Ouderschap: sterretjes afsteken op oudejaarsavond

nieuwjaarsavond

Een aantal weken lang hebben we gespeeld met de gedachten om een plek op te zoeken dat vuurwerkvrij zou zijn, maar we hebben toch gekozen voor het comfort van ons eigen huis. Zo hooggevoelig als we allemaal zijn, gaan we maar slapen met oordoppen in. Hopelijk slaapt onze dochter zo diep als altijd, want ik weet nu al dat zij geen oordoppen in wilt. Gezien mijn staat van zijn (37 weken zwanger) zal ik wel gaan slapen rond een voor mij normale tijd, rond 22.00 uur. Pasgeleden had ik een leuke conversatie met mijn dochter over oudejaarsavond.

Amé: ‘Mama, ik mag sterretjes afsteken op oudejaarsavond. Dat zei papa.’ Inderdaad, papa gaat dit met jou doen en ik ga kijken. ‘Kom je buiten staan of blijf je binnen?’ Ik kom buiten staan. ‘Vorig jaar waren R, P, M en K hier en gingen ook sterretjes afsteken.’ Lijkt het je leuk om weer vrienden uit te nodigen? ‘Mama, jij bent zwanger. Wat wil jij?’ Ik moest keihard lachen door haar wijze opmerking en vraag. Ze vroeg het nog een keer lachend. Ik weet zeker dat ze het heel erg leuk zal vinden als we vrienden uitnodigen, maar ik weet het nog niet.

Advertenties

Life Coaching: werken met een dikke buik

11952017_716256291819401_1790556724343598367_n

Vandaag ben ik aan mijn 27ste week begonnen. De buik is al aardig groot. Als coach voor hoogsensitieve personen trek ik in mijn werk de liefste mensen aan. Vooral nu ik hen in zwangere staat aan het begeleiden ben, heb ik al vaker de vraag gekregen of ik al dit begeleiden wel aan kan. Uit deze vraag hoor ik een oprechte interesse en poging tot inleven hoe ik mij nu eigenlijk voel. Vooral hoe ik mij voel in relatie tot de nogal pittige emoties die dagelijks in mijn praktijk voorbij komen. Denk aan emoties zoals verdriet, angst en woede.

Emoties voelen in alle veiligheid
De vraag bracht mij aan het lachen, het is fijn om oprechte interesse te mogen ontvangen. Ja, ik kan het aan. Ik kan het meer dan aan. Het begeleiden van mensen bij hun emotionele ontwikkeling geeft mij veel energie en ontzettend veel voldoening. Zodra de coachee bij een emotie komt, juich ik van binnen. Ik spring nog net niet van mijn stoel met mijn armen uitgestrekt in de lucht, maar dat is wel hoe ik mij van binnen voel. Wanneer mensen mij hun emoties laten zien, krijg ik terug dat zij zich veilig voelen. En alleen in alle veiligheid kun je je emotioneel ontwikkelen.

Zwanger en gevoeliger?
Gerelateerd aan het zwanger zijn, heb ik ook vragen gekregen over of ik gevoeliger ben geworden voor geur, geluid, licht en bepaalde smaken. Eerlijk gezegd is mijn gevoeligheid voor geur, geluid en licht hetzelfde gebleven. Hoewel dit hetzelfde is gebleven, kan ik je verzekeren dat ik 200% hooggevoelig ben. Iedere hooggevoelige vrouw zal het zwanger zijn wel anders ervaren. Wat betreft proeven, was ik in het eerste trimester helemaal hoteldebotel. Mijn smaak pupillen werkten niet naar behoren. Normaal kan ik mij een voorstelling maken van het gerecht waar ik zin in heb en uitkijken naar de te proeven smaken. Helaas waren de hormonen dermate aanwezig dat ik snakte naar meer zout en vet, kortom junkfood. Gestoomde of gewokte broccoli zonder enige toevoegingen wat ik heerlijk vind, vond ik maar flauwtjes en kreeg het amper door mijn keel.

