communicatie met je kind, omgaan met dominante mannelijke energie (ego) en sociale situaties (hand geven, gedag zeggen). Hieronder wil ik in het kort wat verhalen delen die tijdens deze workshop zijn besproken.

Verban angst- en tijddenken
Een moeder sprak over haar vijfjarige zoon die een rijke fantasie heeft. Hij leeft vaak in zijn eigen wereld. Simpele dingen zoals het aantrekken van schoenen kan heel lang duren, omdat hij vergeet dat het hem is gevraagd. Soms vraagt ze het wel drie keer. Mijn suggestie was om met hem mee te lopen en hem hierbij te begeleiden. Hierdoor kwam naar boven dat ze het inderdaad lastig vindt om haar kinderen individuele aandacht te geven. Als zij met haar zoon mee zou lopen, zou haar dochter van drieënhalf namelijk meegaan. Hoe je kinderen individuele aandacht kunt geven, heeft te maken met het aangeven van grenzen en duidelijke communicatie.

Omgaan met dominante mannelijke energie
Wanneer onze dochter op de basisschool de gang inloopt die leidt naar de kapstokken van haar klas, moet ze soms langs een aantal papa’s. Ze vertraagt haar pas en verschuilt zich dan achter mij. Tegelijkertijd vraagt ze om een stevige handgreep. Ze wilt absoluut niet in haar eentje langs deze papa’s lopen. Hier hou ik rekening mee door in te gaan op haar behoeften. Daarnaast herken ik haar gedrag van hoe ze geen contact maakt met een neef van mij. Al deze mannen hebben in ieder geval één ding met elkaar gemeen; ze stralen een dominante mannelijke energie uit waar ze niks mee te maken wilt hebben. Een moeder had iets vergelijkbaars meegemaakt waarbij haar meiden een oom van haar geen gedag wilden zeggen. In sommige culturen is dit not-done. Je dient ouderen te respecteren en wat daarbij hoort is dat je hen dient te begroeten. Zij kwam voor haar kinderen op, terwijl zij alle oordelen aan het incasseren was.

Het opvoeden van kinderen is een behoorlijke taak. Een mannelijke coachee vertelde mij laatst in een sessie dat hij de trotse vader is van zijn zoon van vijf maanden jong. ‘Zo, wat is het ouderschap zwaar. Ik doe het mijn vrouw niet na. Hoe ze ’s nachts wakker wordt om onze zoon te voeden. Ik ga liever tot 18.00 uur werken en de uurtjes na het werk met mijn zoon besteden. Als hij wat ouder is, ga ik wel met hem golven.’ Alhoewel, zijn wens is in strijd met wat hem te wachten staat. Vanaf januari zal hij namelijk de helft van de week full-time papa zijn. En hij weet nog niet hoe hij dit gaat doen.