Gewijzigd voedingspatroon
Over eten gesproken, vanaf het tweede trimester voelde ik mij weer als vanouds. Ik kon alles eten, sterker nog; ik at alles! Wij, Arnold en ik, begonnen dit jaar met de 30 Dagen Vegan Challenge. Hierna bleef ik voornamelijk plantaardig eten en 20% van de tijd dierlijke voedingsmiddelen. Maar vlak voordat ik de zwangerschapstest deed, smachtte ik naar home made kippensoep. Sindsdien is de verhouding ongeveer 65% plantaardig en 35% dierlijk en ik voel mij hier helemaal goed bij.

Zwangerschapskwaaltjes
Wat betreft zwangerschapskwaaltjes mag ik van geluk spreken. Ja, ik ga veel vaker naar het toilet en iets van de grond oppakken vraagt een squat van me, maar voor de rest voel ik me verrassend fit. Ik heb nog maar twee keer meegemaakt dat ik midden in de nacht een uur wakker was geweest, omdat de baby besloot te gaan sporten. Om aan de nodige beweging te komen, stap ik op de fiets, ga ik de deur uit voor een wandeling en zoals eerder genoemd squat ik regelmatig in huis. Lichte huishoudelijke taken zorgen er al voor dat ik ademhaal alsof ik aan mijn conditie werk. Het doen van yoga zit vaker in mijn hoofd dan dat ik het werkelijk doe, maar wanneer ik eraan toe kom, voelt het waanzinnig goed. Wat er wel aardig in zit en dat is ook yoga, is wakker worden met een paar yoga bewegingen en om tot rust te komen voor het slapen gaan. Het is geen gehele yoga sessie, maar het is tenminste iets.

Hoe ga ik om met zwanger zijn?
Sinds een paar weken ben ik mij heel bewust van de aanwezigheid van mijn dikker wordende buik. Ik ben mij bewust van het kind dat in mij groeit en de ruimte nodig heeft om te bewegen. Ik ervaar het als ideaal om vanuit huis te werken. Het biedt mij de ruimte om zo vaak mogelijk vijf minuten op de bank te gaan liggen. Zodra ik dat doe, gaat de baby liggen trappelen. Verder kan ik ongegeneerd vaak naar het toilet en eet ik om de drie uur. Na een dag werken, mama zijn en huishouden ben ik om 20.00 uur ‘s avonds er wel klaar mee. Kaarsjes gaan aan, ogen dicht of juist nog even lezen of iets kijken. Allemaal heel relaxed en in sociale afzondering. Zo kan ik de volgende dag er weer tegenaan.

Orchid of Life Agenda ~ coaching groepsactiviteiten
Ik ga zes weken voor de uitgerekende datum met zwangerschapsverlof. Tot aan 19 december ben ik nog met veel plezier aan het werk, zowel 1-op-1 sessies als nog vier coaching groepsactiviteiten in Den Haag. Mocht je op gesprek willen komen, je bent van harte welkom. Ga voor een introductiesessie, klik hier voor meer informatie.

Zondag 28 september 2015

Op zondag 28 september 2015 na het geven van een workshop emotiemanagement voor HSPers in Utrecht.

Burnout: pas op voor blinde vlekken!

Woensdagavond was ik kapot. Ik zat helemaal vol. Aangezien ik de laatste máánden zoveel gevoeliger ben geworden, kost het onderdrukken van emoties veel energie. Arnold was ook door en door moe. Op woensdagmiddag fietst hij altijd langs de Haagsche markt en neemt dan verse groenten en fruit mee. Ik wist dat hij regelrecht naar huis zou fietsen. Daarom was ik enorm blij dat ik nog de energie bij elkaar had kunnen rapen om wat in huis te halen.

Nadat we Amé naar bed hadden gebracht, vertelde Arnold aan me dat hij naar Char had liggen luisteren. Al die tijd was hij boven, terwijl ik, zwaar vermoeid van al het rouwen, beneden was met Amé. Ik voelde dat een bom in me zou kunnen ontploffen. Het klonk alsof hij heerlijk had liggen ontspannen. Ik was jaloers. Heel stom. Daarom onderdrukte ik het. Arnold zat er doorheen, maar ik ook. Lekker stel zijn we! De bom moffelde ik weg en ging achter de mac zitten om ‘Fried Green Tomatoes’ af te kijken.

Nee, daar kwam niets van in. Arnold zei: ‘Je kan tegen me praten als je wilt. Met een film ga je sowieso de emoties onderdrukken en dan komen ze morgen weer omhoog.’ Wat heb ik toch een lieve en begripvolle vent. Oké, zei ik, ik wil een oplossing. Ik wil een oplossing voor deze lamlendige situatie. Het kan niet. Iemand moet in staat zijn om voor Amé te zorgen. Kunnen we iemand vragen? Ik heb rust nodig. Hetzelfde gold voor hem. Iedereen aan wie we dachten was of zwanger, werken of bezet om een of andere reden. Dan niet. We moeten het met elkaar doen. Zoals we altijd hebben gedaan. Wat gaat er mis?

Allereerst benadrukte Arnold dat we het goed doen. Dat ik het goed doe. ‘Wanneer Amé krijst, omdat ze zelf even niet meer weet wat ze wil, blijf je rustig. Dat doe je hartstikke goed Chung.’ Ik voelde de tranen opkomen en onderdrukte ze door te zeggen dat ik altijd zo tegen Amé doe. Ik blijf inderdaad rustig, ik praat tegen haar, neem haar mee naar buiten of speel even met haar als ze erom vraagt. Ik wil dat zij zo min mogelijk last ondervindt van het feit dat we moe zijn. Maar ondertussen voel ik me belabberd. Ondertussen wil ik liever huilen, schrijven, eten en slapen. That’s it.

De digitale agenda. Dat was een puntje waar we duidelijkere afspraken over konden maken. Afspraak is nu dat we alleen onze afspraken buiten de deur in de agenda zetten. Geen taken, to-do-dingetjes. Dat maakt het onoverzichtelijk. En we moeten met elkaar blijven bespreken wie wanneer wat doet. Hoewel ik mijn werk los had gelaten, stond de agenda vol met allerlei capoeira gerelateerde activiteiten. Het voelde niet goed. Hoe kan hij, met de hoofdpijn, die hij continue ervaart zoveel dingen op zijn hals halen? Alweer die valkuil? Ja, hoor! Zowaar is hij wederom in dezelfde valkuil gevallen.

We delen een blinde vlek. Willen werken op halve kracht. Willen werken wanneer we ergens anders het hardste nodig zijn. Ik in ons gezin en hij om zichzelf op te lappen. Nu ik, na vier keer in deze valkuil te zijn gestapt, definitief voor onbepaalde tijd gas terug had genomen, viel hij erin. Die verdomde valkuil. De geschiedenis herhaalde zich. Toen Amé 6 weken jong was, kreeg ik een borstontsteking. Terwijl Arnold zijn stageverslag aan het optikken was, liep ik rond met koorts en een opgezette borst die ik niet weg kon masseren. Hij zag niet wat er nodig was. Hij noemde een enkele keer ‘als je naar het ziekenhuis wilt, moet je het zeggen hoor’. Weet ik veel. Ik had het nog nooit meegemaakt. Midden in de nacht, na dagen met koorts rond te hebben gelopen, trok ik het niet meer. We gingen naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Nu ben ik aan het rouwen. Hij weet dat ik rust nodig heb en tóch plande hij al die activiteiten in.

Ik weet het. Hij doet het voor ons. Maar hij handelde uit angst. Hij zag het zelf in. Het was pure herkenning. Die verdomde valkuil. Uit angst, omdat we moeten bikkelen, de zomermaanden komen eraan. Vorig jaar hadden we in juli en augustus niet gewerkt. Dit was een bewuste keuze. Financieel gezien was het mogelijk.

Nu is de situatie anders. Alleen wanneer je uit angst handelt, zie je niet meer dat er heel veel goede dingen op ons afkomen. Zoals Roy Martina zegt: ‘Je kunt verschillende dingen doen: eerst jezelf confronteren met je angsten dat alles erger wordt. Dan oefenen in vertrouwen en als je echt geen uitweg meer vindt, dan is het tijd om naar boven te kijken, want daar schijnt de zon. Haal die energie binnen en dan zul je zien dat het anders gaan lopen. Als je in een vertrouwensveld stapt, zul je datgene aantrekken waardoor je vooruit komt.’ Exact op deze manier is de laatste maand werk op ons afgekomen.

Dus het is weer tijd om het los te laten. Om die verdomde angst los te laten. Loslaten is magisch. Zodra je écht loslaat, staat datgene wat je wilt direct voor de deur!

Meer informatie over burnout, klik hier www.burnin.nl

Hooggevoeligheid en ouderschap

Dagboekbericht 16 februari 2011

Ik zit in de keuken. Amé ligt op een kleedje bij me. Ze is lekker aan het spelen met haar badeendje. Helemaal aan het aflebberen. Heerlijk! Dat is haar leven. Alles ontdekken met de mond. Ze draait al flink op haar buik. Rondjes. Zo kan ze alle kanten van de kamer inkijken. Ze is de bomb. We houden zo ontzettend veel van haar. Het is niet in woorden te omvatten. Ik kijk naar haar en dan zie ik Amé. Ik zie een combinatie van ons twee. Alleen het overheersende van haar zijn en uitstraling is helemaal Amé.
Mijn hoofd zit vol. Ik besef me dat het al een hele tijd geleden is dat ik iets heb geschreven. En dit, terwijl er zoveel gebeurd. Zoveel emoties hebben hun weg naar buiten gevonden. Via mijn tranen, via mijn lichaam. Het is zoveel. Ik keek in mijn gmail bij drafts. Ik dacht dat ik een draft had met in de onderwerpsbalk ‘dagboek’, maar het is weg. Ik schrok. Mijn gedachten, mijn gevoelens, verdwenen uit mijn drafts. Hoe kan dat nou? Ik kan me vaag herinneren dat ik mijn drafts had zitten opruimen. Heb ik het per ongeluk verwijderd? Dat kan toch niet waar zijn? Ik ging op zoek. Op zoek in mijn documenten. Ik vond een dagboek uit 2010 van 10 pagina’s. Terwijl ik de zin hiervoor opschreef, schrok ik voor een tweede keer. Is heel 2010 verdwenen? Gelukkig niet. Ik vond net het manusscript voor het eboek over zwanger zijn. Het manusscript beslaat de periode november 2009 tot en met mei 2010. Honderdzes pagina’s. Een pak van mijn hart. Mijn leven, mijn gedachten en vooral mijn gevoelens. Het is er nog. Er is zoveel gebeurd. Wij zijn hier nog steeds van aan het herstellen.

Soms voelt het alsof mijn getik het enige is wat ik heb. Waar ik grip op heb. Ik kan mijn gevoelens nalezen. Gevoelens komen en gaan. Sommige gevoelens, vaak zijn deze gevoelens te omschrijven als verdriet, teleurstelling, woede, komen van ver. Laten zich zien en doordat ze zich hebben getoond, veranderen ze direct in andere gevoelens. Vaak zijn dit gevoelens van vrijheid en begrip. Om deze reden, was ik geschrokken van de verdwijning van mijn ‘dagboek draft’. Oh, oh, oh, een leegte ontstond. Ik herpakte mezelf en dacht: ‘Nee, joh, alles zit in mij, ik kan alles wat ik wil vanaf nu weer op papier zetten. Dat is prima. Het komt goed.’ En dat is natuurlijk ook zo. Het is absoluut niet het einde van de wereld.

De verbinding met Wakong. Uit dagboek 2009.

De verbinding met Wakong
Zondagochtend moest ik opeens sterk aan Wakong denken. Al die gekke fysieke veranderingen gecombineerd met het vermoeden richting zwanger zijn, zorgde voor een behoefte om Wakong te zien. Om hem te spreken. Om zondagavond bij hem op bezoek te gaan. Ik zat op de grijze stoel met een glas koffie verkeerd en een lichte duizeling in mijn hoofd. Ik stelde me hem voor naast mij op de andere grijze stoel. Ik kon dit heel goed. Ik zag hem duidelijk zitten met zijn handen in zijn schoot. Hij had een hele rustige uitstraling. Door hem naast mij te zien zitten, groeide de behoefte om ’s avonds bij familie te zijn. In ieder geval dat Ouxu bijvoorbeeld zou komen eten. ’s Middags ben ik gaan koken, Ik kreeg het idee om tomatensoep te maken met 50 tenen knoflook. Lekker! Ik smste dit naar mama en Ouxu. Ouxu smste terug: Zal ik komen eten? Prima, helemaal mijn idee. Arnold was ’s middags gaan trainen en zou daarna boodschappen doen en zeker mosselen meenemen. Tomaten-knoflooksoep met zelfgebakken frietjes en mosselen. Heerlijk! Niet echt vullend, maar wel lekker. Oja, ik had ook nog een lekkere knoflookdip saus gemaakt met kwark, mayonaise, knoflook en limoen. Arnold maak ik helaas niet blij met frietjes, maar Ouxu vond het leuk dat ik zo uitgebreid had gekookt. Het was gezellig om met zijn drieën te eten.

Coachen met baby in buik

mijn babybuik, hier 30 weken zwanger

mijn babybuik, hier 30 weken zwanger

De coachingsessie ging heel goed. Grappig was dat onze baby flink aan het bewegen was bij aanvang van de sessie. Ik droeg een sjaal en deze drapeerde ik over mijn buik. Ik richtte me op de sessie en na een paar tellen werd de baby stil. Na het afronden van de sessie begon de baby weer te bewegen. Geweldig! Hoewel ik aan het afbouwen ben, ben ik blij dat ik nog een aantal coachingsessies te gaan heb. Elke keer weer krijg ik een energie boost wanneer ik zie dat mensen groeien en mentaal sterker worden.

Over een maand ben ik uitgerekend. Spannend hoor!
Vandaag ga ik met zwangerschapsverlof en begin november is de praktijk weer open!

 

Op weg naar mijn bevalling met boek ‘Krijg nou Tieten’

Dit boekje had ik binnen 2 dagen uit. Het leest werkelijk als een trein. Als ik geen andere dingen te doen had, had ik het zeker in 1 dag uit! Van tevoren werd ik door een vader van een dochtertje van 2 gewaarschuwd voor het boek. Zijn vrouw had het boek namelijk pas gelezen na haar bevalling, omdat het misschien te confronterend zou kunnen zijn. Ach, ik kan wel wat hebben, dacht ik, dus ik begon met grote nieuwsgierigheid te lezen. Ik heb werkelijk in een scheur gelegen!!

Wat mij over de streep bracht om het te lezen was, omdat Claudia totaal niet te spreken is over Beatrijs Smulders. Wij hebben namelijk kortgeleden dit boek aangeschaft ter voorbereiding op de bevalling op aanraden van een familielid. Vervolgens was er een ander familielid die het ook al had aangeschaft. Een bevestiging van onze juiste keuze die totaal werd ontkracht door Claudia. Ergens vond ik dit wel grappig. Ik was benieuwd naar haar mening en vooral haar persoonlijke verhalen over zwanger zijn en het toetje op het hoofdgerecht: de bevalling!

Een punt is voor mij al waarheid geworden. Claudia zegt namelijk dat vrouwen beweren dat ze de pijn en gruwelijkheden van de bevalling vergeten, maar zij gelooft het tegenovergestelde. Vrouwen onthouden alles juist in detail. Oke, toegegeven, bepaalde zeer pijnlijke zaken ervaar je tijdens de bevalling als in een roes, want als je het zou onthouden, begin je waarschijnlijk niet aan een 2e kind. Maar goed, ik kon haar bevalling in ieder geval in detail navertellen. Okeee..toegegeven, dat is anders dan het navertellen van je eigen bevalling. Ben erg benieuwd hoe de bevalling mij zal bevallen! Haha..nu kan ik nog lachen. 😉

Bekijk de uitzending van Pauw & Witteman waarin Claudia wordt geïnterviewd over haar boek. Na afloop van het interview zingt ze het liedje dat ze voor haar zoon Bing heeft geschreven. Mooi!

Claudia in een show van Jurgen Raymann, Deel 1

Claudia in een show van Jurgen Raymann, Deel 2